Mijn weegschaal ik kan hem niet meer zien. Mijn balans ik kan het woord niet meer horen.
Mijn hele leven lang voer ik al een strijd met mijn weegschaal. Soms denk ik, hoop ik, het ligt aan de batterijen. Maar als dan ook mijn broek aangeeft dat mijn gewicht wel klopt. Tja dan is mijn dag weer goed begonnen. Vorig jaar was ik het zat. De knop ging weer eens om. Dit keer een geslaagde poging. De knopen konden weer dicht. Dit keer geen zware strijd die zal ooit wel weer eens komen. Wie kent het niet het jojo-effect. Een term niet meer is weg te denken in mijn leven. Maar tot die tijd geniet ik van mijn nieuwe kleren, mijn nieuwe looks.
Sinds mijn scheiding was ik even de weg kwijt. Een nieuw woord kwam in mijn leven. Dit keer geen weegschaal maar een balans. Ook een balans kent een jojo-effect. Ik ben de tel kwijt, maar afgelopen jaar vertelde iedereen mij dat ik op zoek moest naar mijn balans. Ik snapte wat ze bedoelde en probeerde mijn evenwicht te houden.
Sinds kort ben ik eigenwijs. Ik kan het woord balans niet meer horen. Ik wil pieken en wil dalen. In het midden vind ik het maar saai. Ook ben ik anders tegen de balans aan gaan kijken.
Iedereen die mij verteld over mijn balans heeft het over jou als persoon. Jij moet op zoek naar de gulden middenweg.
Maar
Maar, een woord inmiddels door mij in meerdere artikelen gebruikt. Maar ik stel me graag vragen. Ik zoek naar de mits en de maars en kom zo soms tot leuke verhalen en of conclusie.
Bekijk de balans.
Ik zie 1 lichaam met twee armen, maar ik zie het liever zo.

Ik ben aardig stabiel op dit moment, ben aardig in evenwicht. Maar soms dan flip ik naar boven en soms dan flip ik naar beneden. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Waarom dan geen balans bestaande uit twee personen. Waarom hoor ik steeds dat je eerst zelf in balans moet zijn om een goede relatie aan te kunnen gaan. Waarom kan je elkaar niet in balans houden.
Houden de noord en zuidpool de aarde niet in hun baan
waarom kunnen tegenpolen elkaar dan ook niet in balans houden of zorgen voor een balans in een persoon. Balans bedoelen ze daar namenlijk soms ook niet rust mee. Innerlijke rust?
in je eentje kan het moeilijk zijn de balans te bewaren.
Als ik flip naar beneden zijn er mensen om me heen. Ze geven me een zetje, een zetje naar boven. Als ik flip naar boven zijn er mensen om me heen, ze trekken de vlieger weer aan, een stuk naar beneden.
Of betekend dit hele vraagstuk, want tot een antwoord kom ik niet, gewoon dat ik nog niet in balans ben. Mijn eigen balans nog niet heb gevonden? Nog steeds afhankelijk van mensen om me heen? Maar is dit dan zo erg? Ik heb graag mensen om me heen. Ben zelfstandig genoeg om me een stukje afhankelijk op te kunnen stellen. Ik vind het niet erg. Ik ben een prima balans, een balans die niet altijd recht staat en daarvoor zoek ik een tegengewicht.
Mijn weegschaal mijn rode draad
Mijn weegschaal sloeg weer eens door
Had de top van de berg bereikt
Kon letterlijk niet verder
Niet meer in beweging te krijgen
Ik besloot weer naar beneden te gaan
De berg af
Het dalen ging dit keer makkelijker dan verwacht
Was goed gemotiveerd
Halverwege de berg
Was een bergmeer
Ik zag mijn reflectie in het water
Vond het wel een mooi beeld
Bleef er even bij stil staan
En genoot
Het is prima zo
Het was een mooi plaatje
Goed in mijn vel
Er kwam een nieuw woord in mijn leven
Geen gewicht maar balans
Balans, balans, balans,
Ik balanceer soms op een dun koord
Ik ben me dat bewust
Maar strek mijn armen uit
En blijf wiebelend op mijn koord
Het eindpunt hou ik voor ogen
Balans,
Soms piek ik naar boven
Soms zak ik naar beneden
Soms heb ik zo’n behoefte aan wat tegengewicht
Zou het niet makkelijker zijn
Als er iets of iemand mij in balans houd
Soms zoek ik tijdelijk een gewicht
Voor op de andere kant
Als de balans weer recht staat
Loop ik naar het midden
Zorg weer zelf voor de balans
Zoek een tegengewicht
Die bij pieken naar me toe klimt
En zorgt voor balans
Die bij dalen naar me afdaalt
En zorgt voor balans
We zouden elkaar zo mooi in balans kunnen houden
Uiteindelijk samen in het midden.

Laat mij maar balanceren op mijn dunne koord
ik heb een groot vangnet
Laat een reactie achter
Mereltje schreef op 15 Apr 2011 om 20:49
Iedereen heeft anderen nodig, alleen is maar alleen toch. Familie, vrienden Xead collega's heerlijk toch?
Taco-Veldstra schreef op 15 Apr 2011 om 21:06
Eigenlijk moet je toch het equilibrium [balans] vinden in jezelf...als een duikelaar wordt je kopje onder geduwd maar een duikelaar keert ook weer terug recht op in balans!
Mooi gedicht. Duim Taco
Kirsti schreef op 15 Apr 2011 om 21:13
Was benieuwd naar je reactie Taco, ik doe mijn best en meestal ben ik best in balans, maar sommige dagen even wat wiebelig. Als de basis maar blijft staan! Misschien inderdaad wel een duikelaar, ik kom altijd weer terug omhoog. Heb genoeg veerkracht, de rek is er nog niet uit.
Taco-Veldstra schreef op 15 Apr 2011 om 21:22
Ja in theorie, maar met een partner vooral in aanvang..un amour dure trois ans lukt het beter!
somirori schreef op 15 Apr 2011 om 21:54
Hoe herkenbaar! Ik vind er in mijn uppie ook niets aan en heb het gevoel dat het met een partner een stuk fijner zou zijn in het leven. ook denk ik dat je elkaar dan inderdaad kunt inspireren en kunt aanmoedigen om je doelen te halen. Zo houd je elkaar in evenwicht. goed verhaal!
River schreef op 15 Apr 2011 om 22:10
Mooi... balans met jezelf is belangrijk, tevreden gelukkig, zelfverzekerd in je eigen doel en verlangens, onafhankelijk van een anders mening je eigen hart volgen.. maar deze fase hoeft echt niet compleet te zijn om een partner te vinden/hebben/ houden. Want dan vul je elkaar toch ook wel weer aan.. samen verder groeien, samen in balans. Of niet.. altijd in balans is een leuk streven maar om te groeien moeten we misschien weleens wankel staan, of even kopje onder gaan. :)
verbijsterend62 schreef op 15 Apr 2011 om 22:53
mooi geschreven, enne de weegschaal gewoon de deur uitgooien....
Lily schreef op 16 Apr 2011 om 01:48
Ik heb het vermoeden dat je wel in balans bent misschien zelfs meer dan je denkt, maar dat je juist te veel nadenkt over het in balans zijn, of dat het wel rustig is of goed gaat.
En in balans met je zelf, nee ik geloof dat je op alle momenten van je leven een juiste partner tegen kan komen, je moet je zelf er alleen voor openen..
De goede persoon, de goede plek ;) Juist met een goede partner zal de balans die ontbreekt komen, of zoals Xira ook al zegt, je vult elkaar aan.
Kirsti schreef op 16 Apr 2011 om 09:13
Lily je slaat de spijker op zijn kop. Daarom begon ik al met, ik kan het woord balans niet meer horen. Ik wil het niet meer horen en ga er ook niet meer over nadenken (haha). Dank voor juliie fijne reacties, het werkt therapeutisch dit schrijven van mij en jullie reacties!
Lid sinds 2 jaar
6501 reacties geplaatst
6325 artikelen beoordeeld
429 artikelen geschreven

Gerelateerde artikelen
Kirsti beveelt aan
- Brief aan God
- Als de wereld in 2012 vergaat heb ik m'n hele leven niks zitten doen!
- Leraar ben je ook na de schooluren
- In gesprek met een ik
- Spiegeltje, spiegeltje aan de wand wat is er aan de hand.
- Mijn ontmoeting met een echte maffiabaas.
- Moet je altijd maar kunnen 'vergeven en vergeten'?









rinajansen schreef op 15 Apr 2011 om 20:46
Super mooi ! en zo herkenbaar ik word er stil van