Ik kan er niets aan doen, ben er gewoon zo gek op...

Ik loop door de kamer als plotseling mijn ogen er op vallen. Mijn man ziet aan mijn blik al hoe laat het is.
‘Oh, nee hé. Niet weer.’ Kreunt hij. Hij weet dat ik op sommige punten onverzadigbaar ben. En zeker op het punt waar het nu om gaat.

Als een magneet trekt het onderwerp van mijn lustgevoelens mijn ogen naar zich toe. Als vanzelf druk ik mijn tong tegen de binnenkant van mijn voortanden. Ik zuig de lucht tussen mijn tanden door naar binnen om ze met kleine stootjes weer uit te blazen. Ik voel hoe mijn ogen wat wijder open gaan als ik kijk naar dit stuk genot. Want dat is het voor mij, puur genot. Wanneer ik in de spiegel zou kijken dan weet ik wat ik zie. Ogen met pupillen die wagenwijd open staan. Een natuurlijke reactie van het lichaam wanneer het met genotsmiddelen te maken krijgt.
 

Ik hou me nog in en loop naar de keuken. Als ik er langs kom streel ik er speels met mijn vingers langs, alvast de lust opwekkend voor het m,oment dat ik me echt niet meer in kan houden.
Vanuit de keuken kijk ik er naar. Het houdt me gevangen. Ik kan, en wil er niet van af blijven.
Het is ook zo lekker. Dat gevoel dat ik straks in mijn mond krijg.
  Al snel kan ik me niet meer inhouden.

Ik loop er naar toe en pak hem stevig vast.
Het huidje sla ik terug. Het blanke, stevige vlees lacht me gewoon toe.
Ik sluit mijn ogen en slaak nog een keer een diepe zucht.
Dan laat ik me gaan.
Ik lik zachtjes met mijn tong langs het sappige, zachte en toch zo stevige vlees.
Ik raak in extase over wat ik zo kan verwachten.
Die smaak, die geur, zo specifiek.
Ik wil niet langer uitstellen.
Ik open mijn mond en laat het topje naar binnen glijden.
Dan, heel voorzichtig sluit ik mijn lippen.
Ik proef het zachte vlees in mijn mondholte voordat ik mijn tanden er in zet.

 

Ik kan er niets aan doen.

 

Ik ben nu eenmaal gek op….

 

…banaan.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.