Waarin ik op verder onderzoek ga op een uiterst mysterieuze planeet.

De registratie

Ik werd wakker, even had ik de illusie dat ik nog in mijn ruimteraket zat. Echter, het oranje ding dat op mijn borst was geglibberd deed die gekoesterde illusie teniet. Met een schreeuw schoot ik overeind en ik stond op het punt om dat rare wezen weg te gooien. Maar ik herinnerde me dat dit ding mijn enige vriend was op een krankzinnige wereld. Ik werd van die gedachte droevig. Want wie wordt er nou blij van bij de gedachte een gelei als enige vriend te hebben. Maar ik zal manhaftig mijn gruwelijke lot dragen. Ik vroeg aan Wiens wat we vandaag gingen doen. Wiens had blijkbaar niets gemerkt van mijn schreeuw en zei monter: 'Ach, misschien wil je wel hier registreren?' Stomverbaasd staarde ik hem aan.
'Wat is dat, registreren?'
Uit Wiens kwam plotseling een luchtbel eruit, nieuwsgierig prikte ik erin. Er kwam een diepe zucht eruit.
'Daarmee word je een Xeadiaan. Alleen moet je de registrator wel spreken.'
Ik was niet aan het luisteren naar wat Wiens zei, ik was bezig met of ik wel hier zou willen blijven. Tuurlijk, het was hier leuk, maar deze planeet is wispelturig en soms gevaarlijk. Plus het feit dat je hier waarschijnlijk krankzinnig wordt. Maar ach, ik hoef hier toch niet eeuwig te blijven. Even mij hier bezig houden, terwijl het automatische reddingschip van de Aarde op weg is.
'Oké dan, Lijkt me wel leuk.' Ik strekte mijn wijsvinger.
Klik.

De registrator

We stonden voor een imposant gebouw. Het had een open dak en de vorm van een cirkel. Ik stapte naar binnen terwijl ik goed merkte dat Wiens opeens niet mee ging. Raar.
Ik kwam uit op de binnenplein. Dit is wat ik zag. Veel zand dat zomaar lag op de grond, de hysterische menigte en die enorme reus die ook nog bewapend was. Het onaangename gevoel bekroop me dat ik misschien beter naar Wiens had moeten luisteren.
'De registrator! De registrator! De registrator!.'
De opgehitste menigte scandeerde die kreet. De enorme reus die naar mij grijnsde, gooide me een zwaard toe. Ik ving het niet echt goed, vrees ik. Ik viel achterover met het zwaard dat mij plette.

'Om een ware Xeadiaan te worden moet je mij, de registrator, verslaan!'
Ik probeerde nog te zeggen dat het niet voor mij hoefde, maar het was al te laat. De registrator dreunde met een ontzagwekkende snelheid naar voren. Ik zou graag zeggen dat ik als een held opgestaan was en tegen hem gezegd dat hij een miezerige kakkerlak was onder de laars des levens. Om hem daarna te verslaan.
Helaas, het enige wat ik toen zei, was een angstige piepkreetje en dan vervolgens te vluchten. Ik liet mijn zwaard achter. Immers wat ben ik met een log gewicht dat mij vertraagt? Ik wil niet vechten, ik wil vluchten! Maar de ingang was al gesloten, ik hoorde een zwiep en sprong achteruit. Terwijl de reus zijn zwaard weer ophief, gilde de menigte het uit. Ik werd in een hoek achteruit gedreven, allerlei gedachten flisten door mijn hoofd.
De registrator hief zijn zwaard op voor de fatale slag. Het werd stil en in die toenemende stilte werd er iets naar me gegooid. Een veer. Van Wiens, wist ik opeens.
Ik ging door de adrenaline in de gevechtshouding staan, wat iedereen deed schuddebuiken. En niet in het minst de registrator. Hij liet zijn verdeding zakken, ik stormde op hem af in ninjastijl en wonder boven wonder raakte ik hem nog! Op zijn adamsappel! Het werd weer stil, de registrator stond er bij als door de bliksem getroffen. Nu ja, in dit geval was het een veer. Het gezicht van mijn tegenstander vertrok op vreemde en wanhopige manieren. Toen begon hij weer te lachen maar dit keer was het niet van harte. Hij kon niet tegen kietelen! Ik greep mijn kans en raakte met mijn veer hem waar ik maar bij kon. Hij rolde over het zand en smeekte om genade. Ik was echter wreed , en martelde hem nog wat. Uiteindelijk gaf hij zich over. Hij haalde een papiertje en hield het voor mijn ogen.
'Invullen en aan mij geven.' zei hij met een van tranen verstokte stem. Ik vulde het allemaal in met een zwierig gebaar. De menigte ging door het - open - dak.
Ik wandelde het gebouw uit met een triomfantelijk gebaar. Wiens glibberde op me af en zei: 'Maar goed dat ik eraan gedacht heb om een veer mee te brengen!'
Ik was duizelig van blijdschap en bedankte hem uitvoerig.
'Nu gaan we de andere Xeadianen eens ontmoeten!' zei hij fluisterend alsof iemand ons afluisterde .
Maar dat, mijn beste lezers, is weer een ander spannend verhaal.

Voor wie het eerste deel wil lezen:http://www.xead.nl/planeet-xead