Vanaf vandaag is mijn derde boek officieel verkrijgbaar via elke boekhandel in Nederland en via de online winkels. Hier volgt als voorproefje de proloog van dit boek.

 De tranen stromen over haar wangen. Haar eens zo mooie keuken is veranderd in een slagveld. Kastdeurtjes hangen scheef in hun scharnieren. De pannenrekken van het grote zespits gasfornuis liggen op de vloer. Door de klap waarmee ze zijn neergekomen zijn van verschillende tegels scherven afgebroken.
Het schokkendst van alles vind ze de aanblik van haar mooie servies dat in duizenden stukken door de keuken verspreid ligt.
Het is alsof er een tornado door de keuken geraasd heeft.
Leonora kent de naam van de tornado. Hij heet Jan.
Het is niet de eerste keer dat ze moet opruimen na een woedeaanval van hem.
In de tijd dat ze hem heeft leren kennen vond ze hem de liefste man die ze ooit had leren kennen. Hij was attent naar haar en kustte de grond waar ze liep. Maar wat nog veel belangrijker was; hij liet haar lachen.
Dat hij in die tijd medicijnen gebruikte om zijn schizofrenie te bestrijden, hoorde ze pas nadat hij al met afbouwen begonnen was. Ze woonden toen al een tijdje samen en haar oma was twee maanden daarvoor overleden. Gelukkig voor die beste vrouw. De Alzheimer had haar gesloopt.
Leonora had haar ouders op jonge leeftijd verloren en de laatste jaren bij haar oma gewoond. Tot het niet meer verantwoord was.
Hals over kop was ze met Jan gaan samenwonen en binnen een half jaar zijn ze getrouwd. Haar oma was toen al te ver heen om het huwelijk bij te kunnen wonen. Jan wilde zijn ouders er niet bij hebben. Op een maandagmorgen in april stapten ze op de fiets, hun getuigen waren toevallige bezoekers van het gemeentehuis geweest. De dromen die ze als klein meisje over een groots opgezet bruiloftsfeest had gehad waren niet uitgekomen. Geen sneeuwwitte jurk met lange sluier voor haar, geen zwart pak met cumberband en vlinderdas voor hem. Gewoon in spijkerbroek en op gympen waren ze naar de burgerlijke stand gegaan. Dat was zes weken na dat ze in ondertrouw waren getreden.
In een kantoortje worden ze ontvangen door de ambtenaar van de burgerlijke stand. Deze houd een standaardpraatje waarna de akte getekend kan worden. De ringen worden uitgewisseld en alleen de kus is hetgeen ze gehoopt had met een huwelijksvoltrekking mee te mogen maken. Eenmaal buiten bedanken ze de mensen die als getuigen opgetreden hebben. Ze heeft deze mensen nooit meer gezien.

Voorzichtig laat ze zich tussen de scherven zakken en begint met opruimen. Bij elke scherf die ze in de vuilniszak laat vallen, glijdt een traan langs haar wang. Zo lang heeft ze gespaard om dit servies bij elkaar te verdienen. Jan heeft het altijd geld verspillen gevonden. Behalve als hij gasten mee naar huis nam. Dan liet hij iedereen het fijne gouden bloempatroon bewonderen dat op de randen van de borden geschilderd was. Als excuus om niet te helpen met afruimen zei hij dan dat hij bang was één van de schalen te laten vallen.
En nu lagen al die mooie schalen aan diggelen. Net als haar hart.
De laatste jaren is er te veel gebeurd dat haar liefde voor hem heeft laten uitgaan als een kaars in de koele nachtbries. In het begin wilde het vlammetje nog wel meebuigen met de ademtocht van hun relatie. Daarna begon het te flakkeren. En nu was het uitgegaan.

Maar wat moest ze nu doen behalve opruimen?
Een eigen inkomen had ze niet en of er spaartegoeden waren wist ze niet. Jan hield de financiën bij. Hij had haar nooit inzicht gegeven daarin. Elke week kreeg ze en bedrag voor de boodschappen en wat kleedgeld.
Vrienden waren er ook bijna niet meer.
Één voor één waren ze afgehaakt door het gedrag van haar echtgenoot. Ze hebben het hem nooit recht on zijn gezicht durven zeggen. Van een enkele had ze een telefoontje gehad om afscheid te nemen. Daarna had ze hen nooit meer gezien.
Volgens Jan waren het allemaal hypocrieten. Hij had ze niet nodig.
Nee, hij had zijn collega's en zakenrelaties waar hij de hele dag mee kon raten. En steeds vaker was het niet alleen de hele dag maar ook de avonden tot soms halverwege de nacht weg. Tegen de tijd dat hij thuis kwam, lag zij al uren in bed. Vaak zonder iemand gesproken te hebben de hele dag.

De ergste ravage is weg. De kastdeurtjes kon ze redelijk makkelijk weer in de hengsels krijgen en de knop die afgebroken was heeft ze vervangen door de reserve. Twee vuilniszakken staan gevuld klaar om naar de vuilcontainer gebracht te worden.
Haar knieën zijn rood van de uren op de grond knielen. Haar handen vertonen kleine wondjes van de glasscherven die ze opgeraapt heeft voordat ze met de stofzuiger aan de slag kon.
Zowel lichamelijk als geestelijk is ze uitgeput door het gebeurde. Haar tranen zijn opgedroogd en hebben smerige sporen achtergelaten op haar wangen.
Met haar laatste krachten sleept ze zich de trap op. Totaal gekleed laat ze zich op bed vallen. Binnen een paar minuten is ze in een diepe slaap verzonden.

De volgende dag wordt ze met zware hoofdpijn wakker.
De kant van het bed waar Jan normaal ligt is onbeslapen. Ze voelt zich daardoor nog beroerder dan ze al was. Met een zucht begint ze haar kleding af te stropen. Op weg naar de badkamer gooit ze alles in de wasmand waarna ze onder een hete douche stapt. De harde stralen laat ze over haar schouders lopen. Heel langzaam begint het kloppende gevoel in haar hoofd af te nemen.
Verfrist loopt ze een half uur later naar beneden.
Het eerste dat haar opvalt wanneer ze de keuken in loopt is dat de vuilniszakken verdwenen zijn. Op het aanrecht ligt een grote bos rozen met daarnaast een klein pakje. Op het papiertje dat onder het pakje geschoven is staat alleen maar het woord 'Sorry'.
In eerste instantie wil ze de bloemen en het pakje in de vuilnisbak gooien. Maar de consequenties daarvan kent ze. Ze weet dat ze er beter aan doet de bloemen in een vaas te zetten en die op een prominente plek in de woonkamer te zetten.
De ring die in het pakje zit wil ze niet dragen. Maar ook dat zal ze moeten om de vrede voor die dag te bewaren. En niet alleen voor die dag. Geduld is het enige dat ze zal moeten hebben. Een plannetje begint zich in haar hoofd te vormen.
Haar tijd zal komen.

Nieuwsgierig geworden: ISBN 978-90-484-2102-2

Reageren?