Wat gebeurt er met onze gedachten en emoties die we op anderen projecteren.

Door het onderzoeken van wat het multidimensionale bewustzijn nu betekent, werd ik me ook bewust hoe we zelf onze gedachten en emoties projecteren op anderen. Maar ook hoe we het projecteren in andere werkelijkheids gebieden. In dit artikel beschrijf ik hoe het door mij tot nu toe ervaar. Als we in de spiegel kijken, denken we vaak dat de fysieke persoonlijkheid die we daarin zien, alles is wat we zijn. Net zoals we eigenlijk rondkijken in onze fysieke wereld. We zien allemaal dezelfde voorwerpen, dus is dat hetgeen wat er bestaat, en het is voor vele de enige realiteit.

Waar we ons echter vaak niet bewust van zijn, zijn de vele projecties van ons fysieke zelf die we hebben gecreëerd in wat je kan noemen een parallel lopende realiteit. Maar ook niet van de projecties die we op andere projecteren in onze eigen realiteit. De projecties die nog steeds bestaan, zijn deze fragmenten die in situaties zijn geprojecteerd waar we niet mee om konden gaan. Een kind zal zichzelf projecteren in verschillende dimensies, als het een trauma mee maakt wat het niet kan verwerken. Echter op het moment van het trauma projecteert ook de dader weer een deel van zichzelf op het kind.

Maar ook zonder trauma’s projecteren we steeds delen van het zelf gevoed met de emoties op anderen. En heeft het zijn door werkingen in andere dimensies parallel aan deze realiteit. Niet bewust van deze werkingen op elkaar, blijven we als mens vaak zitten met het gevoel van gemis. Maar wat we werkelijk missen is dus dat deel wat we geprojecteerd hebben op een ander, of in een andere werkelijkheid. Juist dit gevoel van gemis kan ons helpen om die projecties te herinneren, en zo terug te halen naar het zelf, waardoor de persoonlijkheid van NU zich zelf heelt.

Echter vele zijn zich niet bewust van deze projecties, en ervaren als ze in het bewustzijn er mee in contact komen als een zwarte schim, als stemmen horen en het zien van beelden die niet zouden bestaan. Omdat ze voor hun geen grond hebben in deze fysieke realiteit. Vaak wordt verteld dat deze mensen hallucinaties of wanen hebben, en probeert men met medicijnen dit te onderdrukken, echter wat men onderdrukt is het waak bewustzijn wat net onder het dag bewustzijn ligt.

Bij sommige zijn de "stemmen" projecties zo sterk aanwezig, dat men deze ondanks de medicijnen nog steeds blijft horen, en men niet meer tot handelen over kan gaan omdat ook het waak bewustzijn zo wordt onderdrukt, en de projecties de overhand nemen op het fysieke handelen. Voor de mensen die het ervaren is het juist belangrijk dat ze leren omgaan met de projecties, en kunnen gaan begrijpen hoe en wat deze hun willen vertellen. Het ontkennen van hun ervaring vergroot alleen de angst, waardoor de projecties zich in een steeds negatievere zin zal laten "horen"of "zien.

In het sjamanisme word dit omschreven als soullose. Er wordt algemeen aangenomen dat bij een emotioneel of lichamelijk trauma een stukje van de ziel het lichaam ontvlucht om de ervaring te kunnen overleven. Mijn definitie van “ziel” in dit is de essentie, de levenskracht, dat deel van onze vitaliteit dat ons in leven houdt en ons laat gedijen.

n de psychologie noemt men dit dissociatie. Maar de psychologen hebben we het er niet over welk stukken van ons nu juist dissociëren en waar dat stuk dan naartoe gaat. In het sjamanisme weten we dat een deel van de ziel het lichaam verlaat en naar een terrein gaat dat sjamanen de niet-alledaagse werkelijkheid noemen; daar wacht het totdat een bemiddelaar naar de spirituele wereld gaat en de terugkeer mogelijk maakt.

Hoewel ziel-verlies een overleving s-systeem is, is het probleem vanuit een sjamanistisch standpunt gezien het feit dat het ziel-deel dat weggevlucht is, meestal niet vanzelf terugkomt. Het ziel-fragment kan bevroren zijn in de 'tijd' zijn, of ze weet niet dat het trauma voorbij is en dat het veilig is om terug te keren. Het is steeds de rol van de sjamaan geweest om in een veranderde bewustzijnstoestand de gevluchte ziel op te sporen en terug te brengen naar het lichaam van de cliënt.

In onze cultuur zijn we ons niet gewaar van een storing in onze spirituele harmonie die ziektes creëert. En omdat ziel-verlies vaak voorkomt wanneer we nog erg jong zijn, hebben we niet door welke onbewuste patronen we ontwikkeld hebben omwille van ons prille zielsverlies. We zijn altijd op zoek naar dat verloren ziel-deel. En die zoektocht beleven we door steeds opnieuw hetzelfde trauma te herhalen. De namen van de mensen in ons levensverhaal mogen dan wel verschillen, het verhaal is vaak steeds hetzelfde.

http://www.xead.nl/de-multi-dimensionele-aspecten-van-het-bewustzijn

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.nl

Word fan

Laat een reactie achter

-0

Jack-Hage-Sr schreef op 11 Jan 2012 om 15:44

In het sjamanisme word dit omschreven als soullose. .....pffffffffff.........dit groeit boven mijn pet! Ik ben maar een simpele uitvinder hoor! Wil je daar wel een beetje rekening mee houden alstublieft? D

-0

Roswitha78 schreef op 11 Jan 2012 om 15:51

ik snap wat je bedoelt.. vandaar dat veel mensen altijd een innerlijke leegte voelen, die eigenlijk met niks opgevuld kan worden.. maar men gaat dan op zoek naar materiele zaken of liefdeszaken in deze wereld waar ze het nooit zullen vinden... ;) Goed artikel.. erg informatief!

-0

Chayenna schreef op 11 Jan 2012 om 16:14

@ whahha jack, het is heel simpel hoor, je bent gewoon een taart en als er iets gebeurd "verdwijnt" een deel van die taart uit het dagbewustzijn, maar het blijft wel bestaan.

@ Roos Ja ze blijven een leegte en gemis voelen totdat de energie van dat deel weer met ze ge�ntegreerd wordt. Dat kan via een sjamaan maar hier wordt vaak de methodes als werken met het innerlijke kind gebruikt. Hierover heb ik ook een aantal artikelen geschreven

-0

Jack-Hage-Sr schreef op 11 Jan 2012 om 16:21

-0

Jane schreef op 11 Jan 2012 om 17:11

interessant!

-0

Chayenna schreef op 11 Jan 2012 om 17:47

Dank je Jane

-0

chrisrik schreef op 11 Jan 2012 om 20:56

ik heb het heel aandachtig gelezen en eens herlezen! Het is interessant en mooi gecshreven! Dikke duim

-0

Chayenna schreef op 11 Jan 2012 om 21:47

dank je chris

-0

lebonton schreef op 12 Jan 2012 om 12:51

je schrijft:
We zien allemaal dezelfde voorwerpen, dus is dat hetgeen wat er bestaat, en het is voor vele de enige realiteit.
het grappige daar van is, dat het niet volledig juist is. het is met name ons gezichtspunt wat bepaalt wat we van de realiteit waarnemen.
het eenvoudigst voorbeeld is dat wij tegenover elkaar aan tafel zitten. ik leg een vel papier met een 6 neer. zie jij een 9.
wel een duim voor de mooie verhandeling.

-0

Chayenna schreef op 12 Jan 2012 om 13:24

Dank je lebonton voor je reactie. En ik ben het helemaal met je eens. Datgene waar we ons op focussen bepaalt onze realiteit. Daardoor dat er juist zoveel misverstanden ontstaan, want als ik jou vertel dat er een 9 staat en jij zegt nee het is een 6, wie heeft er dan gelijk? Het is juist dat we voorwerpen situaties of wat dan ook vanuit verschillende manieren waarnemen. Daarbij vaak nog ingekleurd met ervaringen uit het verleden. Wat dus werkelijkheid of realiteit is hangt dus af van de waarnemer