Wat je niet ziet - bestaat niet en zwijgen zullen zij. Of is het; waar er twee vechten hebben er twee schuld?

Ouderenmishandeling bestaat niet

Wat je niet ziet - bestaat niet en zwijgen zullen zij. Of is het; waar er twee vechten hebben er twee schuld?

Kou

Ze heeft het koud. Gruwelijk koud. Alsof de kou tot diep in haar botten gekropen is en zich daar genesteld heeft.  Dat moet jaren geleden al gebeurd zijn, zomaar...zonder dat ze zich daar bewust van was. Misschien de ouderdom, want komt ouderdom niet met gebreken? De doorbloeding wordt minder en het koud hebben is toch echt zo'n vreemd gegeven niet. 
Heel soms wil de  verwarming wel een uitkomst bieden... maar vaak ook niet en dan is het alsof het allemaal niet meer klopt en zij haar grip volledig kwijt is op dat wat toch altijd zo vanzelfsprekend was geweest. Het is toch normaal de verwarming hoger te draaien als het koud is?  Daar is de verwarming voor. Vroeger was die er niet... maar gek genoeg had ze het toen niet zo koud als nu.
Ze huivert en komt moeizaam overeind om toe te geven aan waar haar lichaam zo om schreeuwt. Warmte!

''Wat ga jij doen?''  klinkt opeens een stem.
Automatisch draait ze haar hoofd naar de stem toe om de schrik die haar al had overvallen in een fractie van een seconde tot lamleggend te ervaren. Daar op de bank zit een man. Een volslagen onbekende man met een uitdrukking op zijn gezicht die weinig goeds beloofd.
Hoe komt die man in haar huis? Hoelang zit die man er al?
Verschillende vragen schieten door haar hoofd heen.
''Heb je honger?''  komt de man overeind.
Honger? Nee....nee, ze heeft geen honger. Wat bazelt die man nu? Wat kan hem het schelen of zij honger heeft. Ze smeert haar eigen brood wel als ze honger heeft. Alsof een man dat kan. Vroeger kon de man dat niet.
''Kom,''  staat de man nu vlakbij haar, ''ga lekker zitten, dan maak ik wel wat eten voor je.''
Door haar multivocale glazen ziet ze hoe de man zijn arm omhoog brengt en deze steeds dichterbij haar weet te krijgen.
''Blijf me van me af!''  probeert ze haar stem de kracht te geven die nodig is om geloofwaardig over te komen.
''Blijf van me af hoor,''  herhaalt ze, ''en ga mijn huis uit voor ik de politie bel!''

Vuile leugenaar

Ze dwingt zich de man aan te blijven kijken en haar ogen ontmoeten die van hem en het zijn ogen van een man...een man die één ding wil. Nou, hij moet het niet wagen.
''Toe, ga zitten''  verandert de stem van de man. Hij klinkt nu bijna smekend.
Hoe dom denkt hij dat zij is?
''Ga mijn huis uit''  laat ze zich niet afleiden. Ze legt de nadruk op ''mijn'' om zo nog duidelijker over te komen.
''Dit is ook mijn huis. Toe lieverd...ga zitten, dan maak ik wat eten en koffie? Heb je zin in koffie?"
''Ik lust geen koffie en als je nu niet heel snel gaat bel ik mijn vader!'' 
Ze ziet hoe de man met zijn enge ogen een andere gelaatsuitdrukking krijgt. Ze ziet hoe hij zijn ogen even sluit.
Een overdenking? Ziet hij nu in dat zij zo makkelijk niet te vangen is?
Altijd heeft haar vader haar gezegd dat ze te naief was. Veel te makkelijk te vangen was voor mannen...nou, haar vader zou haar nu eens moeten zien.
Misschien moest ze hem zo maar eens bellen.
''Je vader is dood en dit is mijn huis  Dien...toe, kijk me aan...dan weet je het.''
Zijn handen komen weer omhoog en hoewel ze dat wel waarneemt is dat niet wat haar bezig houdt.
''Je liegt! Vuile leugenaar... mijn vader is niet dood. Hoe durf je!''
In een beweging heeft ze de stok te pakken die standaard in haar rollator zit en maakt een ongecontroleerde beweging met die stok om die vieze, ouwe, enge man de deur uit te slaan....als ze maar wist te raken...
Ze haalt nog eens aan, maar haar slag wordt geblokkeerd en ze weet zich nog net staande te houden aan de rollator.
De schrik om de bijna val ebt weg als ze merkt dat de vieze, ouwe man haar stok van zich af gooit. Mikken kan hij niet, want glasgerinkel vult de kamer.
''Verdorie mens,''  schreeuwt hij door het glasgerinkel heen, ''Kijk nou toch!''
Hij staat onmachtig voor haar, met zijn ogen op het servies dat in honderdduizend stukjes een leuke puzzelmiddag voor ouderen zo kunnen vullen.
''Kijk nou toch!''  herhaalt hij, ''het servies van mijn moeder!''
Zijn handen omklemmen haar bovenarmen, de rollator krijgt een duw en de strijd om hem HAAR huis uit te krijgen lijkt verloren.
Haar vader had gelijk!
''Papa, het spijt me''  piept ze, door het geschreeuw heen, maar niemand...niemand hoort haar.
Haar vader niet - die vieze, ouwe man niet....niemand en de kracht om van zichzelf iemand te maken glijdt haar lichaam uit bij elke schudbeweging die haar opgelegd wordt.

Tijd

Wat is tijd?
Wat is tijd bij emoties als besef van die tijd geen enkele rol speelt. Puur bedrog eigenlijk. Minuten kunnen uren duren als je bang bent en bij plezier zijn het diezelfde uren die als minuten aanvoelen, daarbij...de tijd speelt geen rol meer als je ouder wordt en bent.
Waar je eerder een race tegen de klok trachtte af te leggen om alles gedaan te krijgen, is het opeens de tijd die de macht heeft. Een fractie van een seconde is maar nodig om het licht te doven...
Doofde dat licht maar.
Haar lichaam doet pijn - de stilte schreeuwt en hoewel er vaag op de achtergrond het geluid klinkt van scherven die opgeraapt worden is dat niet wat doordringt.
Nee, het is de kou. De intense kou.
Ze huivert...voelt haar lichaam en laat haar ogen op de thermostaat glijden.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.