Pesten, mijn verleden,heden en toekomst!

hoe het begon.

Beste allemaal, alles wat hierna getypt staat is waargebeurd, niets verzonnen en zelf meegemaakt. Ik schrijf dit niet om zielig gevonden te worden maar om mensen duidelijk te maken wat pesten allemaal met je kan doen.

Ik ben dus Marco, iets meer dan 38 jaar geleden geboren in Rotterdam, op 2 jarige leeftijd verhuisd naar Hoogvliet ( ligt er pal tegenaan ) tot mijn 8ste daar gewoond. Tot zover alles nog prima voor mij. Leuke vrienden/vriendinnen, goed meekomen op school. Prima cijfers en niets te klagen gehad.

Deel 2!

Het is allemaal begonnen toen mijn vader een betere baan kreeg en we gingen verhuizen ( naar Hellevoetsluis). Hij kwam zo dichterbij het werk te wonen en we konden eindelijk van de flat af naar een eensgezinswoning in een lege wijk. Geen speelvelden, alleen maar zand. Voor een jongetje van 8 jaar met een broertje van 6 is dat natuurlijk het paradijs op aarde. De hele dag naar buiten en lekker ravotten in het zand tot je laarzen nog meer zand bevatten dan een gemiddeld strand. Ma weer boos omdat je helemaal onder het zand zat en ze je weer andere kleding aan kon doen om er maar een beetje normaal weer uit te zien.

EN DAN: DE GEVREESDE EERSTE SCHOOLDAG.

Daar sta je dan. Met je nieuwe kleding,schooltas en knikkende knieen. Je word voorgesteld aan de hele klas en mag dan een plaatsje uitzoeken in een klas van 23 kinderen die allemaal netjes achter elkaar en rechtop zitten. Haartjes netjes en allemaal al de schoolboeken op de tafel ( lekker ouderwets ). De eerste keer dat ik wat moest zeggen kon niemand me verstaan want ik was zo nerveus dat ik amper kon praten, dus de lerares zeggen: iets harder Marco. Zo gezegd zo gedaan, mijn eerste zinnen in de klas. Een gelach van jewelste, ik had een accent wat ze niet kenden. Plat rotterdams tussen allemaal boeren. Dan valt het lood je in de maag wel heel hard, je zegt dan maar niets meer om ze maar niet aan het lachen te krijgen. De eerste pauze was nog meer aftasten, alleen spelend met een tennisbal is dan echt niet tof. Eindelijk de bel en weer naar binnen. lessen volgen en maar niets zeggen. Pfieuw de middagbel, gezellig naar je moeder die buiten staat te wachten met een oom en tante. Die waren er die dag toevallig om het huis te bekijken en een dag Rotterdam er van te maken.

De eerste klappen!!

Je ziet je moeder staan en denkt, nog maar 10 meter en je kan der aanraken. Dan ineens is hij der. De grootste pestkop van de school die mij wel eens een lesje zou leren en het accent uit mij zou slaan. Pats,boem en kledder. Daar lig je op de grond met een jongen op je lichaam die minstens twee keer zo zwaar is. Hij heeft je hoofd te pakken en trekt de haren uit je hoofd. TWEE plukken heeft tie in zijn hand en je hebt me daar een megapijn. Triomfantelijk laat hij het zien aan heel het schoolplein en iedereen juicht. Omdat er een hek om het schoolplein stond kan je moeder niet bij je komen en je voelt je dan zo vreselijk klein. Ineens laat hij je los en denk je weg te kunnen . Foutje, hij heeft me weer te pakken maar nu ben ik zo boos dat ik rood en zwart zie van woede. Ik krijg zijn hand te pakken en bijt er vol in, zo erg dat het bloed er nog net niet uitkomt. Meerdere stompen op de rug en dan uit het niets staat dan je moeder naast je. Ze trekt je bij hem weg en schreeuwd naar de lerares dat het schoolhoofd hier wel van zou horen. Ma overstuur en mij maar proberen te troosten onderweg van school naar huis. Het waren de 5 ergste minuten van mijn leven ( dacht ik ). Gegeten en dan weer naar school. Wat een martelgang om dan de klas in te moeten. Huilend en schreeuwend stond ik daar, ik wilde echt niet. De lerares riep me en ik mocht bij haar vooraan zitten. Veilig naast iemand die je normaal zou moeten helpen, maar nee hoor. Ze bleef me vragen stellen en ik met mijn Rotterdamse accent moest maar antwoorden. Iedereen weer volop lachen en opmerkingen maken. Damz wat kunnen kinderen dan gemeen zijn, dacht dat het wel overzou gaan. De pestkop kreeg een behoorlijke straf maar bleef me de maanden erop treiteren, pesten en vernederen. Ik mocht op een gegeven moment van mijn moeder alleen naar school lopen, het was immers maar 5 minuten lopen. Lopen, Rennen zal je bedoelen. Om maar zo snel mogelijk op het schoolplein te zijn. De pestkop zat al in de klas want hij mocht niet meer samen met mij op het schoolplein rondlopen buiten de pauzes om dan.

stokslagen en vernederingen.???

Iedere dag was het weer het zelfde liedje met naar huis rennen. Tot die ene dag dat hij me goed te pakken kreeg. Tegengehouden worden door meerdere klas en schoolgenoten en daar kwam hij aan. De ogen van mij vielen uit mijn oogkassen. WHAT THE F**K heeft tie nu in zijn hand !!!!!!!

Een bezemsteel. Het leek wel een foute ninjafilm. De stok werd als een baton in de lucht gedraaid en daar kwam de eerste klap. Pets, op de knie, en daar zat ik. Huilend en gillend van de pijn zat ik op de grond en maar smeken dat hij me niet nog een keer sloeg. Zo dan, ik kreeg genade en mocht zomaar weg van de grote groep die schijnbaar steeds groter werd. Rennen alsof de duivel je achterna komt maar de duivel was een 9 jarig jongetje. Zwart voor en met de tranen in de ogen probeer je de weg te vinden naar het zo veilige huis waar je moeder op je wacht. Dan ineens de meest scherpe pijn die je dan kan voelen. Een paar wel gemikte klappen met de bezemsteel op de rug, geen adem meer krijgen en out gaan. Dit was voor hem schijnbaar het moment om te stoppen. Zou die dan toch hart hebben en begrijpen dat als iemand out  gaat je hem met rust moet laten. Na een paar tellen was ik weer bij en de strijd om op te staan begon. Strompelend en struikelend over je spaghettibenen red je het tot aan een vriendins huis van je moeder. Bellen,roepen, schreeuwen en met de brievenbus klepperen tot ze open deed. En het geluk was bij mij, ze was thuis. Ik kon nog net het verhaal vertellen wat er was gebeurd of ik lag weer op de grond. Nogmaals out van de pijn. En dan doe je je ogen open en daar is ze dan. Je moeder met tranen in de ogen. Ik hoefde niets meer te vertellen want dat had die vriendin al gedaan. Gegeten en gedronken zoals je normaal in de middag doet.  Ma mee naar school en daar zaten we dan. Met z'n tweeen bij de hoofdmeester en heel het verhaal nogmaals moeten aanhoren en vertellen. De striemen op mijn rug laten zien om te bewijzen dat het geen verzinsel was. En dan komt de hoofdmeester met het briljante antwoord. Ik kan er niets aan doen want het gebeurde buitenschooltijd en niet op het schoolplein. We moesten het dus zelf maar oplossen met zijn ouders. We konden op dat moment net zo goed gelijk in een slang met de meest giftige slangen springen en daar met een hoelahoep spelen want er zat nog meer emotie in een slang dan in die ouders. Neem alle aso families bij elkaar van heel de wereld en dat dubbel.  Zo veel gevoel zat er in die ouders. Ze hadden er geen boodschap aan wat hun zoon deed en moest het zelf maar oplossen. Wat moest ik dan doen? Hem erop aan spreken en foei zeggen. Nee dat zou helpen. Niet dus.

kan het nog erger ????

Ja, dat kan maar al te goed. Ben je een jaar of 10, wat krijg je dan. De meest vreselijke bril die je maar kan voorstellen. Toen waren helemaal de rapen gaar. Nog meer gepest worden met de meest erge woorden die maar verzonnen konden worden, veel meer klappen krijgen en helemaal vooraan moeten zitten omdat je het gewoon niet goed ziet. Nee dan heb je het helemaal naar je zin. De enige hoop die je dan hebt is dat je zo snel mogelijk van school af mag en naar een vervolgopleiding mag. Rest van de schooltijd er maar gewoon bij gehangen, geen vrienden hebben maar wel uitblinken met de sport die je dan hebt maar ook volop gepest worden maar zoiets hebben van: bekijk het maar , ik wil sporten en de rest boeit me niet. Twaalf jaar en dan naar de hogere school gaan en maar hopen dat het allemaal anders word.

einde deel EEN

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.