Mijn ervaring met een priv� kliniek

De wachtlijsten worden nog steeds maar langer en langer. Voor een simpele ingreep als een liesbreuk sta je voor een echo al minstens 4 weken opeen wachtlijst en voor de ingreep twee tot 4 maanden.

Ouderdom komt met gebreken zegt men. Nou blijkbaar komen bij mij al de gebreken in een keer opzetten. Of zoals mijn lieve zoon en schoondochter in spe het noemen, mam je bent uit elkaar aan het vallen. In de laatste 2 jaar heb ik het ziekenhuis al zoveel van binnen gezien, dat mijn zoon me al aanraden een strippenkaart te nemen, misschien dat ik zo wat korting zou krijgen. Maar ja, deze zijn ook weer uit de handel genomen.

Mijn laatste gebreken de Hernia zorgde er echter ook voor dat ik eens loskwam uit het steeds maar accepteren van wat de huisarts en specialist me aangaven. Nieuwe afspraak bij neurochirurg, 2 ½ maand wachttijd. Ik was het zat, de wachttijden, de pijn, de oninteressen van de specialisten. Ik wou gezien worden als wie ik ben, en niet als een nummertje dat toevallig eens aan de beurt was. Waar betaal ik eigenlijk mijn premie voor?

Bij privé klinieken denken we vaak nog aan een kliniek waar alleen de rijke onder ons zich kunnen laten behandelen. Vaak is er ook nog het beeld dat we er alleen terecht kunnen voor cosmetische ingrepen. Echter wat veel minder bekend is dat iedereen gebruik kan maken van de specialisme die deze kleine klinieken te bieden hebben. Wat veel minder bekend is dat de behandelingen gewoon door je eigen verzekering worden betaald.

Afgelopen dinsdag was het zo ver. Samen met mijn zoon ben ik naar de kliniek Klein Rosendael geweest. Hier kon ik na 10 dagen al terecht voor een afspraak met een neurochirurg. Toen ik de uitslag kreeg van de neuroloog in het Catharina ziekenhuis stond ik binnen 5 minuten weer buiten. Wat een verschil was dat met het gesprek wat ik nu kreeg met Dr. Daemen. Eerst begon hij me de Mri scan uit te leggen. Hij vertelde me dat de witte stukken in de wervels vocht was, waardoor de wervels juist goed werken. Duidelijk waren er ook enkele uitpuilingen te zien op de plaats waar de hernia zit. Maar ook niet ver er boven. Deze echter puilde uit naar de voorzijde, waardoor deze geen klachten geeft.

Hierna gaf hij aan wat de mogelijkheden waren. Een zenuwblokkade zodat het duidelijk werd welke zenuw nu werkelijk klem zit, daar deze op de mri niet te zien is. De reden daarvan is dat een mri altijd liggend wordt genomen. Hierdoor kan het zijn dat de zenuw niet wordt afgeklemd en er veel minder klachten zijn. Terwijl als je staat of zit juist de klachten toenemen. Nu met mijn medicijnen allergie is zo´n blokkade niet mogelijk. Hierna legde hij stap voor stap uit hoe een operatie in het werk gaat, en welke risico´s het met zich meebrengt.
We bespraken ook nog mijn nekhernia, omdat ik me al tijden afvroeg wat voor invloed deze had op de ruggenwervel en ruggenmerg. Hierna gingen we dieper in op mijn medicijnenallergie. Dr. Daemen gaf aan dat eerst ook de anesthesist naar mijn medicijn allergie moest kijken, voordat hij me kon opereren. Als dat goed was zou hij me binnen 10 dagen terug zien voor de operatie.

Na ongeveer een uur wandelde we pas zijn spreekkamer uit. In ieder geval met een goed gevoel en met een aantal antwoorden. We kregen hierna meteen een gesprek met een verpleegkundige die dieper opging in hoe de voorbereiding zou zijn voor de operatie, en de herstelperiode. Er werd uitgelegd dat de pijn de eerste dagen verdwenen zou zijn, maar na een dag of vijf terug kon komen, doordat er een zwelling van de wond ontstaat en deze op de zenuw kon gaan drukken. Niets om me bezorgd over te gaan maken, daar deze vanzelf wegtrekt. Gebeuren er echter dingen die ik niet vertrouwde als ik eenmaal thuis ben, dan kan er 24 uur per dag contact worden opgenomen. Alles wat er doorgesproken is, kreeg ik ook nog op papier mee naar huis. De andere dag werd ik al gebeld door de anesthesist en werd doorgenomen wat mijn reacties zijn op bepaalde medicatie.

Gisteren toch ook maar even met mijn huisarts overlegd hoe we de pijnmedicatie toe gaan passen na de operatie. Al de gegevens van mijn reacties van de laatste jaren weer even doorgenomen, en we besloten dat we in het ergste geval gewoon weer morfine gaan gebruiken. De enige bijwerking die ik daar van kan hebben is dat ik rare beestjes kan gaan zien, maar ach met mijn alien bloed ben ik daar aan gewend. Zoonlief probeerde er meteen zijn voordeel uit te halen en zei: Nu dan kan ik wel een slang in huis nemen, of een hond. Als je er dan iets over zegt kan ik je gewoon vertellen dat je het inbeeld. Toen we de medicatie op gingen halen schrok ik wel van de hoeveelheid die ik mee kreeg. 45 pillen, nu die ben ik in ieder geval niet van plan om allemaal te gaan slikken. ’s Avonds hebben we grappen gemaakt over hoe we de pillen kunnen gaan verkopen. Maar ja dan zal ik de ervaring van de beestjes zien mislopen. En ervaringen gaan bij mij altijd voor geld, dus nee we laten ze voorlopig nog maar even liggen.

Terugkomend op de privé klinieken. Er komen steeds meer kleinere klinieken in ons land. Ben je niet tevreden over hoe je behandeld wordt in de grote ziekenhuizen, kijk eens rond of je in een privé kliniek behandeld kan worden. Moeten er onderzoeken gedaan worden, door heel het land zijn er al diagnostische centrums, mri centrums, waar je als mens behandeld wordt, en waar je vaak binnen een week al terecht kan.

http://www.xead.nl/zelf-stappen-ondernemen

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.nl