Al jaren heb ik overgewicht. Veelal wordt dit toegeschreven aan te veel eten. Oke, ik zal niet ontkennen dat ik van lekker eten houd. Maar er zijn vaak meerdere oorzaken die in relatie staan tot mijn overgewicht. Maar sinds een maand of vier ben ik nu op dieet. Een welbekende manier, waar ik geen reclame voor mag maken. Maar oh wat ben ik er blij mee.

Al van jongs af aan, ben ik te zwaar. Ik kom uit een gezin, waar men de regel "eet je bord leeg" had. Er werd altijd een bord vol gegooid en dat moest opgegeten worden, want in de oorlog..... Misschien klinkt het mensen bekend in de oren. Nou ja je leest dit maar je snapt wel wat ik bedoel. In ieder geval, er werd veel opgeschept en dat moest op. Ook nog voor het slapen gaan, wilde mijn moeder dat ik mijn bordje leeg at, met boterhammen die nog voor me gemaakt werden, want stel je voor de je in de nacht wakker wordt en je hebt honger. Dan lig je wel wakker.

Hoewel dit natuurlijk in de oren klinkt als, ouders die goed voor hun kinderen zorgen, wil ik dat nog wel even ter discussie stellen. Maar dat misschien, in een ander artikel. Ik heb wel altijd gezegd, Ze hebben naar eer en geweten gehandeld.

Maar goed. Door omstandigheden in mijn jeugd, ben ik mij eetgewoontes aan gaan leren, die uiteindelijk er voor gezorgd hebben dat ik veel te zwaard werd. Stress eten bijvoorbeeld. Verdriet weg eten. En hielp het? Ja, mijn portmonnee werd er wel slanker van. Vooral van de dure middelen om gewicht te verliezen. Shakes, andere dieetmiddelen, maar echt helpen deed het niet. Oh ja, het zijn de welbekende crash dieet programma's. En als ik het misschien had gedaan voor mezelf. Omdat ik besefte dat het goed voor me was. Nee... Ik ging op dieet omdat anderen zeiden dat het moest. Dat het nodig was. Maar het knopje is al die tijd in mijn hoofd niet, "om" gegaan. En elke keer werd ik zwaarder dan ik begonnen was.

Tot enige tijd geleden. Ik werd lid van een clubje, dat genoemd wordt "Het Gezellige Lijnclubje". Niks commercieels dus geen reclame maar "lotgenoten", die net als ik te zwaar zijn. Sommigen lang niet zo zwaar als dat ik ben, maar, ieder bepaald voor zichzelf of die te zwaar is of niet. Door de leden wordt er op verschillende manieren geprobeerd om gewicht kwijt te raken. Dagelijks wordt er bijgehouden, wat men eet, en wekelijks gaan we op de weegschaal om daar weer te laten zien, of onze pogingen resultaat hebben of niet.

Ik was al eerder daar begonnen met mijn manier van op dieet zijn, maar elke keer weer voor die ander. Tot onlangs ik dus besefte dat dit zo niet langer kon. Eindelijk zag ik in, dat er wat moest veranderen. Ik was zo wiei zo al zwaar depressief. Door die depressie kreeg ik ook, lichamelijke klachten. Klachten die verergerd werden, door o.a., mijn niet goed kunnen lopen door een zeer pijnlijk bekken. Dit kwam weer door een naar ongelukje 20 jaar geleden na mijn bevalling van onze zoon, waar mijn bekken door beschadigd is. Maar natuurlijk, werden de problemen wel erger door mijn overgewicht. Ik was dus, zoals ik al schreef, eerder begonnen met mijn programma. Maar me er echt in verdiepen, deed ik niet. Nu wel. Nu besefte ik dat minder eten alleen niet genoeg was. Er speelde veel meer mee. De belangrijkste daarvan, zijn, bewust bezig zijn met eten, en..... bewegen. Die eerste groeide langzaam. Het systeem je eigen maken, van wat je per dag mag eten. Maar ook, hoe je moet eten. Bewust bezig zijn met het naar binnen werken van je maaltijd.

Besteed aandacht aan de manier van eten. Langzaam eten. Maar ook, alleen maar met je eten bezig zijn. Niet even achter de computer je eten naar binnen werken, maar aan tafel. Liefst met vork en mes. Niet een krantje lezen, tv kijken, of met de kinderen donderen. Nee, eten. Langzaam kauwen, rustig eten, en drinken. Zo geven je hersenen eerder aan je door, dat je vol zit. 3 Eet momenten per dag wat hoofd maaltijden betreft. 3 Tussen door eet momenten. En ook daar een bewuste keuze voor maken. Ook bijhouden, wat er het mondje in gaat. Opschrijven, en tellen. Langzaam aan, merk je dat er kilo's verdwijnen. Hoewel in het begin vliegt het er af. Maar dat is vooral vocht. En dan, gaat de strijd pas echt beginnen. Volhouden, doorzetten, niet opgeven. Niet trappen in de bekende vallen van lekkernijen zoals nu met de Sint of Kerst of Oud en Nieuw in het vooruitzicht. Verjaardagen, standvastig zijn, of ze passen in je dag totaal. Door het verdwijnen van de kilo's, raak je ook centimeters kwijt. En dat betekend dat kleding ruimer gaat zitten. Echter ook energie komt er bij. Meer kunnen en toen begon er iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden.

Ik kon nog geen tien minuten achter elkaar lopen. De pijn werd dan zo hevig in het bekken. Lang staan was er al helemaal niet bij. Maar afgelpen weekend, is het na oefenen en oefenen gelukt, om vijf kilometer te lopen. Drie kwartier achtereen gelopen en trots dat ik ben. Mijn therapeut is onze hond. Ik begon met kleine stukjes. En steeds langer en vaker ging ik lopen met haar. Met dit als resultaat.

Inmiddels 23 kilo lichter en aardig wat maatjes kleiner, kan ik zeggen, dat ik op de goede weg ben.

En apetrots

Inmiddels ben ik beheerder bij die club, om zo anderen te stimuleren vol te houden en door te gaan. Of te bemoedigen en te steunen. Te loven als er weer een aantal onsjes, of kilo's kwijt zijn. En zo helpen we elkaar.

Groetjes

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.