Weer even een update! Hoe het allemaal nu loopt met het boek, niet dat ik U aan de neus hangen ga, hoever of dat ik ben, dat schept verwachtingen! Veel leesplezier!

Waar dwangmatig schrijven niet toe kan leiden, in ieder geval tot nog meer inspiratie!

Ik, als digibeet, ben helemaal niet handig met computers. En al helemaal niet met diverse media. Ik was al zo blij dat ik Hyves helemaal onder de knie had, om later, veel later, een beetje overweg te kunnen met Facebook en inmiddels Xead. En door enkele mensen op Xead, ben ik enigszins gedwongen (de drukpunten van de speer zitten nog in mijn nek!) om ook gebruik te gaan maken van Google+, LinkedIn en zelfs Twitter. Dit enkel en alleen om mijzelf als schrijver te promoten.

 

Ik, als ouwerwets digibeet, die elke vorm van moderne media zo verafschuwde, ben overgegaan op diezelfde vermaledijde moderne media. Niet te geloven. Ik vervloekte het. Ik verzuchtte het. En nu sta ik op elke medium met mijn poffertjesporem een beetje geil reclame te maken voor de passie waar ik zo van droom ooit mijn beroep te mogen maken:

Schrijver.

 

Met mijn alom bekende foto met de grote rode roos, ooit gekregen van een bijzondere dame uit Friesland, Berdien en mijn zwarte kledij om mijn enorm Hercules-achtige goddelijke lijf, prijk ik op pagina’s waar ik eens zo ontzettend tegen was. Ik, anticommercieel, nog levend in de 19e eeuw, als een soort van Edgar A. Poe, de ganzenveer hanterend op het maagdelijk witte papyrus, nu gezwicht voor alles dat op een scherm voorbij huppelt. Het moet niet gekker worden!

 

Maar … maar het werpt zijn vruchten af. Onder al mijn driftig schrijven voor mijn aanstaande debuutroman, twitter en hyve ik, feestboek ik, heb ik hele linke dinnen en goochel ik me de pleuritus, en zie ik de resultaten. Positieve reacties, een netwerk dat uit zijn voegen barst, en dat terwijl ik net werk. Er zijn al voorbestellingen, de bundel “Mijn Breinpijnen” komt weer in beeld en de hoop dat deze niet dreigt te versloffen maar gelezen gaat worden door ware poëzie-liefhebbers, druist mijn bizarre brein in en gelijk psylocibe, vergeeft het mij de euforie. Ofwel, een kleine glimlach om mijn immer serieus zijnde mondhoeken, kan haar bestaan niet meer ontkennen.

 

YEAH!

 

Het doet me goed te weten dat er mensen zijn die behendig zijn in al deze media, zodat ik een klein beetje snap wat ik aan het doen ben. Veel volgende mensen, interessante lieden die mij kunnen helpen op weg naar eeuwige roem, bakken met geld en de oh zo felbegeerde Libris-prijs (als ik een erotische roman zou schrijven, win ik vast de Libido-Prijs). Maar ook ik kan blijkbaar mensen enthousiasmeren om niet alleen mijn boek alvast voor te bestellen, maar ook om zelf te gaan schrijven, te gaan lezen, te netwerken. Een visser netwerkt ook, maar dan anders.

 

En doordat ik heerlijk aan de roman aan het schrijven ben, de titel is mij natuurlijk allang bekend, maar U mag nog steeds raden welke het wordt, krijg ik nog meer inspiratie en ben ik zelfs, idioot als altijd, al begonnen schetsen te maken voor een tweede roman. Ondertussen is er natuurlijk ook nog de zorg voor mijn lieve aanstaande en prachtige vrouw Marloes, maar de plicht te schrijven noopt mij om haar af en toe even links te laten liggen, hetgeen het verschonen van lakens, een hongerige damesbuik alsmede een beetje een sip kijkende blik tengevolge heeft. Echter, lieve Marloes, het dient een hoger doel, dat ik dit doe. Want nog steeds zeg ik, zoals ik ook als kind al riep:

 

“Als ik later groot ben, word ik schrijver!”.

 

Gisteravond kwam ik terug van het uitlaten van ons schoothondje Baloo, zoals U inmiddels weet een Labrador van dik 30 kilogrammen, schoon en vies aan de haak en wat schetste mijn verbazing? Er stond een winkelwagen in de lift! Hoezo hak op de tak? Ik ga even verder met vertellen, hè? Niet steeds onderbreken. Dus ik haal die kar uit de lift en zet hem keurig in de openbare hal. Kom ik boven, sta koud met jas aan in onze eigen vestibule (een penthouse heeft nu eenmaal geen halletje of gang!), ik wil Loeslief wat zeggen, komt me er toch een kolereherrie van beneden, zeg!

 

Ik ga dus over de galerij kijken, zie ik een kereltje van een jaar of 16 met lang vlassig haar, een brilletje en blote poten (nee, geen voeten, het waren poten want zeker maat 45!), die me daar toch op alle bellen staat te rammelen dat je er een slappe plasser van krijgt! Niet normaal meer. Ik, als rechtgeaarde Rotturdammurt kan natuurlijk mijn slamuil niet houden en schreeuw over de balustrade dattie effe mot kappuh! Kereltje begreep Oom Marcel even niet. Ik ren op mijn slippers de trap af naar beneden, pleur zowat half te barsten over diezelfde kolereslippers, ik denk nog, als ik nu mijn nek breek komt dat kolereboek nooit af, staat dat ventje inmiddels in het portiek een beetje stronken te wezen. Voor wie niet weet wat dat is: Teveel gras gerookt en teveel alcohol en gewoon een watje, want dan kan je niks hebben, kijk maar naar mij, ik wel!

 

Ik vraag het pubertje wat hij hier doet en hij zegt dat hij zich zal gedragen en even binnen wil zitten. Een beetje over de zeikerd zeg ik hem dat hij moet wegwezen (De letterlijke vertaling op zijn Marcels is “Als je niet gauw oppleurt, dan sla ik je tanden door je slokdarm zodat je aambeien piano kunnen spelen en je neusvleugels gitaar!). Of hij zijn schoenen mocht ophalen. Bleek dat teringaapje op een feestje te zijn uitgenodigd op de eerste en dankzij een weddenschap alle galerijen blootvoets af moest rennen. Ik denk niet dat ik vrienden word met de betreffende buurman.

 

Marloes heeft vandaag haar foto’s van de shoot enkele weken geleden opgehaald en is nu daadwerkelijk een ROLmodel. Ook heb ik op Twitter (jaja, het is nog steeds ongeloofwaardig, maar echt waar!) vanmorgen vermeld hoe trots ik ben op mijn lieve Marloes omdat ze is geselecteerd voor het Nederlands team van rolstoelwaterpoloërs. Ik werd me toch een partij gefeliciteerd, werd er bang van. En dat gaf mij dus, lieve lezers, meteen de bevestiging van wat er dus gebeurd op media als dit of Twitter of noem ze maar op: ER WORDT NIET GELEZEN!!! Men geeft zomaar een reactie. En als U me niet gelooft, lees dan nog even de betreffende zin GOED door! “Ik ben trots op Marloes omdat ze is geselecteerd voor het Nederlands team voor rolstoelwaterpoloërs!”

 

Ik wens U veel leesplezier, mijn bundel “Mijn Breinpijnen", is nog steeds te koop en mijn aanstaande boek kunt U vast voorbestellen. Inzendingen om de titel te gokken, mogen nog tot eind september, U maakt dan kans op een gesigneerd exemplaar. En wie weet, als het echt daadwerkelijk serieus geraden wordt, doe ik er misschien nog wel een bundel bij ook!

Gatver, wat ben ik attent vandaag!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.