Van jong tot oud, je krijgt er allemaal wel eens mee te maken: drempelvrees, podiumvrees of faalangst. Het wordt je aangepraat, of je ben van nature onzeker. Hoe dan ook, het kan je creativiteit gigantisch in de weg staan. Hoe ga je daar mee om? Hoe voorkom je dat je iets dat zo graag wilt doen aan de kant zet omdat je denkt dat je het 'niet kunt'? Stap 1 in het proces om het te overwinnen kun je nu al zetten: lees over ervaringen van anderen, leer ervan, deel je eigen ervaringen!

Als kind was ik zeer introvert. Leefde in m'n eigen (fantasie)wereldje maar had wel al vroeg een grote droom: beroemd worden als muzikant.

Muziek kreeg ik met de paplepel ingegoten van huis uit. Als 4-jarige stond ik al tussen de schuifdeuren in m'n pyama met een losse microfoon ob-la-di-ob-la-da te zingen en menig maal kwamen de buren klagen (al dan niet vergezeld door de politie) over het feit dat ik met pollepels op pannen en deksels zat te 'drummen' in de keuken. Ik was toen nog te jong om me daar iets  van aan te trekken maar weet nog dat ik alles met een brede glimlach aan zat te kijken (hoewel die politiemannen wel indruk op me hebben gemaakt). Overigens was de reactie van Oom Agent altijd: ach laat die kleine jongen toch lekker z'n gang gaan!

Ik was 12 toen ik m'n eerste drumstel kreeg. Op m'n 16e stapte ik in m'n eerste bandje. Zo rond m'n 17e begon ik met liedjes schrijven, te zingen en thuis opnames te maken. En als ik daar nu op terug kijk begon een bepaalde mate van onzekerheid me toen al parte te spelen.

De drang om 'meer met muziek te doen' zat er al in. Maar het werd in toenemende mate overschaduwd door een gevoel van onzekerheid: vinden ze me wel goed genoeg? Lachen ze me niet uit als ik drum/ zing? Kijken ze niet te veel naar me? Ik had dus feitelijk continu en soort haat-liefde verhouding met m'n passie en met mezelf, wat met de jaren erger leek te worden. Natuurlijk mocht men mijn opnames horen, maar dan zorgde ik wel dat ik zelf de kamer uit was nadat ik de cassetterecorder had aangezet. Natuurlijk wilde ik niets liever dan drummen in een band,maar dan wel lekker verscholen achter een muur van trommels en bekkens. Vooral niet willen opvallen.

Blijjbaar kon ik die onzekerheid voor de buitenwereld goed verbergen; alhans ik geloof niet dat ik ooit iemand daar iets over heb horen zeggen. Ook m'n ouders niet. Misschien omdat ik een gave had ontwikkeld om mezelf af te sluiten of juist omdat ik ik al zo'n 'stille' was (ik praatte erg weinig over mezelf en m'n gevoel). Van binnen vrat het echter aan me.

Pas zo rond m'n 25ste vond ik het zelf tijd dat dat moest veranderen. Het vormde een te groot obstakel in mijn gevoel vor m'n verdere (muzikale) ontwikkeling. Ik dwong mezelf naar buiten te treden, jamsessies te bezoeken in de stad, meer samen te musiceren met anderen. Er ging een wereld voor me open!

Nu ben ik 46. En nog kijk ik vaak terug op die periode met een gevoel van: had ik die onzekerheid maar veel eerder de kop in kunnen drukken, dan had ik niet zo veel jaren verloren. Dat ik op eigen kracht destijds de stap heb genomen voelt echter ook weer goed: het vormde wel zo'n beetje m'n eerste overwinning op mezelf en dat neem je toch mee in de rest van je leven.

Muziek speelt voor mij nog altijd een extreem belangrijke rol in m'n leven. Ik drum nog steeds, componeer nog steeds en heb de jaren heen genoeg successen geboekt dat ik gewoon trots kan zijn op wie ik ben, wat ik doe en wat ik heb bereikt. Wat er bij is gekomen is dat ik nu kinderen en volwassenen motiveer om zaken als drempelvrees, faalangst, podiumvrees etc te overwinnen. Puur gebaseerd op m'n eigen levenservaringen en ok waarschijnlijk ook omdat ik blijkbaar bepaalde mensenkennis heb vergaard waardoor ik iemand goed kan aanvoelen op dat vlak. Hoe dan ook: het voelt in elk geval fantastisch als ik weer iemand zo ver heb kunnen brengen zijn of haar onzekerheid aan de kant te zetten en diegene ongeremd zie genieten van zijn of haar passie.

Tom

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.