Op een moment, die eigenlijk een heel mooi moment had moeten zijn, stond ik voor een heel moeilijke keuze.
Twee jaar geleden, in januari 2009, beviel mijn oudste dochter (toen 17 jaar oud) van een heel flinke dochter. Het leek voor mij het mooiste moment op aarde. Mijn eerste kleinkind. En dan nog wel een meisje. Ik ben zelf moeder van 4 flinke en knappe dochters en kreeg er nu nog een kleindochtertje bij. Tot mijn grootste spijt kreeg ik die dag ook te horen dat het kind door de kinderbescherming zou worden weggenomen omdat mijn dochter en haar vriend, beiden minderjarig, niet als "volwaardige ouders" werden beschouwd. Mijn kleinkind zou voor adoptie gaan. Ik ben hier natuurlijk tegenin gegaan en kreeg het volledige hoederecht over mijn kleinkind. Mijn dochter en haar vriend bleven bij mij wonen omdat ik dacht dat ze op deze manier, hun ouderschap zouden kunnen bewijzen om zo later hun kind terug te kunnen krijgen. Maar tot mijn verwondering gebeurde net het tegenovergestelde. Ze bleven in verkeerde kringen toeven, ze bleven trouw aan hun nachtelijke leventje. Ik zorgde 100% voor dit kleine lieve wezentje.
Dit verhaal is te hartverscheurend en te lang om hier op te schrijven. Maar om het verhaal kort te maken, werd ik, na een lang en moeilijk proces, aangewezen als definitieve voogd. En dit op voorwaarde dat ik het land zou verlaten en ik mocht ook geen contact meer hebben met mijn eigen dochter. Dit voor onze veiligheid en die van mijn kleindochtertje. Ik heb zelf geen tijd gehad om een keuze te maken. Ik dacht dat het mijn plicht was om voor mijn kleindochtertje te vechten en te kiezen. En ik hoopte dat ik op een dag mijn dochter terug kan omarmen en dat zij haar eigen dochtertje in haar armen zal kunnen nemen. Ik hoop dat ze op een dag zal wakker worden en van haar dochtertje zal willen en kunnen houden! Ik weet dus helemaal niet hoe het met haar gaat, ik volg haar af en toe op Facebook, zonder mij bekend te maken.
Het heeft mijn leven enorm veranderd. Alles wat ik had opgebouwd, heb ik op één dag verloren. Ik heb al mijn vrienden van dag op dag moeten achterlaten. Ik kan met niemand contact opnemen, gewoonweg voor onze veiligheid. Donderdag 30 juni 2011, wordt mijn dochter 20 jaar. Ik heb het er heel erg moeilijk mee dat ik haar niet eens kan contacteren. Ik kan haar niet eens vragen hoe ze het stelt! .... Maar stiekem hoop ik dat alles toch nog goed komt.
Delen
Laat een reactie achter
-0
spiritlady schreef op 26 Jun 2011 om 00:23
welkom op xead sterretje, een heel heftig verhaal, ik weet zeker dat je hier vrienden zult opbouwen, die jouw steunen en je minder alleen zullen laten voelen, in de tijd die duurt, tot een wederzien met het het stukje leven wat j ehebt moeten achterlaten
-0
schreef op 28 Jun 2011 om 08:33
Wat lijkt me dit moeilijk, zo moeilijk. Je weet het nooit maar ik zou dezelfde keus gemaakt hebben, denk ik.Ik kan in ieder geval alleen maar respect hebben voor je keus. Blijf hopen en vertrouwen dat het weer goedkomt met je dochter. En....geniet van je kleinkind.
-0
Mereltje schreef op 28 Jun 2011 om 12:18
Pfff heftig, sterkte, goed van je dat je je kleindochter zo in bescherming hebt genomen, hopelijk komt het ook met je dochter weer goed.
-0
Liane schreef op 01 Jul 2011 om 18:43
wat een binnenkomer zeg. Heftige beslissing. Sterkte en stort je hart maar uit.
-0
stormerwout schreef op 02 Jul 2011 om 21:41
Heb je artikel nog maar eens gelezen. Moeilijke situatie. Wat moet er wel niet in je omgaan? Wat maakt het dat je die moeilijke keuze hebt kunnen nemen? Volgens mij sta je machteloos en kun je alleen maar liefde geven aan je dochter en kleindochter. Je hebt er geen vat op, dat is duidelijk. Probeer jezelf sterker te maken door te doen waar je je goed bij voelt.
-0
schreef op 06 Jul 2011 om 01:22
Lieve Sterretje,
Zou het voor jezelf niet prettiger zijn om jouw verhaal niet in het kort te vertellen, maar helemaal. Fijn voor jezelf, kan je het eindelijk je verhaal eens kwijt en kunnen wij als lezers begrijpen wat er nu eigenlijk aan de hand is. Dat is het fijne van XEAD, je krijgt ook veel respons
-0
Liesl schreef op 07 Jul 2011 om 01:15
Prachtig geschreven, je verloor om iets te redden, maar je maakte de juiste keuze...
-0
majda schreef op 23 Jul 2011 om 17:05
Geloof mij, op een dag zal dat allemaal goedkomen. Jij hebt een goede beslissing gemaakt. De andere vrouwen zullen die kind gewoon laten adopteren........
Tristig maar fijn geschreven!
-0
knuffelbambi schreef op 17 Aug 2011 om 09:11
triest verhaal. Mijn grootouders hebben 5 jaar voor mijn 2 neefjes en 1 nichtje gezorgd, omdat ze thuis mishandeld en misbruikt werden. Ze hebben zo hun best gedaan en leven die een eigen leven en tonen ze niet eens wat dankbaarheid of respect. Hopelijk maak je dit ook niet mee en loopt het bij jou wel goed af.
-0
peet schreef op 10 Oct 2011 om 14:10
erg ingrijpend. wat goed van je om voor je kleindochter te zorgen! wens je alle goeds!
Lid sinds 11 maanden
1 reacties geplaatst
0 artikelen beoordeeld
2 artikelen geschreven
Kirsti schreef op 24 Jun 2011 om 22:12
Wat een verhaal.....welkom op XEAD, ik denk dat jij heel wat te vertellen hebt! Ik hoop met je mee.