Ik ben je kwijt. Ik ben je verloren. Je bent me ontnomen. Het ontnam jou je leven. Ik mis je. Was het maar anders. Het ontnam jou je leven, het ontnam ons jou. Ik mis je.

Ik ben je kwijt.
Ik ben je verloren.
Je bent me ontnomen.
Het ontnam jou je leven.
Ik mis je.
Was het maar anders.
Het ontnam jou je leven,
het ontnam ons jou.
Ik mis je.

Psychose.

Een beetje vreemd was je wel. Altijd al wel geweest. Bijzonder, noemde ik het graag. Met je zwarte kleren, je haren zwart geverfd, een rij oorringetjes. Een lange, vreemduitziende zwarte jas. Je viel op, zeker als je weer eens je ogen had opgemaakt. Je was een aparte jongen.

Je hart zat op de goede plek; hielp waar je kon en had voor iedereen een vriendelijk woord. Waar je kon, bood je hulp of advies. Je hoge intelligentie zat je wel eens in de weg; lang niet iedereen kon je volgen of je bijhouden in je snelle denken. Je hoge gevoeliggeheid kende ook twee kanten. Aan de ene kant hielp het je helpen, aan de andere kant was je vaak eenzaam en onbegrepen.

Niemand

kon jou echt doorgronden, zelfs je beste vrienden niet. En ik? Ik volgde je, vanaf een afstandje. Vond je interessant, intrigerend en spannend. Je had iets, iets mysterieus. Ongrijpbaars. Maar ook had je pijn. Je eenzaamheid in je lijden, in je afstand, in je verdriet.. was voelbaar voor mij.
Je zei het niet, maar je zocht. Zocht naar nabijheid, naar gelijkwaardigheid, begrip en naar iemand die jouw taal begreep. Maar je vond...niemand.

Jij

schreeuwde onhoorbaar om hulp. Niemand beantwoordde je hulpvraag. En ik? Ik keek op, dacht iets te horen, maar kon het geluid niet thuisbrengen. Wij hadden aanvankelijk niets. Niets noemenswaardigs, niet veel meer dat het 'bij elkaar in de klas zitten'. En wederzijdse interesse in elkaar persoon. In elkaars wezen.

Jij kwam op mij af, tijdens gym. Jij vertelde mij, wat ik allang wist, en jij blijkbaar ook.

'Je bent depressief. Je lijkt vrolijk, gelukkig en tevreden. Maar pas op, het maakt je stuk als je zo doorgaat. Doe er iets mee, je moet je problemen erkennen'. En je liep weer weg, terug in het spel. Ik bleef verward achter, maar jij maakte iets wakker in mij.
Die eerste, échte ontmoeting na drie jaar samen in een klas tussen ons vergeet ik niet meer. Nooit meer. Het betekent nu meer voor me dan ik toen voor mogelijk heb kunnen houden.

We spraken veel,

na die eerste ontmoeting. Ik dacht je te hebben begrepen, maar zat teveel met mezelf. Ik dronk veel alcohol, jij dronk een halve fles schoonmaak azijn. Dit kon je me vertellen, achteraf. Je besloot te stoppen met die onzin, hechtte waarde aan de kans die je kreeg, dat je dit had overleefd. Dat was jij. Ik wist dat jij dat was. Je blik was zeker, doelgericht, absoluut en resoluut. Dit nooit meer.
 

Medicatie kreeg je,

tegen de stemmen die je leven nog meer bemoeilijkten. Je was op de goede weg. Je kwam hier uit. Met de juiste hulp, de juiste medicatie... de juiste instelling. Jij was sterk.

Verloren.

Ik kwam op school op die koude, gure maandagmorgen. Was te laat, had er de pest in.
Wat ik aantrof, waren mensen die stuk zaten. Kapot waren, uit het veld geslagen.
Jij was er niet meer. Ze hadden je zover gekregen. Jij had je die nacht ervoor overgoten met brandbare vloeistoffen en jezelf in vuur en vlam ontstoken. In het ziekenhuis heb je nog kunnen spreken met je ouders, kunnen uitleggen dat dit niet jóúw wens was geweest.... Die verschrikkelijke ziekte heeft je dit laten doen. Het jouw je leven en je kansen ontnomen. 

"Rouw niet om mijn dood, maar vier dat ik geleefd heb."

...en toch mis ik je hier...

 

If you can't feel it, you can't heal it....

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.