Schrijven! En dan ook lezen! Wat is er mooier?
Ik leerde mezelf schrijven toen ik een jaar of vier was. Constant kriebelde ik tekentjes en vroeg vervolgens aan m'n moeder wat ik geschreven had. Al schrijvend van steeds "echtere" letters, leerde ik ze dus ook lezen.

En in de eerste klas van de lagere school las ik boekjes, waar de rest de letters hakkelde. Zo is dat eigenlijk gebleven; op de Havo leerde ik de gedichten uit m'n hoofd, die bij Nederlands aan de muur hingen. Enkel die van Marsman ken ik nog: "Herinnering aan Holland." En die is toevallig verschrikkelijk leuk om allerlei parodieën op te schrijven, als je juist ergens anders over wilt schrijven.

En nu zit ik hier, lekker te typen. Ik schrijf de wereld in en waar de wind heenwaait, worden mijn woorden gelezen. Ik zie niet waar de wind komt, ik zie niet wie mijn woorden leest. Maar dat geeft niks - andere woorden komen terug en waaien voor m'n voeten.
Ik raap ze op, bekijk ze, neem ze in me op. En waar mijn woorden deel werden van een ander, worden andermans woorden deel van mij. Want taal willen we hier allemaal. :-)

In mijn artikelen schrijf ik over mijn belevenissen als verpleegster, over ons gezinnetje, recepten, knutselideeën met kinderen, maatschappelijke situaties, kamerplanten en over wat ik verder nog tegenkom. Lekker breed dus. Ik ben benieuwd wat jullie van m'n artikelen vinden, dus reageer gerust!

Groetjes en veel leesplezier, Toontjehoger75.