Net Nederlandse alibi is niet meer aan mij besteed!

In het verleden zijn er nog wel eens avonden geweest dat ik aan de buis zat voor het Nederlandse alibi. Het waren tijden waarin hij zijn hoogmoed nog in de hand wist te houden. Hoewel mij het hoofd, dat altijd kijkt alsof het net met de neus in een stapel rotte vis heeft gelegen, niet erg aanstond, had het programma zijn momenten. Diverse interessante misdaadzaken passeerden de revue. Toegegeven, sommige zaken passeerden deze zo vaak dat de gemiddelde revueliefhebber ze niet meer kon aanzien maar over het algemeen was het geen onaardig tijdverdrijf hiernaar te kijken.

De behandeling van de moordzaak te Putten, leek de top waarna een diep dal bijna móést volgen. Daar waar hij goed werk deed, door hij twee onschuldige mannen uit de klauwen van de verbeten, door tunnelvisie overmande justitie te graaien, ging langzaam maar zeker een geur van narcisme overheersen. Er leek een steeds grotere gloed over hem heen te komen alsof hij zichzelf had uitgeroepen tot de nieuwe heiland van de natie.

Zittend aan een laptop, alsof het volk moet aannemen dat hij voor het oog van de camera, in een studio, geschminkt en onder de hitte van de lampen zijn werk zit te doen, spreekt hij uit wat Vrouwe Justitia hem zelf ingefluisterd lijkt te hebben. Dit orakel doet overkomen alsof hij de justitiële wijsheid in pacht heeft weten de krijgen. Van de laatste one man glibbershow die ik van hem heb gekeken, is het enige dat ik me nog herinner, het irritante neusgeluid ondersteund door hedendaagse filmmuziek, dat mij steeds uit een ingetreden slaapaanval deed ontwaken.

“Zo mannetje! Je dacht dat je daarmee wegkwam hè?”, een zin die lijkt uit een slecht geschreven, oubollige detectiveroman te komen, hoor je hem zo nu en dan roepen als hij doet overkomen of hij iemand arresteert. Er zullen vast mensen zijn die denken dat hij een ware rechercheur is. In feite loopt hij, met camera- en geluidsman achter een stel dienders aan die dit werk verrichten en zijn z’n woorden niet veel meer dan een soort bijna orgastisch ‘lekker puh!’, dat je ook kunt horen van een willekeurig schoolmeisje dat triomfantelijk scandeert tegen een door de leraar gestraft klasgenootje, nadat ze heeft geklikt.

Ach, zolang er zo nu en dan door toedoen van zijn programma een crimineel achter de tralies verdwijnt, kan dit natuurlijk geen kwaad maar moet dit met zoveel bravoure en eigendunk, terwijl het geheel afhankelijk is van veel werk door een redactieteam, door mensen gegeven tips en een hoop geluk? Enfin, het bracht hem op zijn narcistisch hoogtepunt waar wij moesten geloven dat hij in eigen persoon de moord op president Kennedy had opgelost. Ja, hoor!. Een moord die reeds decennia onder studie is en een onmetelijke belangstelling heeft, zou door hem zijn opgelost. Meer dan een week werden we lastiggevallen met reclame voor zijn extra lange (lees extra ergerniswekkende) uitzending. Uiteindelijk bleek de gehele show een plakboek te zijn van filmpjes en feiten rondom de gebeurtenis met een aanvullende verklaring van een Amerikaans mannetje dat zei één van de schutters te zijn. Bravo! Was dat even een journalistiek hoogstandje…

Ofschoon een ezel zich in het algemeen, zelden meermaal een eenzelfde steen stoot, heb ik mij een paar jaar geleden toch laten verleiden, te kijken naar zijn persoonlijke jacht op Joran v/d Sloot. Hem mag ik ook niet zo, die Joran. Een onverbeterlijke leugenaar met gluipoogjes. Heeft hij iets te maken met de verdwijning van Nathalie Holloway? Vast wel. Kan er iets bewezen worden? Vooralsnog niet. Was het een perfecte misdaad? Ogenschijnlijk wel. Peter ziet zich echter veel capabeler dan de enorme hoeveelheid samenwerkende politieambtenaren en alles wat er omheen hangt. Weer werden we overspoeld met trailers van zijn docudrama. Wat bleek? Een in het verleden veroordeelde drugscrimineel, had zelfstandig contact gemaakt met Joran en zich daarna tegen een behoorlijke som geld aangeboden aan Peter. Met door verborgen camera opgenomen filmmateriaal, mochten we dé bekentenis aanschouwen. Welke bekentenis? Wat voor bekentenis? Onder invloed van zakkenvol drugs zagen we Joran zich uitsloven tegenover iemand met wie hij dacht zaken te kunnen doen in de onderwereld. Terwijl de openbare weg door deze actie, met onder invloed rijdende personen in gevaar werd gebracht, zagen we een jongen van een jaar of twintig, druk doen terwijl hij nog amper uit zijn ogen kon kijken. Als ik een dergelijke hoeveelheid drugs in mijn lichaam had, lag ik waarschijnlijk half in coma en zoniet zou ik mogelijk beweren dat ik de paus incognito was.

Vervolgens werd een begrijpelijk labiele moeder van het slachtoffer uit Amerika getransporteerd om in de studio, gevolgd door diverse camera’s het leed van haar dochter over zich heen te laten komen. Omdat de vrouw zich naar de smaak van Peter te sterk voordeed, werd er nog eens een vinger of drie tot aan het bot in de gevoelige plek geperst want huilen moest ze; bakken vol. Anders zou het Peter te weinig opleveren. Een vraag die overigens nooit is gesteld was wat een meerderjarige Nathalie destijds met een minderjarige Joran van doen had. Een nieuw moment van glorie voor onze misdadige verslaggever. Hij verdiende er zelfs een Amerikaanse journalistieke prijs mee. Het resultaat bleef echter hetzelfde. Geen bewijs en geen moordenaar achter de tralies.

In pure euforie en zelfgenoegzaamheid waagde hij ook nog eens een stap in de politiek. De lat legde hij hoog met een door zichzelf genoemd percentage dat hij in de polls wilde bereiken. Waarschijnlijk meende hij in zijn roes dit percentage met gemak te kunnen halen en zag een weg naar het minister presidentschap reeds geplaveid. Zo populair bleek hij nu ook weer niet en een jammerlijke afgang was zijn lot.

Zo vindt hij, waarschijnlijk verslaafd aan de geur, telkens een nieuwe hoop uitwerpselen om in te roeren. Met kinnesinne over zijn eigen politieke debakel voert hij nu de strijd tegen een politicus die goed in de peilingen staat. Ga je gang Peter; maak jezelf vooral nog belachelijker dan je inmiddels al geruime tijd bent. Hoewel je jouw, naar eigen zeggen vriend Bram, aan het afkraken bent en net doet alsof hij een oorlogsmisdadiger aan het verdedigen is, heb je de volledige vrijheid van meningsuiting tot jouw beschikking. Daar maakte je in het verleden, maak je nu en ga je in de toekomst, naar alle schijn nog meer gebruik van maken. Laten we voor jou vooral hopen dat het mogelijk blijft!

Gelukkig is het aanbod op tv inmiddels riant…

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.