Het gesprek met de juf, ik weet nog niet hoe ik in moet schatten wat me daar te wachten staat.

Het is half drie, met een lichte spanning in mijn buik rijd ik richting school.

Het gesprek met de juf van mijn dochter zal over een kwartiertje plaatsvinden. Maar ik weet nog niet precies in te schatten wat me daar te wachten staat. Mijn dochter en ik zijn inmiddels al zo vaak voor gek versleten. Ze leek open te staan voor een gesprek, maar ja wat zal er gebeuren als mijn dochter haar laat zien hoe haar wereld er uit ziet. De meeste leraren slaan op tilt als ze verteld wat zij allemaal ziet. Meestal wordt ze niet serieus genomen, en afgedaan als een fantasievol, dromend meisje. Hoe moeilijk is het te geloven in dat wat je zelf niet kan zien. Hoe moeilijk is het om mee te worden genomen naar een diepgaand niveau van leven. En nog erger hoe moeilijk is het om te accepteren, dat zo’n jong kind op bepaalde gebieden meer weet dan jou. Vaak kijken we niet verder dan onze eigen wereld reikt, dus ik ben reuze benieuwd wat we vandaag gaan beleven.

Als ik het schoolplein oploop komt mijn dochter me al weer vrolijk in de armen vliegen.

Als ik haar eraan herinner dat we nog een gesprek hebben, zegt ze vrolijk tegen mij: Hoeft niet meer hoor mama, we hebben al gesproken en het is al opgelost. Haha, ze is goed hoor, ze heeft er duidelijk geen zin in. En o ik begrijp het zo goed, want hoe vaak is ze al wel niet afgewezen, niet serieus genomen. Maar ik hou vol dat het gesprek gaat plaatsvinden. Ik vind het belangrijk dat mijn dochter laat zien wie ze is, verteld wat ze nodig heeft. De veilige basis, moet goed neergezet worden, anders kunnen we dit hele schooljaar wel vergeten. Dan kan ik absoluut garanderen dat we van het ene probleem in het andere vallen. Ik weet dat ze het moeilijk vind om te laten zien wie ze is, om te verwoorden wat ze voelt, dus we pakken meteen weer een goede oefening mee.

Eenmaal in de klas met zijn drieën om de tafel, begint de juf met dat ze gesproken hebben en dat ze het samen opgelost hebben.

Ha, ik moet een beetje lachen, want wat is er opgelost ? Al snel is duidelijk dat ze hebben gesproken over gisteren en dat het voor nu is opgelost. Maar, gooi ik er even in dat is niet waar ik me zorgen over maak. Ik hou me meer bezig , met hoe het komt, dat mijn dochter op het punt komt dat ze met kasten zou willen gooien. Wat is daar de oorzaak van, en wat kunnen we er tegen doen. Vervolgens richt ik me op mijn dochter, kan jij juf proberen uit te leggen hoe jij op dat punt aangekomen bent. En daar gaat ze dan, ze praten allemaal door elkaar heen, pakken dingen van elkaar af, luisteren niet als je er wat van zegt. Dus als ik zeg stop gaan ze gewoon door. De klas is anders, alles is anders. Ik vraag haar of hier ook nog in meespeelt dat ze is blijven zitten en het gevoel heeft dat ze dom is als ze iets niet snapt. Kan ze ook dit beamen, ze lachen me er om uit. Juf kijkt met enige verbazing, wat mijn dochter daar allemaal  op tafel gooit.

Maar ik ben nog niet klaar en zeg, je pikt dus heel veel op elke dag weer.

Ik denk dat we nu kunnen zeggen dat we teveel hebben opgepikt om te kunnen verwerken, hoe gingen we daar bij meester mee om? Ze vervolgt haar verhaal. Dan ging ik even uit de klas zodat ik weer rustig kan worden. Juf zit nog steeds ademloos te luisteren. Kan je jouw juf ook uitleggen wat je dan doet om jezelf weer rustig te krijgen. Pfffft echt zin heeft ze er niet in , maar uiteindelijk maakt ze zich snel er van af. Nou dan ga ik wat visualiseren en dan ben ik weer leeg. Ik moet lachen om haar en leg haar juf uit dat ze zich voorstelt dat ze een boom is. Dat ze dan gaat voelen waar ze spanning heeft in haar lijf. En dat ze dan de spanning via haar voeten en de wortels van de boom de grond in laat stromen. De spanning zit meestal bij haar in het hoofd en in haar buik. Het is de plek die veel kinderen aangeven, ik heb buikpijn ,ik heb hoofdpijn. Herkenbaar misschien ? Kijk voor deze oefening dan op www.xead.nl/meditatie-door-middel-van-visualisatie

Het eindresultaat van dit gesprek is dan ook zeer positief te noemen.

Wanneer het nodig is kan ze naar een plek om zichzelf leeg te maken. In de klas is een plekje voor haar gecreëerd waar ze kan gaan zitten als de kinderen in haar groepje storend zijn. Er is een basis van vertrouwen gelegd dat ze naar haar juf kan gaan, als ze problemen ervaart. We hebben de samenwerking op gezet en een veilige basis neergezet. Juf was blij met het gesprek, ik ben blij met deze samenwerking. De afspraak is neergelegd dat als er wat is dat we bij elkaar aan de jas trekken als we ergens problemen ervaren. Mijn dochter huppelt naar buiten en ik klets nog even kort na met de juf. IK sluit af met de boodschap, ben blij dat je er open voor staat, jullie kunnen veel van elkaar leren. Waarschijnlijk kan mijn dochter je over een paar weken precies zeggen welke combinaties je in de klas moet  vermijden. Wat voor wie werkt, wie wat nodig heeft, als je met haar blijft praten, zal je een fantastisch jaar met haar kunnen beleven. Als je ertegen vecht dan krijg je het zwaar . Haha ik geloof het ook, ben blij dat je bij me bent gekomen.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.