Wie zij is ...., wie ik ben .... wat denk ik.. wat voel ik.. en wat wil ik.. wederom leuke uitdaging en de schrijf opdracht opdracht van Verbijsterend. Ik hoop dat hij met plezier te lezen is en jullie met mij in haar huid kruipen.

 

 

Mijmerend kijk ik uit het raam, soms zie ik het adembenemende uitzicht, en soms ook niet..
zoals vandaag.
Ik zit zoals gewoonlijk op mijn bed, kijk dan eigenlijk gewoon de verte in, en zie niks.
Vandaag ben ik weer in zo'n mood, een mood vol herinneringen over mijn jeugd.

Mijn karakter houd mij hoopvol gericht op de toekomst, een toekomst met vrijheid, en leven.
Weg uit deze kamer, met 4 muren, een raam en de deur.
De deur, die gelijk staat aan het symbool van een verleden vol drama, tegelijkertijd een opening naar het heden.
Zodra ik voldoende moed heb verzameld, wandel ik erdoor heen.
Maar zoals ik mijzelf vaker vertel, zal ik eerst mijzelf opnieuw moeten leren kennen.

Wie ben ik, wat ben ik?
Mijn gezicht, voor vele een gesloten boek.
Maar wie ben ik dan? ik ben een dromer, sta niet echt met beide benen op de grond, ooit..ooit in de verre toekomst lukt mij dat.
Zodra ik hier weg ben. Door de deur.
Maar heb ik de lef om die sprong te maken?

 

Want wat ben ik?
Zij, “de buitenwereld” zien mij als een apart wezen, die de buitenwereld niet meer aankan, of niet meer aandurft door het verleden.
Ikzelf zie mij als beschadigd goed, en die langzaam weer terug klimt uit het diepe dal.
Tijd heb ik nodig, tijd en rust, beide zijn nodig om moed te verzamelen.
Fragiel als ik ben, sterk zal ik worden.
Sterk om te gaan en niet meer terug keren naar de kamer met 4 muren een deur en een raam.

   Waarom ik deze vrouw heb gekozen...
Geen idee, deze sprak mij het meeste aan, mischien omdat ik juist niks gemeen heb met dit verhaal
maar waar ik wel  door het zien van deze foto eigenlijk aan moest denken

Hoop dat het een beetje aan de opdracht voldoet :).

Een stukje dat me alsnog te binnen schoot:

Elke dag draag ik de zelfde kleren, elke dag zie ik het zelfde. Mijn dagen lijken zo erg op elkaar dat ik geen idee van het verstrijken van de tijd heb. Seizoenen bestaan hier niet, die zijn net zo eentonig als mijn leven.
Nooit verlaat ik deze kamer, nooit veranderd het weer en nooit zal mijn situatie veranderen.
Twintig jaar zit ik hier nu, twintig lange jaren dag in dag uit, kijk ik uit dat raam.
Waarom weet ik niet eens, mijn vader sloot me hier op toen ik klein was, om mij te beschermen zei hij. Beschermen tegen hem vermoed ik.
Ik wil graag kunnen vliegen, vrij als de vogels in de lucht, ik zou vliegen tot ik te moe zou zijn, ver, heel ver hier vandaan en de zilte zee zou kunnen ruiken.

Eigenlijk ben ik leeg van binnen, ik heb geen dromen, ik heb geen gevoelens. Mijn omhulsel zit op het bed naar buiten te kijken zonder te reageren. Mijn mond eet het eten en drinken wat mij gebracht word. Nooit spreekt hij tegen mij, nooit laat hij blijken dat het zijn dochter is die hier zit en niet het ongedierte dat eten krijgt.
De bloemen geuren die met de hete woestijn wind mee naar binnen komen, beroeren mijn hart. Mijn hart het enige dat nog leeft in mijn lichaam, dat mij laat weten dat ik besta en vrij wil zijn.
Misschien komt er een dag dat ik hier weg kan, vrij als een vogel..
Mijn moeder heeft mij vrijheid beloofd. Vrij van mijn vader, vrij van wat hij voor mij voelt.
Helaas zal ik dan alleen van bewaker veranderen..
Mijn leven is mijn leven, alleen weet ik niet waarvoor ik leef.
Aan de overkant van de straat zit mijn buurmeisje, uit een soort gelijk raam, met een soortglijk leven, zo gaat dat in mijn land, het land van de vrouw zonder recht.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.