In mijn vorig artikel Christen vs Heiden heb ik vermeld dat er een Legende is over de haas en de eieren. Hier kan je dit verhaal lezen en achteraf een uitgebreide verslag geven over de gebruiken tijdens Ostara. En een uitleg over de godin. Blessed be!

Ostara Verhaal

Ostara is niet alleen de naam van het feest dat we vandaag vieren
maar ook de naam van een godin.
Zij leefde vroeger toen er nog geen wolkenkrabbers waren. Geen
auto’s, geen elektriciteit, geen steden en geen christendom. Iedereen
leefde op heidense manieren en zorgde voor zichzelf en zijn gezin.
Ostara had alleen geen gezin. Ze woonde in het bos in een grot met
een kleed van klimop als voordeur. Ze leefde van dat wat het bos haar
kon geven en had een koe voor melk en een kip die eieren voor haar
legde. Met die kip was echter wat raars aan de hand. Je moet namelijk
weten. Ostara stond in de wijde omtrek bekend als magiër, als heks.
Had je iets nodig wat je niet kon krijgen, moest er iets gebeuren waar
het hoog tijd voor werd en gebeurde dit maar niet? Groeide je
gewassen niet, werd je vrouw maar niet zwanger? Dan moest je naar
haar toe. Zij kon voor bijna alles zorgen en daar had zij haar kip voor
nodig.
Dat kwam doordat de kip op een dag haar magisch amulet had
opgegeten die zij nodig had voor haar kunsten. Sindsdien had zij de
kip nodig bij alles wat zij op magisch vlak wilde laten groeien. Ze nam
dan de kip en vroeg hem in een vreemde onverstaanbare taal om het
gene voor haar te laten uitkomen. De kip legde dan vervolgens een ei
die Ostara aan haar klant meegaf. Kreeg de koe geen melk meer?
Legde je het ei in de stal. Groeide je gewassen niet meer? Dan begroef
je het ei in de tuin. Werd je kaal? Dan legde je het ei onder je kussen.
En eens in het jaar legde de kip voor Ostara een heel speciaal ei. Dit ei
zorgde ervoor dat de zon langer zou schijnen, de dagen langer zouden
worden, de donkere koude nacht zou verdrijven en de lente met zich
mee zou brengen.

Maar op een gegeven moment, zo’n 9 jaren na de kip haar amulet had
opgegeten gaf de kip geen eieren meer. Ostara ging naar zijn hok en
vroeg de kip om een ei te leggen zodat het land van de boer mocht
ontdooien. Ostara wachtte in haar grot een hele dag, zoals altijd. Maar
toen zij weer in het hok van de kip ging kijken vond zij daar geen ei.
Alleen de kip die haar boos aankeek. Ostara snapte er niks van en ging
het droevige nieuws aan de boer vertellen.
Die middag kwam de boswachter, hij vroeg haar ervoor te zorgen dat
de bomen knoppen zouden krijgen.
Ostara ging naar haar kip en vroeg haar hier een ei voor te leggen.
Maar de volgende dag lag er weer geen ei in het hok. En zo ging het
een hele maand door.

De kip legde geen ei voor de herder zodat zijn schapen lammeren
zouden krijgen. De kip wilde geen eieren leggen voor de vrouwen die
zwanger wilden worden en de kip wilde geen eieren leggen om het
gras weer groen te laten worden.
Ostara was moedeloos. De kip moest weer een ei leggen om de zon
langer te laten schijnen, de dagen langer te maken. Een ei die de
donkere koude nacht zou verdrijven en de lente met zich mee zou
brengen. Maar als de kip geen eieren meer wilde leggen dan zou het
voor altijd winter blijven. Ostara besloot om de kip in de gaten te
blijven houden gedurende de dag. Misschien zou ze er dan achter
komen waarom de kip geen eieren meer legde. Ze vroeg de kip het
speciale ei te leggen. Ze liep daarna weer weg zoals ze altijd deed.
Maar bleef een stukje verderop achter een bosje schuilen en hield de
kip de hele tijd in de gaten. Zo’n 5 minuten later ging de kip moeilijk
kijken, de kip maakte een raar geluid en plop daar kwam het ei. Het
was een prachtig ei, groot en mooi rond en helemaal rood. Van dat
mooie rood dat je doet denken aan de ochtendgloren. Ostara was blij
dat de kip haar dit speciale ei toch niet zou onthouden.
Maar wat de kip toen deed liet Ostara raar opkijken. De kip pakte het
ei op en hupste het op haar rug. Waggelend liep de kip haar hok uit en
liep het bos in. Ostara volgde en liep de kip achterna. De kip ging
steeds dieper in het bos en op een gegeven moment raakte Ostara de
kip kwijt. Bedroefd liep Ostara weer terug naar huis. Ze hoopte dat de
kip nog terug zou komen en vroeg zich af of de kip dit telkens deed
met haar eieren.

Toen de avond inviel was de kip nog niet naar huis terug gekeerd. Pas
in de ochtend zag ze de kip weer terug. Ze ging naar haar toe en vroeg
haar om uitleg. De kip zei haar boos dat zij het zat was om kip te zijn
en almaar eieren te moeten leggen. Zij wilde weleens iets anders en
daarom verstopte zij haar eieren elke keer. Ostara was boos op haar
kip maar kon haar geen ongelijk geven. Om elke dag jaar in jaar uit
telkens maar het zelfde te moeten doen dat gaat vervelen op het
gegeven moment. Ze vroeg de kip of ze nog wist waar ze haar eieren
had gelaten, want ze waren belangrijk en moesten terug worden
gevonden. De kip wist het niet meer, ze zou ze nooit terug kunnen
vinden.
En met zoeken zouden ze nooit op tijd zijn. De kip zei “als ik nou iets
sneller was geweest was het me misschien nog gelukt”. Dat bracht
Ostara op een idee. De kip wilde iets anders en ze moest sneller
kunnen zijn om het ei op tijd te kunnen vinden.

Ostara veranderde haar kip in een haas. De kip was dol blij, ze vond
het geweldig. Geen lastige vleugels meer waar ze niks mee kon, haren
in plaats van veren. En ze was veel sneller. Ze voelde zich zelfs
slimmer en als haas kon zij geen eieren meer leggen. Het betekende
een heel ander leven. Ostara vroeg haar vlug het speciale ei terug te
vinden. Als ze voor morgenochtend het ei zou vinden zou Ostara haar
belonen met wat ze maar wilde.
De haas ging vlug want dat wilde ze wel.
Ostara ging naar het dorp en vertelde iedereen waar ze achter was
gekomen. Het hele dorp zette een zoekactie op touw om alle eieren
terug te vinden die de kip zoek had gemaakt. Er werd de hele dag
gezocht en om de zoveel tijd hoorde je de mensen juichen. Dan was er
weer een ei gevonden.
Tegen de tijd dat de zon onder ging waren alle eieren terug gevonden
en vierden de mensen een groot feest.
Maar de haas was nog nergens te vinden. Ostara maakte zich zorgen.
Ze was bang dat de haas zich niet meer zou durven te vertonen.
Daarom besloot ze het hele huis te versieren met haasjes en kippen
om de haas het idee te geven dat hij speciaal was en dat de mensen
hem dierbaar waren. Andere mensen deden met haar mee. En toen de
haas dit zag kwam hij te voorschijn. Zij had inderdaad niet durven
komen omdat ze zich schaamde voor haar daden. Ze plaatste het
Speciale ei in het speciaal daarvoor versierde houten kruis die zij op
het dorpsplein neerzetten. De zon kwam op en het was inderdaad
warmer en eerder gekomen dan de dag daarvoor. Ostara vroeg wat de
haas wilde als dank. De haas vroeg haar weer terug te veranderen in
een kip. Ze voelde zich nu speciaal en vereerd en wilde niemand
teleurstellen. Ze vroeg of ze elk jaar net na ze het speciale ei had
gelegd weer voor even in een haas mocht veranderen om de bossen te
doorzoeken. Ostara stemde hier dolgraag mee in. Na dat jaar verstopte
de kip haar eieren vanaf een maand voor ze het speciale ei moest
leggen. Deze keer niet stiekem maar als traditie waar het hele dorp
achter stond. Op de dag dat ze het speciale ei dan had gelegd verstopte
ze het eerst en veranderde Ostara de kip weer in een haas en gingen ze
met zijn allen weer opzoek.

Bron verhaal:

Ostara - Lente equinox

Dit feest is een sabbat. De naam is afkomstig van de anglo-saxische godin Eostre of Eastre. Over deze godin is eigenlijk vrij weinig bekent. Men heeft een tijd getwijfeld of deze godin wel echt bestaan heeft. Maar de Angelsaksische geestelijke Beda Venerabilis (673 – 735) was de eerste die de godin in zijn teksten beschreef. Volgens Beda werd april in het Oud-Engels Ēastur-mōnath genoemd.
Eosturmonath draagt de naam Eostre en wordt vertaald als paasmaand. (Het woord pasen opzichzelf heeft eigenlijk niets met deze godin te maken. Pasen is afkomstig van het Joodse woord Pesach.)

Ook zijn er verschillende plaatsnamen waar oost in voorkomt terwijl op die plaatsen geen noord, west of zuid plaatsnamen zijn. Wat er dus op duid dat deze plaatsen aan haar waren gewijd.

Haar symbool is de haas wat staat voor energie en vruchtbaarheid. Nu zul je wel merken dat bij deze paganistische godsdienst ook wel natuur godsdienst genoemd veel symbool staat voor vruchtbaarheid. Maar wat had je anders verwacht in de natuur. Als de planten of dieren niet vruchtbaar zijn zou er ook geen natuur zijn.

De kleuren die gebruikt worden tijdens Ostara zijn rood, geel en goud. Elk feest heeft zijn eigen kleuren, geuren, gerechten enz. Deze worden dan gebruikt tijdens de rituelen. De kleuren vind je terug in de eieren die worden geschilderd maar ook in de kaarsen die ze gebruiken. De geuren worden gebruikt in de wierook of in het eten. Het eten wordt ook steeds gelinkt aan de gelegenheid van het feest. Sommige dingen kunnen verschillen van streek tot streek en van coven. Logischer wijs heeft niet elke streek dezelfde bessen en planten staan en wordt er steeds gebruikt wat de natuur op dat moment voor handen geeft.

De rest van het algemene gedeelte zal ik wel eens in een apart artikel plaatsen want anders raak ik te ver off topic.

Het voedsel dat tijdens Ostara wordt gebruikt is alles met eieren, honingkoekjes, seizoensfruit, groene salade, zaden (zoals zonnebloempitten en sesamzaad), bladgroenten.
Hier kan je dan mee varieren van verloren brood (wentelteefjes) tot eierkoeken, een lekkere salade of zelfs een spinazie quiche.

Hier heb ik nog een leuk middeleeuws receptje voor gevulde eieren.
Gevulde eieren uit de Middeleeuwen

# 4 hardgekookte eieren
# 4 blaadjes verse salie
# 1 1/2 theelepel fijngehakte peterselie
# 1/2 geraspte zure appel (zonder schil en klokhuis)
# 1/2 theelepel kaneel
# 1/2 theelepel gemberpoeder
# Peper, zout naar smaak
# 1 eetlepel ciderazijn
# 1/4 theelepel saffraandraadjes
# 1 (rauw) eiwit
# Boter of olie
# 1/2 theelepel kaneelpoeder en suiker (1:1)

Pel de eieren en snij ze in de lengte doormidden. Wip de dooiers eruit en prak die fijn met de specerijen, kruiden en appel. Voor een mooie gele kleur verhit je de azijn, kneus je de saffraandraadjes in de hete azijn en doe je dit mengsel ook bij de vulling. Verdeel de vulling over de eierhelften. Roer het eiwit los met een vork. Wentel de eieren door het eiwit en bak ze in een koekepan waarin boter of olie is verhit. Leg de eierhelften eerst met de vulling naar beneden. Draai ze daarna voorzichtig om. Ze hoeven maar heel even te bakken, hooguit een minuut per kant. Deze eieren kunnen koud of warm worden opgediend. Bestrooi ze vlak voor het opdienen met het kaneel-suikermengsel.
Bron: 'Een Notabel Boecxken van Cokeryen' 1514

De kruiden zijn lavendel, krokus, viooltje, salie. praktisch gezien de voorjaars bloeiers.

De activiteiten die men doet tijdens Ostara buiten de eieren beschilderen zijn werken in de tuin. Al is het maar dat je thuis in een bloempotje iets plant of verpot. Het geeft je gevoel met de natuur, het geeft je rust, je schenkt nieuw leven.

Ostara is ook een leuke sabbat om met je kinderen te doen. je verteld het verhaal, je schildert eieren en plant samen een bloem of wat dan ook dat je dan samen verzorgt. Het geeft je kind verantwoordelijkheidszin, je heb een ouder - kind activiteit en als de plant volgroeid is dan heb je voldoening en de glinstering in hun ogen omdat ze iets bereikt hebben. Daar draait het allemaal om.

Ik heb met mijn oudste dochter kerstomaatjes geplant. Dus nadat het volgroeid is kunnen we aan onze volgende activiteit beginnen en dat is oogsten en er iets lekkers van maken. Het helpt goed bij moeilijke eters. Iets eten dat je zelf hebt gekweekt en gekookt smaakt 100 keer beter.

Als extraatje:
Dit gedicht is gevonden in klooster Corvey te Westfalen:

‘Eostar, Eostar,
Eordhan modor,
Geune these
Acera vaxeandra,
And virdhendra,
Èa cinendra,
Eluiendra,
Frida him.’

‘Eostar, Eostar,
Der aarde moeder,
Laat deze akker gedijen
En groen worden,
Hem bloeien,
Vruchten dragen,
Vrede hem.’

Het kan zijn dat dit artikel nogal een verwarrende indruk kan geven qua opmaak of volgorde maar ik ben gewoon om verhalen te schrijven en geen artikels. Dus tips zijn altijd welkom!