Een praktische tip voor als je veel te veel te doen hebt en daardoor soms tot niets meer komt..

Gisteren heb ik geen stap buiten de deur gezet, terwijl ik dat voor mijn gezondheid eigenlijk wel had moeten doen. Dat zat zo. Ik was namelijk eenvoudigweg vergeten om me voor te nemen aan de wandel te gaan. En mensen zijn nu eenmaal zombies als het gaat om het uitvoeren van dingen, we doen bijna automatisch dat wat we zelf van te voren gepland hadden. Ik maak al jaren stevig gebruik van de wetenschap dat mijn dag bepaald wordt door mijn onbewuste, en met mijn onbewuste valt te spelen. Heel simpel, ik bedenk 's avonds voor ik in slaap val wat ik in ieder geval de volgende dag wil doen, en wat blijkt? De volgende dag voer ik als een zombie uit wat ik had bedacht. Mijn zogenaamde wakkere en zogenaamde bewuste zelf volgt dus de instructies van het onbewuste waar ik bewust wat informatie ingiet van tevoren. Ik maak gewoon even een mentaal lijstje voor het inslapen, laat het dan los, want ik weet inmiddels al lang dat ik me er vervolgens geen zorgen meer over hoef te maken, de gedachten en impulsen, maar ook gelegenheden om het echt uit te voeren, komen automatisch de volgende dag als ik weer wakker word.

En het enige wat ik me voor gisteren voorgenomen had was het wassen van mijn haar. Niet noodzakelijkerwijze bij het opstaan, integendeel. Maar het gevolg was dat er de volgende ochtend niets uit mijn handen kwam, en ik om elf uur de voorgeprogrammeerde impuls volgde en onder de douche stond. Met als gevolg dat ik nat haar had dat uren droogtijd nodig heeft (ik ben te lui voor een föhn). Met als gevolg dat ik met dit winterweer toch echt niet naar buiten kon, wat ik dan ook helemaal niet gepland had, dus ik had er toch al geen zin in.

OPSTAAN EN REÏNCARNEREN

In het klein is de dag en de nacht een soort afspiegeling van het leven en de dood. Gelukkig staan we elke dag weer op. Meestal tenminste:-) En ja, ik geloof dat althans een belangrijk deel van onze ziel, ook weer incarneert na de dood. En ik denk dat de wetten die in het groot gelden, ook in het klein geldig zijn. Als we aan het eind van de dag onze dag overdenken, vindt er een soortgelijk proces plaats als aan het eind van ons leven waar we ons hele leven overzien (en er alleen de op dat moment voor ons relevante dingen uit oppikken).

En ik denk dat we opnieuw incarneren en onbewust een plan volgen, een plan, dat we zelf maakten aan het eind van het vorige leven, wat we vervolgens in dit leven bijna als een zombie uitvoeren. Welnu, dat kan ik ook elke dag doen. Elke avond, of althans, de meeste avonden, bedenk ik wat ik beslist moet regelen of doen de volgende dag, en voilà, het zal geschieden. Bijna vanzelf, bijna automatisch.
Ik geloof dat ik deze filosofie van de koude grond ooit gelezen heb in een werk over Gurdjieff, maar zeker weet ik het niet meer. Nu heeft Rusland, waar Gurdjieff vandaan kwam, ook erg koude grond, dus het zou wel passen:-) En ongetwijfeld zal hij het filosofischer hebben verteld en minder van de koude grond dan ik.

Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik het principe uitprobeerde, nadat ik het gelezen had. Ik had toen een drukke fulltime baan, weinig tijd, maar het moest er toch echt eens van komen dat ik een bepaalde muur in mijn kamer ging schilderen. De avond voor de volgende dag, en de volgende dag was hemelvaart, besloot ik dat ik op hemelvaart mooi die bewuste muur eens kon gaan schilderen.
Het werd een prachtige zonnige dag, maar ik had binnenshuis de kast naar het midden van de kamer gesleept en was al met kwasten in de weer, toen de eerste bezoekers zich al vroeg op de ochtend meldden. Fietsers die gedauwtrapt hadden, met zin in koffie, even later gevolgd door nog een stel. Totaal onverwacht maar heel gezellig natuurlijk. Het werd een vrolijke boel in de tuin. Opeens kreeg één van ons het idee om te gaan sjoelen, in de tuin buiten dus (het was immers mooi weer). We waren echter met zoveel mensen, dat iedereen eindeloos op zijn of haar beurt moest wachten. Je snapt het al, of misschien ook niet, telkens als ik moest wachten op mijn sjoelbeurt, ging ik weer eventjes verder met het schilderen van de muur. Het ging vanzelf, automatisch, niemand stoorde zich er aan, en ik volgde mijn voorgeprogrammeerde impuls. Aan het eind van de dag was de muur klaar, ik stond er zelf versteld van dat het programma nog gelukt was ook, ondanks het onverwachte bezoek.

Sinds die tijd voer ik het principe van mezelf voorprogrammeren regelmatig uit, vooral als ik het druk heb, of, als ik me weer eens schuldig voel dat ik weer iets had moeten doen wat ik weer niet gedaan heb. Helaas weet ik nu al dat ik de komende dagen nauwelijks in staat ben een nieuwe wandeling in te programmeren, er staan te veel andere dingen op het programma en een mens moet wel realistisch blijven natuurlijk.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.