België clash tussen visies, analyse van een historische vergissing.

BELGIË ANALYSE VAN EEN POLITIEKE VERGISSING.

1. Pré-diagnose :

Oorspronkelijk ontstaan als bufferstaatje, waarschijnlijk het eerste compromis dat later zou bekend worden "als Belgische compromissen", onder de goedkeuring van de toenmalige grootmachten.  Over deze kunstmatige "oplossing" werd duidelijk niet nagedacht, de toekomst gevolgen voor het grondgebied en de bewoners waren irrelevant.  Bemoederd door grote Buur Frankrijk, zou het nieuwe Koninkrijk het wel redden, de kunstmatigheid graad van het  feit kan zich niet beter resulteren dat men zelfs een nieuw Koningshuis moest maken.

Feit was wel dat twee totaal verschillende bevolkingsgroepen werden samen gesmeten in een even kunstmatige unie als het land.  Uniek was dat een Germaanse groep (Vlamingen) en een Romaanse groep (Walen) een eigen identiteit moesten vinden, een zoektocht die heel gauw zou resulteren tot een schizofrene identiteit die constant onder spanning stond.

2. Evolutie van het land :

De ontvoogding van de Vlaamse gedachte en cultuur heeft zich slenterend traag doorheen de tijd verder gezet, doch is nu een niet meer weg te denken feit.   De Vlaamse eigenheid heeft zich al vechtend moeten manifesteren, temeer dat het duidelijk werd door de decennia heen dat er geen enkele affiniteit bestaat met het Zuiden van het Land.  De identiteitscrisis die wij thans meemaken is niet die van België, doch wel die van het francofone Wallonië, de Vlaamse identiteit heeft altijd bestaan, eerst onderdrukt, en nu bloeiend als nooit tevoren.

3. Taal als oorzaak van alle ellende.

Het is absurd om te stellen dat onze verschillen zich hoofdzakelijk uitdrukken op gebied van taal.  Temeer omdat de overgrote meerderheid van de Vlaamse bevolking, de tweede taal machtig zijn, ja zelfs de derde taal en het Engels, dit in schil contrast met het Zuiden, waar men nu een krampachtige poging doet om een achterstand goed te maken van bijna 150 jaar.  Het "Vlaams" is inderdaad een krachtig bindmiddel in onze Vlaamse cultuur, doch het talen verschil zien als oorzaak van alle problemen maakt de idiotie compleet.

4. Gebrek aan affiniteit.

Politiekers van beide kanten van de taalgrens laten ons geloven dat het vooral gaat om een gebrek van respect.  Was het maar zo eenvoudig,er is geen gebrek aan respect tenslotte leven we (nog) in een beschaafde staat, het gaat hem meer om een tastbaar en manifeste gebrek aan "begrip".  Feit is dat wij zeer weinig raakvlakken hebben met onze Waalse tegenhangers, niet cultureel, niet linguïstiek, en sinds de  laatste verkiezingen duidelijk niet politiek.  De oude kunstmatige constructie "België" wreekt zich eindelijk.  Vraag "jan met de pet op straat" wat er scheelt en het antwoord is duidelijk.  Wij voelen geen enkele verwantschap met Wallonië of Brussel : andere cultuur, andere standpunten, en totaal andere visies hoe wij ons leven willen leiden.  Het fiasco van de "moslim"-integratie is daar een duidelijk voorbeeld van, die is mislukt niet op basis van een taalverschil doch op basis van een verschil in mentaliteit en levensvisie !  Ook de "gedwongen" interactie met Wallonië is gedoemd om tot een einde te komen. 

Wij hebben geen affiniteit met de Waalse cultuur, men kan zelfs de vraag stellen of die een eigen Waalse identiteit hebben, en zo ja, waarom wij die niet kennen ?.  Hun identiteit lijkt meer een slechte copie van buurland Frankrijk.  We hebben bijvoorbeeld wel een affiniteit met Nederland, niet enkel door middel van de gemeenschappelijke taal, maar ook door hetzelfde gevoel van levensvisie en mentaliteit.

Indien men morgen vraagt aan leerlingen van het Hoger Onderwijs om vijf bekende Walen op te noemen die niets te maken hebben met politiek, sport of popmuziek, dan zal het merendeel daar een antwoord schuldig blijven.  Veel erger nog er bestaat een reële kans dat de naam Dutroux naar boven komt !  Idem indien men vraagt om 10 Waalse steden te benoemen.  Het omgekeerde is uiteraard ook waar :  wie in Wallonië kent Marc de Bel, Raymond van het Groenewoud, of Jan Verheyen ? ; en dit zijn dan nog enkel populaire namen.  Die kloof ligt aan de basis van alle problemen, niet enkel en alleen de taal.

5. En hoe moet het nu verder ?

Gezien de zeer grote verschillen op sociaal-economisch vlak heeft dit een weerslag op de financiering van de staat.  Voor Vlaanderen is het enige alternatief een confederale staat, waarbij elk zijn eigen huishouden kan beheren.  Minder aanvaarden is slechts een kunstmatige vorm in leven houden die vroeg of laat toch zal imploderen.

Brussel, zorgenkind van de natie, enige oplossing is een apart statuut als "diplomatieke" stad met internationale structuren, onder eigen beheer, met eigen middelen.  Het sponseren van één deelstaat naar de andere is niet meer realistisch.

6. Nostalgie.

Als de politici hun verstand gebruiken kan deze confederatie vreedzaam gebeuren en in solidariteit.

Tenslotte doet men het in de Verenigde Staten met 50.

En ja misschien is België dan nog wel : friet en mayonaise, bier, De Ardennen, de Vlaamse Kust. Manneken Pis, en het Atonium en Koning Albert...

© Thalmaray - 2011.

Reageren?