Mijn dochter was gisteren aan de beurt. Ze beschreef me wat er was overkomen. Ik haalde haar uit haar gevoelens want ja er werd gisteren ook even getreurd. Maar nu in alle rust stel ik me het eens voor.

STEL JE DIT EENS VOOR

Je staat midden in een groep met volwassenen. Een bal word op je hoofd gestuiterd. Alle volwassenen lachen je uit.  Je schreeuwt dat je het niet leuk vind maar niemand maakt het uit. Ze laten je niet gaan trekken zich niets aan van je tranen. Je zoekt hulp maar die is niet te vinden.

Hoe zou je je voelen

Machteloos, bang, verdrietig, alleen en heel erg klein.

Dit is wat mijn dochter gisteren overkwam. Mijn dochter lijkt heel erg op mij, herinneren jullie nog het appeltje van de appelboom. Hoog sensitive denk ik zo langzamerhand. Gelukkig kan zij ook goed haar gevoel omschrijven en uit zij het ook. Ze geeft het door aan mij en is het even kwijt. Nu is mijn taak haar te beschermen en hier wat aan te doen. Maar hierdoor kon ze mij en op school heel goed vertellen wat haar is overkomen.

er spelen op dit moment veel dingen op haar school, pestgedrag en soms zelf nog erger. De school is hier druk mee bezig, maar ja geen makkelijk probleem. Hoe roei je dit gedrag nou toch uit. Ook ik zou het niet weten. 2 groepen doorlopen een heel traject. Ze leren over respect, weerbaarheid, grenzen enz. De ene groep pikt het op de andere totaal niet. De ene groep beïnvloed opnieuw de andere groep.

gisteren kon ze uiteindelijk terecht bij haar juf en hun directeur. Ze hebben goed naar haar geluisterd en haar aangehoord. Daar ben ik erg dankbaar voor. Vandaag heb ik ze even gesproken en sprak daarvoor mijn waardering uit. Ze willen nogmaals van haar horen wat er nu werkelijk is gebeurd. Wij als volwassenen hadden even een gesprek, wij voelden de machteloosheid, het verdriet, de eenzaamheid wij zagen die kleine meid.

Maar in onze ogen een blik van moedeloosheid, hoe roeien we dit gedrag toch uit.

Het begint toch echt bij de volwassenen

In mijn beleving begint het toch echt bij de volwassenen. Dit voorval gebeurde tussen de middag op het schoolplein. Ik vroeg aan mijn dochter waar was de overblijfmoeder, een grote kring dat valt toch op. Ze vertelde me dat ze met de rug naar hun toe stonden en stonden te teuten.

As mijn kind zou pesten dan zou hij het voelen, hij zou het weten dat dit onacceptabel gedrag is. Het begint bij de volwassenen, stuur ze bij leg je er niet bij neer. Blijf op ze letten.

ook ik wist dat dit al eerder gebeurde op het plein, vond het niet fijn. maar nu was mijn dochter aan de beurt en dat raakt me in mijn hart. Ik kan niet altijd bij haar zijn, maar hopenlijk lessen leren. Hoe om te gaan met andere kinderen. RESPECT. Ik kan haar gevoelens absorberen. STEUN.

Vanmorgen ging ze vol goede moed en met veel zin opnieuw haar klas weer in. Ze voelde zich gesteund door de volwassenen. Ze voelt ons begrip en dat we haar willen helpen. Helaas kan ik de pestkoppen niet allemaal opsluiten.

Geef een goed voorbeeld

 

waarom word iemand gepest

Ik denk bij mijn dochter haar gedrag. Ze is verbaal zo sterk. Ze komt op voor kinderen die gepest worden. Ze liep de laatste tijd zo vrolijk en sterk rond. Ik krijg het gevoel dat ze haar willen breken, haar weer op haar plaats willen zetten. Dat maakt me bang. Ik zal alles doen wat binnen mijn vermogen ligt om dit te voorkomen.

Mijn gesprek vanmorgen al gevoerd. Nu is mijn dochter aan de beurt. Ik vind dat mijn dochter op haar leeftijd nog elk moment van de dag toezicht verdient. Ik vecht en praat opnieuw voor haar geluk, ik zal ze het doen inzien. Ik zal me niet stilhouden dat doen er al zoveel. Ik heb al medestrijders dat is een goede start. Samen moeten we toch iets kunen vinden.

Mijn dochter ventileert, maar ik weet dat er ook kinderen rondlopen die uiteindelijk ontploffen. Waak juist voor stil verdriet het is iets wat je minder makkelijk ziet.

 

ACCEPTEER GEEN PESTGEDRAG

NIET VAN DE PESTKOP

NIET VOOR DEGENE DIE GEPEST WORD

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.