Crisis in de 30-er jaren luidde het begin van de 2de wereldoorlog in, in de 70-er jaren hadden we de olie crisis, 1997 bracht de Aziatische economie ten val, en deze eeuw is pas enkele jaren onderweg, en heeft de eerste grote crisis al onder de gelederen.

De wereldwijde kredietcrisis.

Eerst hadden we in 1997 de "Asian crisis" die begon in Thailand en die vele economien meetrok in de malaise, en dan nu de "wereld crisis" die ons allemaal in bedwang hield en er zit een kans in dat er een tweede dip komt.

In de zomer van 2007 kondigde zich een nieuwe crisis aan op de financiele markten.
Het begon in de Verenigde Staten in de ontroerendgoed en hypotheken markt.
Na de aanslagen van 9/11 probeerde de Amerikaanse overheid om de economie te stimuleren, door de rente op hypotheken en leningen te laten dalen tot 0,25% , wat een laagte record voor de rente betekende.
Hiermee probeerde ze de toen in het slop liggende woningmarkt een nieuwe boost te geven, wat op eerste gezicht goed lukte.
Vele Amerikanen kochten na 2001 huizen tegen lage rentes, maar de meeste leningen waren dus financieel onstabiel, ten eerste door de lage rentes en zeker ook doordat de meeste hypotheken waren verstrekt zonder de financiele gegevens van de aanvragers te controleren.
Veel van deze kopers dachten dat ze goed konden speculeren met instap rentes die voor 2 tot 5 jaar vast lagen tegen die lage rente en later deze huizen weer goed konden verkopen als de variabele rente omhoog ging.

Zolang dat de huisprijzen bleven stijgen was er geen vuiltje aan de lucht, men verkocht later het huis en kocht een groter huis om weer mee te speculeren en ga zo maar door.
Een serie renteverhoginen door de Federal Reserve en de hoge huizenprijzen maakte aan dit sprookje een einde, er waren zoveel huizen te koop, nieuw en besteende, maar de normale burger kon na de rente verhoging deze niet veroorloven.
De rente verhoging bracht tot gevolg dat vele mensen die eerder de zo goedkope hypotheken hadden afgesloten, de kosten niet meer konden ophoesten.
Hierdoor moesten vele Amerikaanse hypotheek verstrekkers (vele kleine, maar ook enkele grote) fiks inkrimpen om het verlies op te vangen, en de betalingsachterstanden van de huizenkopers deden de markt doen instorten.

De Escalatie.

September 2008 was er sprake van een escalatie van de problemen: diverse grote banken kwamen in problemen, het bancaire systeem dreigde vast te lopen door het grotendeels bevriezen van de interbancaire geldmarkt. Vanaf oktober 2008 was de crisis dagelijks nieuws, vanwege de sterke dalingen van aandelenmarkten.

De financiële positie van hypotheekbanken Freddie Mac en Fannie Mae bleek op 7 september 2008 aanleiding voor de Amerikaanse regering, beide instellingen in "conservatorship" te plaatsen, waarmee de zeggenschap op de overheid overging.
De Amerikaanse overheid probeerde nog tervergeefs te onderhandelen met enkele grote banken om de effectenbank Lehman Brothers te redden, maar de dag na de mislukte onderhandelingen moesten ze al uitstel van betaling aanvragen.
Ook een andere grote en bekende effectenbank MarrilL Lynch werd gered door de overname door Bank of America en tientallen andere grote banken legde samen $70. miljard bijeen om liquiditeitssteun te verlenen aan andere banken.
Ook het grote AIG (bekend ondermeer van AIA verzekeringen, en voormalig shirtsponsor van Manchester United) moest een overname van maar liefst 79% van zijn aandelen door de regering toestaan om in leven te blijven.

De Federal Reserve (nationale bank van de Verenigde Staten)

De crediet crisis in Nederland.

Ook wij werden geconfronteerd met de crediet-crisis, mede door de bijna val van bankverzekeraar Fortis, waar de 3 benelux-landen moesten inspringen om de bank niet meteen over de kop te laten gaan.
Het kostte de Nederlandse overheid 16,8 miljard om de Nederlandse tak van Fortis, incl het gedeelte ABN-Amro dat in handen van Fortis was van de ondergang te redden.
BNP Paribas redde uiteindelijk Fortis Belgie en Luxemburg, door hen over te nemen.
Ook ING (10. miljard) en Aegon (3. miljard) moesten door de Nederlandse overheid gered worden.

Op 8 oktober 2008 bleek dat de IJslandse bank Landsbanki, in Nederland actief onder de naam Icesave, zijn verplichtingen niet kon nakomen.De vraag of de garantieregeling door de IJslandse regering zou worden nagekomen, bleek niet aanstonds bevestigend te kunnen worden beantwoord.
Gemiddeld hadden 120.000 spaarders 13.000 euro gespaard bij Icesave. Doordat het garantiebedrag opgehoogd was zouden uiteindelijk maar enkele honderden spaarders geld echt kwijtraken.
Een aantal gedupeerde spaarders richtten een comité op om te trachten hun verloren spaargeld alsnog via de Nederlandse overheid terug te krijgen.
Zij baseerden zich op het feit dat Icesave door de Nederlandse toezichthouder goedgekeurd was, en dat er niet eerder is gewaarschuwd door de toezichthouder tegen risico's die wellicht al in een eerder stadium bekend waren.

In november 2008 werd bekend dat de IJslandse, Britse en Nederlandse regeringen een akkoord bereikt hadden over terugbetaling van tegoeden bij Icesave. In augustus 2009 bleek in het IJslandse parlement geen meerderheid te bestaan voor de goedkeuring van deze akkoorden. Het IMF en andere kredietverstrekkers stelden zich op het standpunt dat toegezegde leningen eerst na het definitief worden van de akkoorden zouden worden uitbetaald
Op 31 december 2009 nam het IJslandse parlement de desbetreffende wet, die voorzag in overheidsgaranties ter waarde van $ 5,5 miljard, alsnog aan. Na protesten van de IJslandse bevolking weigerde de president de wet te tekenen, waarna de premier een referendum aankondigde. Onderhandelingen tussen de regeringen van IJsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk omtrent wijziging van de leningsvoorwaarden, leidden niet tot resultaat.
Op 6 maart 2010 wees de IJslandse bevolking in een referendum de wet omtrent de terugbetaling van de aan IJsland verstrekte leningen met een overweldigende meerderheid af: slechts 1,5% stemde ervoor.
De DSB bank ligt eigenlijk buiten schot waar het de crisis kan gebruiken als smoes voor hun ondergang.
Nadat in 2009 vele spaarders hun geld dat bij DSB stond, elders onder brachten had de bank een te klein eigen vermogen, en had eigenlijk al eerder geen licentie meer als bank hebben moeten krijgen.

Ook de belachelijke bonussen en gouden handdrukken hielpen een handje mee.

Het jarenlange gedoogde geplunder van directeuren en commisarissen van vele banken en financiele instellingen in de vorm van torenhoge bonussen en goude handdrukken heeft de spaarder vele miljoenen per jaar per bank gekost.
En buiten de directeuren om is de bank er niets wijzer van geworden, buitenom dat ze nu weten dat de klant geen vertrouwen in hun hebben, maar dat was geen wijze les.