Niemand weet van de pijn en mijn stil verdriet.

Niemand weet van de pijn en mijn stil verdriet.

Niemand kan me helpen om de pijn te verzachten,
Mijn stil verdriet laat nooit op zich wachten.
Geen mens leest mij de les omdat ik maar moet vergeten wat er is gebeurd,
Het is mijn stil verdriet, en ik bepaal wel wanneer er door mij word getreurd.

Hoe kan ik dat vergeten, dan verban ik mijn eigen kind uit mijn hart?
Waarom zijn mensen soms zo onwetend en zo hard,

Al zo’n tijd geleden,
Nog lijkt het zo kort in het verleden.

Als de dag van gister,
Weet ik het nog haarfijn te vertellen want dat gemis, dat is er!

Zoveel jaar geleden stierf er een stukje van mij samen met jou,
Ooit op een dag zal ik je weerzien maar weet dat ik altijd van je hou.

Mijn kind ik weet nog goed toen je werd geboren met op die dag een dikke mist,
En elk jaar op jou datum, elk jaar weer die dikke mist.
Maar als dan op die dag jou geboorte uur nadert,
Vind ik het fijn als ik merk dat jij er bent zodra ik je grafje ben genaderd.

Ik zie het en voel het in de kleine dingen om me heen,

Als ik daar ben, na een lange reis en eindelijk bij jou steen.
De bladeren die van de bomen vallen, wuiven me gedag,
De zon schijnt altijd waterig door de mist op jou geboortedag.

Elke avond kijk ik weer naar die ene ster hoog in de lucht,
En dan even lijkt het of ik op een sterrenstraal zit en even vlucht.

Hoe zou je eruit zien vandaag de dag?
Ik zou het zo graag weten als het nu kon en als het even mag?

Op deze aarde zul jij nooit leven,
Het was ons helaas niet gegeven.

Je zusje en je broertje daar ben ik heel gelukkig mee,
En wat zou ik nu eenmaal zijn zonder die twee?

Ondanks hun ben jij nog steerds de eerste in de rij.
En zonder jou moest ik gebroken verder met hun aan mijn zij.

Mijn stil verdriet om jou mijn lieve kind,
Het maakt me niet uit wat een ander daarvan vind.
Ik zal met de pijn in mijn hart en de lege plek die jij achter liet moeten leren leven,
En toch mis ik je nog elke dag, al is het telkens maar heel even.
En weer mijn lieve kind, laat ik een traan,
Want je bent zo ver bij mij vandaan.

Mijn pijn en stil verdriet,
Bijna niemand weet het, maar ik vergeet jou niet !