Hieronder beschrijf ik het leven van Klaas, een man die inmiddels 49 jaar is, maar het grootste deel van zijn leven dacht dat hij dom was. Dit verhaal is tevens een aanklacht tegen Marlies Velthuyzen van Zanten-Hyllner onder staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, die er met haar plannen naar solliciteert dat dergelijk situaties weer zullen gaan voorkomen.

Klaas, aan het begin van de lagere school.

Op de kleuterschool had Klaas het prima naar zijn zin. Hij vond het dan ook leuk dat hij naar de grote school mocht toen hij zes was. Hij wilde graag rekenen en taal leren, want dat leek hem best belangrijk. Zijn moeder bracht hem naar school en hij kwam bij juffrouw X in de klas.

In het begin ging het best goed op school. Maar oei, wat was dat schrijven moeilijk. En lezen. Ook al een probleem. Klaas vond dat al die letters op elkaar leken. Hij bracht er weinig van terecht. De juf had dat vrij snel in de gaten. Hij moest extra oefeningen maken tijdens de tekenles. Dat vond hij niet leuk. Tekenen was achteraf toch veel leuker dan lezen en schrijven. Er was ook een gesprek met zijn ouders. Gelukkig kon hij wel goed rekenen.
Aan het eind van het jaar was er een gesprek met zijn ouders. Klaas kon beter blijven zitten, vond de juf. Een kind moest aan het eind van klas 1 alle letters van het alfabet kennen, maar Klaas haalde ze allemaal door elkaar. Een kind moest eenvoudige zinnen kunnen lezen, maar Klaas had met heel gemakkelijk woorden nog niet lezen. Het leek alsof hij alle letters door elkaar haalde. Gelukkig kon hij wel goed rekenen, maar vanwege de taal was het beter dat hij het jaar overdeed.

Zijn ouders vonden dat niet erg. Klaas was nog zo jong. Wat betekent een jaar op een mensenleven. Klaas vond het ook niet erg. Totdat hij opnieuw in de eerste klas terecht kwam. Hij moest alles opnieuw doen. Ook rekenen. Gelukkig deed hij het nu iets beter en kon hij aan het eind van het jaar over naar klas 2. Maar toen begon hetzelfde liedje weer. Het ging niet goed. Vooral niet met lezen en schrijven. Hij kon beter de 2e klas opnieuw doen.

Klaas moest ontzettend huilen toen hij dat hoorde. Het eerste jaar op school werd hij gepest, omdat hij zo slecht kon lezen en schrijven. In deze klas voelde hij zich fijn. Nu mocht hij weer niet over. Nu kwam hij in een klas terecht met kinderen die ongeveer twee jaar jonger waren dan hij. Hij zag dat helemaal niet zitten. Toch zag de school geen andere oplossing.

Klaas, aan het einde van de basisschool

De jaren daarna gingen redelijk, maar in klas 6 en 7 bleek toch dat Klaas veel slechter kon lezen en schrijven dan de andere kinderen in zijn klas. Hij schaamde zich ervoor. Hard werken had geen zin meer. Als er lezen of schrijven op het programma stond, ging Klaas klieren. Dat was veel leuker dan moeizaam lezen of schrijven. Hij kon het toch niet. Hij haalde alleen maar onvoldoendes. Gelukkig mocht hij nu wel over, omdat zijn andere vakken beter waren. Maar tijdens de taal – en schrijflessen deed hij niet meer mee. Omdat hij de Andre kinderen stoorde, zat hij tijdens deze lessen meer op de gang dan in de klas.

Hij kreeg de naam van dwarsligger. En ook van dom kind. Zijn onderwijzer, meneer B., vond hem alleen maar lastig. In klas 7 werd hij niet meer alleen tijdens de lees- en schrijflessen de klas uitgestuurd, maar ook tijdens heel veel andere lessen. Klaas was dom, lastig en je kon hem beter kwijt zijn. Zo heeft school toch geen zin, dacht Klaas. Als 12-jarig knaapje ging hij dan ook steeds minder vaak naar school. Totdat hij uiteindelijk helemaal niet meer ging. De school deed er niets aan. Ze adviseerde Klaas` ouders om hem naar een Praktijkschool te sturen om een vak te leren.

Klaas leert een vak

Dat vonden Klaas en zijn ouders een goed idee. Een vak leren was belangrijk, dan kon Klaas toch voor zichzelf leren zorgen. Klaas wilde het liefst timmerman worden. Zijn ouders gaven hem op voor de ITS (individueel technisch onderwijs). Een school met kleine klassen waar moeilijk lerende kinderen toch opgeleid konden worden tot vakman.

Klaas had het prima naar zijn zin. Hij werd een goed vakman. Met 16 jaar ging hij bij een aannemer werken. Die was heel tevreden. Klaas merkte dat hij een prima vakman was. Daarnaast merkte hij ook dat prima met mensen kon werken. Adviseren, samenwerken, plannen, de administratie bijhouden, het was ging enkel probleem.

Klaas start met een eigen bedrijf

Klaas wilde niet zijn hele leven timmerman blijven. Hij startte een eigen aannemersbedrijf en dat bedrijf liep ontzettend goed. Het werd steeds groter. Klaas werkte hard. Overdag aan klussen, ´s avonds de boekhouding. Hij kon het niet meer alleen af en nam personeel in dienst. Steeds meer personeel.

Privé ging het goed. Klaas ontmoette een leuke vrouw en trouwde met haar. Zij hielp hem met het bedrijf. Klaas was vooral blij dat er iemand was voor de correspondentie en iemand die hem hielp met het maken van contracten, want lezen en schrijven had hij nauwelijks geleerd. Het bedrijf werd steeds groter.

 

Klaas krijgt een gezin

Klaas en zijn vrouw kregen drie kinderen. De eerste kon ging naar school. Hij bleek goed te kunnen leren, maar toch had hij moeite met lezen en schrijven. Een onderzoek wees uit, dat hij dyslectisch was. Hij werd geholpen en studeert nu economie aan de universiteit. Ook de tweede zoon van Klaas bleek na onderzoek dyslectisch te zijn. Hij kon iets minder goed leren dan zijn broer, maar dat vindt hij niet erg. Hij wil aannemer worden en volgt daarvoor een opleiding. Zonder problemen. Het verwonderde Klaas en  zijn  vrouw niet meer, toen ook hun derde zoon dyslectische bleek te zijn. Hij zit op het VWO en krijgt ondersteuning, zodat ook hij zijn diploma wel zal halen.

 

Klaas ontdekt dat hij dyslexie heeft

In de periode dat Klaas` kinderen op de basisschool zaten, trok hij een conclusie. Wat zijn kinderen hebben, heeft hij zelf ook. Klaas ging erover praten, liet een onderzoek doen en inderdaad, hij was ook dyslectisch.  Het was een opluchting voor hem, dat hij niet dom, maar dyslectisch was. Het was een frustratie voor hem, dat hij zoveel problemen had, terwijl hij misschien net als zijn zoons naar de universiteit had kunnen gaan als hij hulp had gekregen.

Er was nog een oplossing. In de avonduren kon Klaas als nog lezen en schrijven leren. Bij de analfabeten. Naar drie jaar had hij het niveau einde basisschool bereikt. Hij kon zichzelf nu in ieder geval redden.

Het huidige kabinet bezuinigt . Onze staatssecretaris stelt dat kinderen niet zo snel een etiketje mogen krijgen. Klaas´ kinderen waren blij met hun etiket, want zo konden zij toch veel bereiken. Klaas kreeg ook een etiket; dat van dom kind. Moeten we weer terug naar die tijd?

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.