Ramen lappen, voor de meeste mensen een rotklus. Maar gelukkig bestaan er glazenwassers die dat werk willen doen. Maar of dat altijd een goede oplossing is?

Over glazenwassers gesproken

Toen we ons huis een jaartje bewoonden verscheen er iemand van een glazenwassersbedrijf aan de deur. Voor vijftien euro wilde hij maandelijks de ramen aan de voor- en achterkant van het huis lappen. Het houtwerk van kozijnen en deuren was daarbij inbegrepen. We gingen akkoord en twee van zijn lappers gingen gelijk voortvarend aan de slag en leverden goed werk af. Vier maanden lang lapten ze naar wisselende tevredenheid onze ramen. Daarna ging het mis. Bij thuiskomst vonden we het bekende briefje met: ‘U ramen zijn vandaag gelapt. Gaarne binnen tien werkdagen vijftien euro overmaken op: …’ Onwillekeurig keken we naar de ramen en zagen het spinrag en vogeluitwerpselen net als de dag ervoor nog steeds op de ramen zitten. Niet gelapt dus, we werden voor het lapje gehouden. Maar even het mobiele nummer van de eigenaar van het bedrijf gebeld. '‘Ach nee toch! Tjonge, tjonge, dat is niet de bedoeling! Ik kom nu bij u langs om alsnog de ramen te lappen.’ En zo kwam het dat in het halfduister een glazenwasser onze ramen stond te lappen. Hij deed zijn beklag over het personeel dat hij in dienst had. ‘Het zijn nu eenmaal niet de slimste mensen die voor het vak van glazenwasser kiezen mijnheer. Ook dat ze nauwelijks Nederlands spreken maakt het er niet eenvoudiger op. Zo, alles ziet er weer pico bello uit. Ik moet me haasten, ik moet nog vijf huizen doen. O ja, het laptarief wordt vanwege de inflatie met vijf euro verhoogt!’
Ik schoot in de lach. ‘Van vijftien naar twintig euro is meer dan dertig procent, zoveel inflatie hebben we nou ook weer niet gehad.’
‘O nee? Nou ja, ik heb het bedrag op een handig getal afgerond. Als u het er niet mee eens bent moet u voortaan zelf uw ramen lappen. Maar bedenk wel dat de ramen in deze wijk alleen door mijn bedrijf mogen worden gelapt.’
‘Wie bepaalt dat eigenlijk?’ dat leek me een logische vraag.
‘Dat regelen we onderling, dat doet er verder niet toe. Zijn we akkoord of niet?’
‘Vooruit dan maar,’ ik had absoluut geen zin om zelf tegen de gevel op te klimmen om de ramen te lappen.
‘Afgesproken! O ja! Voortaan komen we bij u langs om het geld op te halen, dat spaart me een hoop administratiekosten, dag!’ En daar ging de glazenwasserbaas met zijn ladder en emmer om vervolgens in het donker bij de buren aan de slag te gaan.

De kwaliteit van het lapwerk werd er niet beter op. De lappers sloegen regelmatig een deel van het huis over wat uiteraard opviel. Maar daar had ik wat op gevonden. Ik had globaal uitgerekend wat de oppervlakte van het glaswerk moest zijn en trok het deel dat niet gelapt was van de rekening af. Tot mijn verbazing protesteerde de glazenwasserbaas niet, hij gaf me zelfs gelijk.
Het ophalen van het geld liet hij op een gegeven moment aan zijn mensen over. Maar dat bleek geen slimme zet te zijn. Op een avond verscheen hij aan de deur. ‘Is bij u al geld opgehaald?’ vroeg hij stotterend.
‘Ja, gisteren al.’
‘Shit! Bij u ook al. Die vent is er met mijn poen vandoor. U wilt zeker niet nog een keer betalen?’
‘Lijkt me niet nee.’
‘U hebt gelijk, dat zou ik ook niet doen. Voortaan mag u het geld weer overmaken, dan maar administratiekosten.’
‘Mij best!’

Er ging twee jaar voorbij en zoals dat gaat bij nieuwbouwwoningen, moest het houtwerk serieus in de verf worden gezet. Een schildersbedrijf had dat keurig voor ons verzorgd, alles stond strak in de lak.
Nu had het glazenwassersbedrijf  iets nieuws bedacht. Via een uitschuifstang met op het einde een spons in een houder werd water omhoog gepompt. De glazenwasser hoefde dan niet meer een ladder op te klimmen, slim zou je denken ware het niet dat voor het openslaande gedeelte van de raampartijen horren zaten die je van buiten omhoog kon doen. Dat ging dus niet meer als je zonder ladder bij de klanten op bezoek ging met als gevolg dat die ramen werden overgeslagen.
Maar dat bleek niet het enige nadeel te zijn, een buis van minstens tien meter lengte laat zich niet gemakkelijk hanteren. Als eerste werd daar een regenwater afvoerkap boven een raam op de tweede verdieping het slachtoffer van. Ik was thuis aan het werk toen ik een flinke knal hoorde. Ik liep naar buiten waar de glazenwasser met de stang aan het worstelen was en ik zag dat de afvoerkap boven het raam een flinke deuk had opgelopen.
‘Wat flik jij nou!’ zei ik tegen hem. Ik wees naar boven.
‘Ik weet niet wat u bedoelt.’
‘Je hebt een deuk in de afvoerkap geslagen oen!’
‘Ik? Welnee, dat was al.’ Hij verschoof de stang die aan de bovenkant een eigen leven begon te leiden. De sponshouder sloeg een paar keer tegen het houtwerk van het kozijn aan. Zelfs van een afstand viel te zien dat de verflaag flink beschadigd werd.
Dit keer kon de glazenwasser moeilijk ontkennen. ‘Geen beste kwaliteit verf mijnheer’, zei hij misprijzend over het schilderwerk, ‘een klein tikkie en de verf springt er al vanaf!’
Ik ben een geduldig mens maar nu was ik het zat. Ik zal geen verslag doen van de serie vloeken waarmee ik die vent mijn terrein heb afgejaagd en dat ze niet meer bij ons hoefden te komen lappen. De boodschap was overgekomen. ’s Avonds belde de glazenwasserbaas mij op om zijn excuses aan te bieden voor de overlast en of hij op de ouderwetse manier maandelijks de ramen mocht komen lappen. Ik heb daarvoor bedankt.

Het zal en half jaartje later zijn geweest dat twee donkergekleurde mannen aanbelden. Ze wilden voor vijftien euro maandelijks mijn ramen komen lappen. Nu ben ik groot voorstander van mensen die in hun eigen onderhoud willen voorzien en ging akkoord. De volgende ochtend waren zij al present en gingen aan de slag. Vrolijk babbelend klom één van hen de ladder op terwijl de ander vanaf de grond aanwijzingen gaf. Maar ze liepen tegen een probleem op, hun ladder kwam niet boven de eerste verdieping uit, de tweede verdieping konden ze daarom niet lappen. Ik vond het iets aandoenlijks hebben maar moest er wel iets van zeggen. De heren bleken nog niet genoeg geld te hebben om een langere ladder te kunnen kopen. Over een paar maanden zou dat zijn opgelost als ze meer klanten hadden binnengehaald, dan zouden ze hopelijk ook een andere transportbus kunnen kopen, hij wees naar een wrak in de straat. Of ik zo vriendelijk wilde zijn om toch vijftien euro voor hun lapwerk te betalen. Ik vond dat best als ik hen daarmee zou helpen een bestaan op te bouwen was me dat wel een paar centen waard. Maandelijks verschenen de immer goed gemutste mannen die ’s avonds hun geld kwamen beuren tot er iets onverkwikkelijks gebeurde. Verderop in de straat waren de glazenwassers slaags geraakt met naar ik later vernam, een stel breedgeschouderde types die de glazenwassers in elkaar hebben geslagen. Het hele incident heeft maar een paar minuten geduurd. De slachtoffers werden door de buren op hun benen geholpen maar wilden niet dat de politie werd gewaarschuwd. We hebben hen daarna niet meer teruggezien.

Maar dat was niet het einde van het verhaal. Tot mijn stomme verbazing werd ik op een ochtend wakker van een ladder die tegen de gevel werd geplaatst. Een glazenwasser begon de ramen te lappen. Ik ben naar buiten gelopen en op mijn vraag wat hij ongevraagd kwam doen haalde hij zijn schouders en zei. ‘Ik niet verstaan’, hij ging verder met lappen. Bij zijn vertrek gooide hij een mij bekend briefje in de bus. ‘U ramen zijn vandaag gelapt. Gaarne binnen tien werkdagen vijfentwintig euro overmaken op: …’ Alleen het laptarief was flink opgeschroefd.  Om gezeur te voorkomen heb ik de eigenaar maar een belletje gegeven. Hij verklaarde grinnikend het lapwerk in onze wijk te hebben overgenomen van een stel beunhazen. Voortaan kwam hij het lapwerk bij ons doen. Op mijn reactie dat ik van zijn diensten geen gebruik wilde maken werd verbaasd gereageerd. ‘Nou, dan bet u de enige als u daar maar geen spijt van krijgt mijnheer.’ Maar voor het lapwerk dat we hebben verricht mot u wel dokken, we werken niet voor de kat zijn kut.’ Ik deelde dat ik voor ongevraagd verricht werk niet van zins was te betalen. ‘Dat zullen we dan nog wel eens zien! Als u weigert te betalen geef ik de vordering in handen van ons incassobureau, dat gaat u heel wat meer kosten.’ Hij brak het gesprek af.
Twee weken later lag er een aanmaning in de bus die ik logischerwijs terzijde heb gelegd. En geloof het of niet, weer twee weken later kwam een glazenwasser met zijn ladder mij terrein opgelopen. Ik haastte me naar de voordeur en had geluk, deze glazenwasser sprak een beetje Nederlands en begreep dat hij op kon krassen. Ik zag hem op straat staan bellen waarop hij verder de straat inliep. ‘s Middags hoorde ik de brievenbus rammelen, op de mat lag het bekende briefje. ‘U ramen zijn vandaag gelapt. Gaarne binnen tien werkdagen vijfentwintig euro overmaken op: …’ Ik was het zat en besloot niet meer op die onzin te reageren. Er volgden nog een stel aanmaningen met tot besluit een brief dat een vordering van vijftig euro in handen van een incassobureau was gegeven, er stond niet bij welk bureau de vordering zou gaan innen. Op een avond werd er keihard op de voordeur geramd terwijl we een goed werkende bel met intercom naast de voordeur hadden aangebracht. Met de ketting op het slot trok ik de deur op een kier waar drie mannetjesputters hun opwachting maakten.  ‘We komme effe incasseren, je moet vijftig euro plus honderd euro incassokosten aan ons dokken anders worden we wat onvriendelijk tegen u!’
‘De groeten, ik bel de politie wel om het op te lossen.’
‘Lekkere pooierbak hebt u voor de deur staan’, zei een man grijnzend. ‘Alleen jammer dat de banden van een Landrover vaak kapot gaan, maar voor de rest een prima auto hoor!’‘Zeker, net als mijn beveiligingscamera die dit gesprek met geluid direct naar de internetsite van het beveiligingsbedrijf heeft gezonden’, dat was geen bluf.
De mannen keken om zich heen en zagen de kleine camera aan de gevel hangen. ‘We hebben toch niets miszegd, we hebben u alleen maar vriendelijk gewaarschuwd voor het probleem met uw banden. Maar we komen een andere keer wel terug, wie weet doet uw camera het dan ineens niet meer.’ Ze liepen weg en bleven nog even bij mijn wagen staan waar goedkeurend tegen werd geknikt. Een trap tegen de band van een voorwiel was een soort afscheidsgroet.
De volgende ochtend de wijkagent maar gebeld wat ik met de situatie aan moest. Die kon me vertellen dat de hele glazenwasserhandel in handen van een criminele bende was. Als je glazen wilde gaan wassen moest je hen een bedrag betalen, deed je dat niet dan zorgden criminelen er wel voor dat je ladder omver werd gelopen of dat plots je auto in brand stond. Enkele jaren terug had justitie tevergeefs een poging ondernomen om aan die praktijken een einde te maken. Maar hij beloofde met een paar collega’s bij de glazenwasserbaas op bezoek te gaan om hem duidelijk te maken dat ze hem in de smiezen hielden. Of dat geholpen heeft weet ik niet, kot daarop zijn we verhuisd en hebben geen vorderingen meer ontvangen. We lappen nu wel zelf de ramen, een glazenwasser hoeven we echt niet meer aan ons huis te zien.

Reageren?