gewoon een ogenblik uit een leven

Ooit schreef ik.....................

Ooit was er........

Een tijd dat ik jouw overal zou zijn gevolgd..
Al was het naar het eind van de wereld..
Alles had ik met jouw willen delen..
Al mijn geloof stopte ik in jouw..
Altijd denkend dat de liefde sterk genoeg was..
Iets om je aan vast te houden..
In stilte spreek ik mijn wens uit..
Wetend dat het niet beantwoord zal worden..
Alles liet je rusten op de stilte van de vleugels..
Vergetend dat de ander je nodig had..
Onwetend van pijn dat het leven kan brengen...
Je zag het niet aankomen..
Je liet het rusten..
Maar leven kun je niet laten rusten..
Het beweegt in alle richtingen..
Van vreugde tot verdriet..
Liefde bond me vast aan een ketting van eenzaamheid..
De druk,, beklemming,, niet wetende waardoor of waarom..
Het grond werd langzaam onder mijn voeten weggetrokken..
Voelend dat iets dat me zo dierbaar was,,, was gestorven..
Die donkere wolk dat drijft in de lucht van een heldere nacht..
Omringt door talloze fonkelende sterren..
Is de wolk dat mijn wens verstoord..
Datgene waar ik mijn leven om heen heb gebouwd..
Is daar niet meer...
Iets is ergens op mijn weg naar nu gebeurt....
Nu is het tijd om sterk te zijn..
En te stoppen met het leven van een leugen..
Niets maakt uit wie er gelijk heeft..
Ik wil niet langer meer vechten..
Wil er geen nachten meer over slapen..
Het is tijd om los te laten..
Ik hoor een fluister in mijn hoofd..
Alleen kan ik de woorden niet verstaan..
We kijken dwars door elkaar heen..
Lege blikken die elkaars ziel niet meer raken..
Moe ben ik van deze spel van de liefde..
De pijn die me daarbij raakt wil ik niet langer voelen..
Het is tijd om door te wandelen in mijn leven..
Proberen niet om te kijken..
Zorgen dat mijn hart heelt....
Het verleden vast houden staat de dag van morgen in de weg..
Gebroken liefde moet worden losgelaten..
De mooiste memory's bewaar ik diep in mijn hart..
De liefde die mij ooit et allermooiste op aarde schonk,,staat gebrand in mijn ziel..
Verder kan ik alleen maar zonder woorden..
Wachten op de dag van morgen..
Willen dat ik sterk genoeg ben..
Om je te volgen
het te laten rusten..
In stilte van de vleugels...

...............................................................................................
En nu twee jaar later
Ben ik blij dat sterk genoeg was om te volgen
Om het te laten rusten..
Los te laten,,zonder woorden,,verder gaan

Mijn God wat heb ik angst gekent
Toen mijn advocaat zei van..
Zo nu sta jij helemaal op eigen benen in deze wereld
Wilde ik hem et liefst een knal geven,,en het uitgillen met
DAT KAN IK NIET,,,,,

KIJK MIJ DAN,,,,,

ZOIETS LAAT JE NIET LOS IN DE WERELD,,,

ALLEEN MET MIJN KINDEREN,,

,HOE DOE IK DIT!!!!!

Maar met dezelfde angst dat me af en toe nog om mijn hart slaat...
Heb ik et maar wat gered................

Nooit had ik gedacht dat ik trots zou zijn op mij
Dat ik het voor elkaar zou krijgen,,,waarvan ik dacht het nooit te kunnen..
Met een glimlach mijn huissleutel in het slot van mijn huisje te stoppen..
binnengaan.......rondkijken......ideetjes bedenken......klussen.....een thuis maken....

Maar t'is me gelukt
Heb een thuisje in mekaar geflanst,,,,
Met al mijn moed en kracht dat ik had...
Een leven opgepakt dat 180 graden anders is
en we hebben et fijn...........................

Wat ik gedacht had nooit te kunnen
Waarvan ik dacht nooit sterk genoeg voor zou kunnen zijn
Kijk ik nu in de spiegel...
met klein glimlachje
en vaak met tranen in mijn ogen
Je hebt het gedaan...
Twas even moeilijk
Maar je hebt het gedaan...........
Je bent geen slappeling......

Best raar toch
dat ik ooit dacht
het nooit te kunnen...............