Over een ontaarde moeder en vader en een ontaard Nederlands systeem. Een waargebeurd dramatisch verhaal. Namen en plaatsen zijn veranderd.

 

Een ontaarde wereld

 

Over een ontaarde moeder en vader en een ontaard Nederlands systeem. Een waargebeurd dramatisch verhaal. Namen en plaatsen zijn veranderd.

 

Een waargebeurd verhaal over een ontaarde moeder en een ontaarde vader.

Begin jaren 50 trouwt ze in Bandung op Java met die grote blanke man uit Grijpskerk , die in de KNIL diende. Haar moeder had ze al heel lang niet gezien, die was in haar kindertijd, toen ze nog op Ambon woonde, zonder afscheid te nemen, er met een man vandoor gegaan en naar een ander eiland vertrokken. Samen vertrekt zij met deze man naar het verre Nederland. Op de evenaar wordt hun eerste zoon geboren. Ze keren terug in een land, waar ze met de nek werden aangekeken en in een kamp ergens in Drenthe worden gepropt. Uiteindelijk belanden ze in Amsterdam, waar ze uiteindelijk met zes kinderen woonden.

 

Misbruik

Jaren van kindermisbruik en kindermishandeling hadden inmiddels al plaatsgevonden. Dit kwam uit en er kwam een politiemacht aan de deur. De ouders werden gearresteerd voor de ogen van de kinderen. Vader gooide nog zo'n politie-kever om.
De kinderen werden op aanraden van de kinderbescherming verspreid door het land. Dit, ondanks dat een tante geprobeerd heeft alle zes kinderen te adopteren. Dit werd niet geaccepteerd door de kinderbescherming en besloot men de kinderen her en der te plaatsen. De oudste zoon Jan ergens in Brabant; De oudste dochter Petra op een andere plek, Peter een minder begaafd jochie die zijn drollen pleegde te eten ook op een andere plek. Boefje, de derde en Sylvia, de vijfde en de jongste David werden in een Alkmaars kinderhuis geplaatst. Het was volgens de gestudeerden in kinderzieltjes beter als de kinderen elkaar niet meer zouden zien; daar die oude beerput dan altijd zou openblijven. Het contact onder de kinderen kon alleen onder begeleiding worden hersteld was de mening.
De vader werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie jaar en zowel de vader als de moeder werden uit de ouderlijke macht ontzet.

 

Kindertehuis

Daar zit je dan, acht jaar, als oudste broertje met een jonger broertje en zusje in het kindertehuis. Je moeder had de laatste keer nog gezegd dat je goed voor ze moest zorgen en goed op ze moest letten. Met mes en vork had je nog nooit gegeten; een aardappel had je nog nooit gezien. Je was gewoon rijst te eten met je handen. De jaren in het kindertehuis werden een drama. De eerste donkere kindertjes in het kindertehuis. Straffen als met de tandenborstel de zolder schoonpoetsen waren voor jou heel gewoon. Melk kreeg je niet naar binnen, je had immers een lactose-intelorentie, zou later blijken. Als de melk niet opkwam, werd het opsluiting op de zolder. En dan de nonnetjes die met hun handen onder de dekens jouw intieme plekken aanraakten. De begeleiders die alles wat je vertelde tegen je gebruikten. De directeur die een keer ten overstaan van het hele kindertehuis je zusje aan haar haren trok en dat je naar hem toegerend bent en hem met je kissies, die je in het tehuis droeg, een kniebreuk geschopt hebt.
En dan het verdriet over de jongste, die zomaar verdween naar een adoptie-gezin; zonder afscheid.

 

Papa komt op  bezoek

Die dag, dat vertelt werd dat je vader op bezoek zou komen. De straat opgerend om hem tegemoet te gaan. Je rende hem zo voorbij.

 

Zoektocht naar  vrijheid

De zus die je weer mocht zien haalde op den duur de landelijke kranten. Ze was weggelopen uit het kindertehuis en was een eigen leven begonnen en gaan werken. Haar baas gaf haar aan en zorgde ervoor dat ze uit het tehuis kon. Jij flikte dat nog eerder; op je dertiende was je gaan werken en ook jouw werkgever zorgde ervoor dat je hier voortijdig weg kon komen. Op je dertiende ging je op kamers en kocht voor 150 gulden Indische kruiden; een oelekan, en een Indisch kookboek.

 

Goodbye aardappels.

 

Weerzien

 

Pas toen je in de veertig was zag je je jongste broer weer terug. Alle zoons en dochters kwamen met aanhang tezamen in de Ardennen. Om in die tijd eindelijk de jongste en zijn gezin in de armen te kunnen sluiten. Ik was daarbij; en heb daar een intense liefde mogen aanschouwen, welke je voor kinderen met een dergelijke achtergrond onmogelijk zou achten. Liefde vermengt met die intense pijn uit het verleden. Een achtergrond die het leven tekende. Een contact tussen broers en zussen, welke er eigenlijk altijd had behoren te zijn.

 

Moeder ontkende haar zes kinderen

Moeder hertrouwde flitsend snel na het gebeuren. Tot de avond van het trouwen had ze haar zes kinderen verzwegen. Haar aanstaande eiste van haar nooit over haar kinderen te spreken en nooit een contact met hen te krijgen.
Boefje had het op den duur toch geprobeerd en de man was woest geworden; hoe durfde die jongen zich in hun leven te mengen. De kinderen uit het tweede huwelijk hadden tot een begrafenis van een tante nog nooit gehoord van hun zes andere broertjes en zusjes. Zij waren toen rond de 18 en 20. Een andere tante had toen gezegd: “toch gek, dat jullie andere zes broertjes en zusjes hier niet bij zijn”

 

Een halfzus gevonden op internet

In die jaren na de Ardennen ging je op zoek en vonden we in Canada een halfzus van jou. Een aantal maanden werd er gecorrespondeerd. Ze mailde zelfs foto's van je moeder. Je moeder die jij zo graag wilde zien. De zus verliet kort hierna Canada, na een scheiding en liet haar vijftienjarige zoon daar achter. Jij had ernstige rugklachten in die tijd en die zus gaf je een adres van een acupuncturist, waar haar familie zich altijd liet behandelen.

 

 

 

In de wachtkamer

Zo kwam er een dag, dat je in de wachtkamer zat. Een mooie Indische vrouw komt binnen, gaat naast je zitten en naast haar een blanke man. Daar zat zij, jouw moeder.... Iets zeggen kon je niet, iedere vezel in je lichaam trilde.
Nooit zal ik vergeten hoe je toen thuiskwam; huilde en zei:

 

“ik heb mijn moeder geroken”.....

Niet zoals je zo innig wenste ook gesproken, maar dit was voor jou genoeg; je had haar weer gezien...

Dit, deze vrouw, ben ik in de jaren dat ik met deze man samen was, intens gaan haten. En alsof het lot zo moet beschikken. Vorig jaar toen ik gezellig kerst vierde met mijn familie, zag ik haar op dat diner dansant. Op hoge hakken; hakken waar al haar kinderen nu nog een kale plek van op hun achterhoofd hebben. Zwoel dansend met die afgrijselijke man, die dat meest afschuwelijke van haar geëist had; afstand te doen van je kinderen....
Dit jaar ga ik er weer heen; en dame; als jij daar weer danst, zal ik je de groeten doen, van je zoon: Boefje..... Zachtjes zal ik je dat toefluisteren; maar dat de herinnering je moge blijven achtervolgen...

Geleerde kindervrienden van Nederland scheidt nooit kinderen. Jullie begrijpen niet wat jullie aanrichten.....

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.