Mag je trots zijn wanneer je de huisvrouw/man bent? Of ben je uitgerangeerd??

Huisvrouw, het ouderwetse woord voor een vrouw die geen betaalde baan heeft en wiens eerste verantwoordelijkheid ligt bij het managen van het dagelijks huishouden en vaak ook de opvoeding van kinderen. Er is al veel over geschreven; huisvrouw zijn impliceert vele verschillende managementstaken, secretariële werkzaamheden, leidinggevende inzichten, planmatige aanpak, pedagogische kennis, praktische vaardigheden en ga zo maar door. Desondanks ligt er een smet op zowel het woord, als de job van huisvrouw.

Tijdens mijn jeugd was het beroep van huisvrouw een zeer veel voorkomend en gewaardeerde baan. De meeste moeders van mijn klasgenoten, clubgenoten en vrienden, waren thuis om voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Het was opvallend wanneer er een werkende moeder tussen zat.

Inmiddels zijn de zaken omgekeerd. Merendeel van de moeders werkt en het is opvallend wanneer je geen betaalde baan hebt. Nu weet ik niet hoe men vroeger aankeek tegen de 'afwijkende' partij, maar tegenwoordig ben je als huisvrouw zijnde minstens 'conservatief, slaafs, een niet-zelfbewuste vrouw, afhankelijk van het inkomen van een ander', en dergelijke. Kortom, het is geen positieve positie waar je in zit, volgens velen tenminste.. En wanneer je dan al 'vergeven' wordt voor jouw huisvrouw zijn, wordt er wel vanuit gegaan dat je, wanneer de kinderen groter zijn, toch wel gaat werken..

Ik vind dat jammer. Ik ben huisvrouw, thuisblijfmoeder of hoe je het dan ook noemen wilt. Eentje met een goede opleiding, een fantastische carriere achter de rug, niet in de wieg gelegd voor huishoudster en schoolpleinroddels. Ik ben in deze baan terecht gekomen door ziekte, het was dus geen bewuste keuze. Ik heb hier ook aan moeten wennen, want ineens moest ik mijn leven een andere inhoud geven. Mijn tijd met andere zaken vullen dan ik gewend was. Eerlijk is eerlijk; ik heb moeten wennen.. Maar vooral aan het feit dat er door mijn omgeving geen eisen meer aan mij gesteld werden, dat ik mijn tijd vrijer kon indelen, dat ik geen collega's heb om even mee te kletsen wanneer het stil is in huis, dat ik niet meer direkt wordt aangesproken op de kennis die ik heb met betrekking tot bepaalde zaken in mijn carriere. En vooral, dat ik blijkbaar in status achteruit ging....

Meer en meer krijg ik het gevoel dat een groot deel van de beroepsbevolking zijn/haar identiteit voor een heel groot deel ontleent aan zijn/haar beroepstitel. Heel bewust gebruik ik het woord 'beroepstitel', omdat de namen die aan functies gegeven zijn enorm veel pretentie lijken te hebben en soms eigenlijk maar bar weinig voorstellen. Het feit echter dat ik als antwoord krijg op een vraag als 'wie ben jij?", "ik ben loodgieter' krijg, vind ik wonderlijk. Uiteraard bepaalt de invulling van jouw dagelijks leven een deel van jouw identiteit, maar waar ben jij? Wie ben jij? Wat zijn jouw dromen, wensen, hoe ziet jouw leven eruit, etc. Vaak schuilt er achter de directie-secretaresse een enorm verhaal, maar door hard te werken bij de baas hoeft zij haar leven thuis niet onder ogen te komen. Werk wordt dan gebruikt als vlucht, als tijdsverdrijf, als statusverhoger, etc.

Op al deze voordelen van het hebben van een betaalde baan kan een huisvrouw niet terugvallen. Zij (of hij) moet het doen met zichzelf en de kinderen. Wij krijgen geen taken aangereikt, wij moeten ze zelf invullen en voldoen. Wij delen zelf de tijd in, maken onze eigen planning. Het enige verschil is, dat onze taak nooit ophoudt. Om 17.00 doen wij de deur niet achter ons dicht om ons nu te gaan ontspannen.

Door het feit dat huisvrouwen veel thuis zijn en hun kinderen daardoor ook welkom thuis zijn, zijn het vaak deze mensen die kinderen van anderen even kunnen opvangen. Of even wat boodschappen meenemen voor hun zieke buurman. De planten water geven bij de buren die op vakantie zijn of de zorg op zich nmen voor de huisdieren van een ander. En dat alles gratis. Want vaak is het  besef van naastenliefde en sociale gemeenschap in hoge mate aanwezig bij ons huisvrouwen. Wij vragen geen geld voor de opvang van een kind wanneer er nood aan de man is. Wij begrijpen dat sommige dingen nu eenmaal onvoorzien zijn en dat men geholpen is door een simpel gebaar wat ons niks kost. Er is mij meerdere malen gevraagd waarom 'ik geen geld vraag' wanneer ik iemand even verlicht door zijn kind op te vangen of zijn hond uit te laten. Ik vind dat triest, triest dat wij blijkbaar als maatschappij in zo'n structuur terecht zijn gekomen dat een vrienden/of burendienst nog amper lijkt te bestaan. Dat diensten alleen nog gewaardeerd worden wanneer ze betaald worden.

Het is jammer dat huisvrouwen zich lijken te moeten verdedigen tegen de maatschappelijke opinie die er heerst jegens hun status. Er zijn genoeg beroepen waar ik de functionaliteit van in twijfel durf te trekken, maar als er 1 is die meer dan de moeite waard is en door niemand gemist kan worden, dan is dat de huisvrouw!!!

Reageren?