Het leek zo onschuldig, een interview geven aan twee leerlingen voor een schoolkrantje. Maar het schoolkrantje werd op het internet geplaatst waardoor er grote problemen onstonden.

Pas op met interviews! Big Brother leest en kijkt mee

 

De meeste van ons hebben wel een herinnering aan een docent op de middelbare school. Veelal niet positief omdat leerlingen stuk voor stuk denken dat alle docenten de pik op hen in hebben. Maar er zijn ook docenten waar we levenslang met warme gevoelens aan terugdenken. Neem nou meester Frans de Wit, hij was zo’n docent. Hij doceerde Engels en deed dat op een wijze waarmee hij de aandacht van de leerlingen vast wist te houden. Door slimme woordgrappen als ezelsbruggetje te gebruiken, onthield je de lesstof ook veel gemakkelijker. Los daarvan was meester Frans iemand met een hoge aaibaarheidsfactor. Altijd zat er een glimlach op zijn gezicht met bolle blozende wangen. Hij keek met twinkelende ogen door zijn brilglazen naar de leerlingen in de klas. Een rand grijs haar dat alle kanten opwees sierde zijn hoofd, ieder ander had daar voor gek mee gelopen, maar niet meester Frans, het hoorde bij hem.
Bij de jongens op school was meester Frans mede populair omdat hij in een zwarte Porsche reed. Bij wijze van beloning mocht degene die het beste een proefwerk had gemaakt, naast hem in de fraaie sportwagen plaatsnemen waarna meester Frans in de middagpauze een kwartiertje met de gelukkige ging toeren.

Nienke en Arina vormden samen de redactie van: ‘De Pretletter’ de elektronische schoolkrant van de Hendrik-HAVO te Assen. Het waren twee vrouwen in de dop die enthousiast veel vrije tijd in De Pretletter staken. Het krantje stond vol vette wetenswaardigheden over relaties die net waren begonnen, of beëindigd, dat was onmisbare informatie voor alle leerlingen. Maar er was ook ruimte voor serieuze informatie over proefwerken en tentamens.

‘Ik heb een leuk idee’, zei Nienke, ‘we gaan meester Frans een interview afnemen Arina. Geen afzeikverhaal of zo, nee, we gaan hem in het zonnetje zetten.’
Arina knikte instemmend. ‘Ja, doen we! Meester Frans is de enige docent die ik een beetje kan pruimen.  We gaan hem na het laatste lesuur vragen of hij daaraan mee wil werken.’

Dat wilde meester Frans wel. Ze spraken af het interview op de docentenkamer te doen. Bij hoge uitzondering mochten Nienke en Ariane het heilige der heilige betreden.
‘Wat een kale bende meester Frans’, zei Arina die met haar mobieltje foto’s maakte. ‘Ik dacht dat de docentenkamer een soort kroeg was!’
Meester Frans lachte hartelijk. ‘Nee, ook hier is armoede troef. Maar vooruit met de geit, ik ben benieuwd naar jullie vragen.’
Nienke haalde een A-4tje uit haar schooltas. ‘We hebben de vragen opgeschreven meester Frans.’
‘Als een professionele journaliste, heel goed!’
‘Vraag 1: Waarom heeft u voor het beroep docent Engels gekozen?’
‘Dat is begonnen met mijn fascinatie voor William Shakespeare, om zijn toneelstukken goed te kunnen begrijpen is kennis van het oude Engels onontbeerlijk. Ik ging Engelse taalwetenschappen studeren en besloot van mijn liefhebberij mijn beroep te maken.’
Arina schreef het antwoord op.
‘Vraag 2: Bent u Homo?’
Meester Frans fronste zijn wenkbrauwen. ‘Hoe kom je op die vraag?’
‘Nou, heel simpel. De meeste mannelijke docenten kijken naar de meiden in de klas alsof ze niet kunnen wachten daarmee naar bed te gaan, u doet dat nooit en u rijdt bovendien in een sportwagen waar vaak homo’s of vrouwen in rondtoeren!’
Meester Frans schudde lachend zijn hoofd. ‘Ik ben zeker geen homo, ik ben elf jaar getrouwd geweest maar ons huwelijk liep helaas op de klippen. Nadien heb ik geen vrouw meer ontmoet waarmee ik samen wilde leven. En wellustig naar leerlingen in de klas kijken is iets waaraan ik me nooit zal bezondigen.’
‘We kunnen een contactadvertentie in De Pretletter voor u plaatsen.’ bood Nienke aan.
‘Heel aardig, maar nee dank je. De doelgroep die De Pretletter leest is niet van een leeftijd die belangstelling voor een veertigjarige man heeft.’
Arina stak haar hand op. ‘Dat moet u niet zeggen, wij linken De Pretletter door naar Facebook, Hyves en nog veel meer sociale media. Het bereik van onze krant is enorm groot!’
Meester Frans knikte. ‘Dat begrijp ik, maar liever niet.’
‘Vraag 3: ‘Verdient u genoeg?’
‘Geen enkel docent heeft een hoog inkomen, als je rijk wilt worden moet je zeker niet het onderwijs in gaan. Jongeren kennis bijbrengen geeft docenten vaak meer voldoening dan geld.’
‘Vraag 4: Wilt u zelf nog iets kwijt?’
‘Euh, nee. Of ja, ik hoop dat alle leerlingen begrijpen dat goed onderwijs en een diploma van levensbelang is. Zonder diploma kom je er niet in het leven. Hebben jullie niet meer vragen?’
‘Jawel’, zei Nienke, ‘maar we gaan ook aan leerlingen vragen wat ze van u vinden. Maar wij beloven plechtig dat we er een mooi artikel van zullen maken.’
‘Absoluut!’ viel Arina Nienke bij, ‘als iemand iets slechts over u zegt laten we dat gewoon uit De Pretletter weg meester Frans!’
‘Die keus is aan jullie. Wanneer gaan jullie tot publicatie over?’
‘Morgenmiddag sturen we het de ether in!’ antwoordde Nienke.
‘Ik ben benieuwd wat jullie ervan weten te maken.’

Met plezier had Frans de Wit het interview met hem en een aantal leerlingen gelezen. Het was een schattig, kritiekloos artikel geworden voorzien van zijn foto en een aantal leerlingen. Ook een foto van de docentenkamer hadden ze in het  artikel opgenomen. Frans glimlachte, wat had hij toch een mooi beroep.

Het was de donderdag daarop dat Frans de klas een proeftentamen Engels wilde afnemen. Hij was bezig de A-4tjes met vragen uit te delen toen twee mannen in regenjassen het klaslokaal kwamen binnenlopen.
‘Heren!’ zei Frans ontstemd, ‘u stoort een belangrijk proeftentamen!’
De mannen reageerden niet. ‘Frans de Wit?’ vroeg de rechterman.
‘Ja, wat kan ik voor u betekenen?’
‘Recherche, u wordt aangehouden als verdachte in verband met een overval op de RABO-bank in Leeuwarden van acht jaar geleden. Jas aantrekken en met ons meekomen!’
‘Dat, dat, is onmogelijk!’ zei Frans stotterend, ‘er moet een vergissing in het spel zijn heren!’
‘Dat mag u aan de officier van justitie voorleggen, wij komen u alleen maar ophalen voor verhoor.’
Verbijsterd en gefascineerd keken de leerlingen toe naar hoe Meester Frans door de rechercheurs werd weggeleid.

Op het politiebureau hield Frans tijdens het verhoor bij hoog en bij laag vol nergens van te weten. Een rechercheur deed uit de doeken dat ontkennen geen enkele zin had.
‘Mijnheer De Wit, u hebt bijna de perfecte misdaad gepleegd toen u de RABO-bank overviel. Het enige aanknopingspunt dat we hadden was een opname die een beveiligingscamera van u heeft gemaakt. Vlak voordat u de bank verliet trok u de bivakmuts van uw hoofd en werd uw gezicht door een beveiligingscamera geregistreerd. Maar uw gezicht kwam in onze databanken niet voor en we raakten na maanden rechercheren het spoor bijster waarna we er een cold case van hebben gemaakt. Gelukkig zijn we zeven maanden geleden in bezit gekomen van software dat gezichten kan herkennen. Die hadden we al langer in gebruik bij onze beveiligingscamera’s, maar de software is verder ontwikkeld en geschikt gemaakt om ook op sociale media naar verdachte personen te speuren. En zo kwam u als verdachte bij ons in beeld, dat gecombineerd met uw voorliefde voor sportauto’s die u onmogelijk van uw salaris kunt betalen maakte het beeld compleet. Kortom, u bent de klos mijnheer De Wit!’
Frans kon zich wel voor zijn kop slaan, al jaren was hij op de hoogte van het feit dat privacy op het internet niet bestond. Maar dat een onbenullig schoolkrantje hem de das zou omdoen had hij nooit kunnen bedenken. Er stond hem geen andere weg meer open dan een advocaat te raadplegen.

Privacy op het internet is een illusie. Alles wat je op het internet doet wordt honderden malen geregistreerd. Bedenk goed wat je op het internet plaats, het kan enorme gevolgen voor je hebben.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.