Na een heftige ruzie met mevrouw Azijnpisser sta ik op straat

Ik had het kunnen weten, stom van me.
Mijn eega, voor hoe lang nog, kon het niet zo waarderen.
Vannacht heb ik onder de brug geslapen, dat was best koud.
Ik heb heel slecht geslapen, ik mocht geeneens mijn eigen kussen meenemen.
De hond, nota bene mijn hond, mocht ik ook niet meenemen.
Als hij uitgelaten moet worden is het altijd, zeg ga jij jouw hond eens uit laten
Ik was best eenzaam vannacht.
Het tochtte flink, af en toe hoorde je een auto boven je op het asfalt.
Onder de brug klonk het door het weerkaatsende geluid als een onheilspellende wals die steeds dichterbij kwam.
Ik moet bekennen het was best angstig, ik ben toch niet zo'n grote held.

Ik voelde me net een clochard, zou ik ook al zo ruiken?
Ik moest denken aan die clochard op Montmartre
Die speelde het voor elkaar een bomvol terras helemaal leeg te krijgen.
Hij ging even voor het terrasje staan en in no time was de lucht niet te harden.
Ik heb mensen kokhalsend op zien staan om zich uit de voeten te maken.
Dat was ook de bedoeling, bliksemsnel sloeg hij de glazen drank naar binnen die de toeristen in hun vlucht op de tafeltjes hadden achter gelaten.
Opvallend was wel dat hij alleen drank naar binnen sloeg waar alcohol in zat.
Niemand durfde in zijn buurt te komen, zelfs de obers bleven op veilige afstand.
Zo'n smerige penetrante lucht had ik nog nooit eerder geroken.
Het was een vieze indringende lucht die dagenlang in mijn neus heeft rondgehangen.

Moet ik vanaf nu ook met de daklozenkrant gaan staan?
Het was maar een klein columnpje, om daar nou zo'n halszaak van te maken.
Zou het zwerversbestaan mijn inspiratie ten goede komen?
Misschien wel en is dat mijn toekomst, ik moet het maar een beetje laten bezinken.
Mevrouw Azijnpisser eist een rectificatie naar aanleiding van mijn column Vrouwen la me nie lachen.
Eerst dacht ik nog ze maakt een grapje, maar nee het is haar pure ernst.
Meestal kan ze mijn humor wel waarderen, al schrijvende realiseer ik me dat verdragen wellicht een betere formulering is.
Ik heb haar te kennen gegeven dat van rectificatie geen enkele sprake kon zijn.
Immers een rectificatie plaats je als er feitelijke onjuistheden zijn gepubliceerd.
Ik heb het nog eens een keer gelezen, ik kon niets vinden.
Zij hield echter voet bij stuk, en nu ben ik dakloos.
Ik werd de deur letterlijk uitgeschopt met de woorden ´ga jij maar eens nadenken wat je hebt fout gedaan´

Is hier sprake van een duurzame ontwrichting?
Daar kan ik nu nog geen antwoord op geven.
De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er altijd vanuit ging om samen met mevrouw Azijnpisser heel erg oud te worden.
Maar als ze het zo hard speelt, werpt dat toch weer een ander licht op de zaak.
In eerste instantie dacht ik, aangezien ik het als een tijdelijk probleem beschouwde, door vrienden wel geholpen te worden.
Helaas niets is minder waar, bij de eerste vriend waar ik aanbelde was het al meteen raak.
Nadat ik aanbelde deed de vrouw van een van mijn beste vrienden open.
Minachtend keek ze me aan, 'wat kom je doen' terwijl ze een blik wierp op de vuilniszak die ik bij me had.(mevrouw Azijnpisser had hier wat kledingstukken ingepropt)
Kan ik Peter even spreken? Vroeg ik.
Waarvoor? Ik vertelde haar van de hardvochtige opstelling van mijn wederhelft.
En of ik tijdelijk even bij Peter en haar kon crashen.
Ze keek me aan, dreigend zei ze 'ik heb het ook gelezen' en gooide de deur in mijn gezicht dicht.
De volgende poging was ook niet succesvol.
Gelukkig deed deze vriend wel zelf de deur open.
De vrouw van Peter, het misbaksel, had hen reeds telefonisch op de hoogte gebracht van mijn zoektocht naar een tijdelijke slaapplaats.
Een schelle stem klonk uit de woonkamer 'die hufter komt er hier ook niet meer in'
Ik wist dat deze missie kansloos was en zei tegen mijn vriend 'ik zie je nog wel'
Terwijl ik me omdraaide hoorde ik nog zachtjes, zodat zijn vrouw het niet kon horen, 'sorry'

Terwijl ik in het donker vergezeld met mijn vuilniszak en laptop (neem dat rotding ook maar mee) zwalkte door de straten van mijn woonplaats, keek ik binnen bij huiskamers waar het gezellig was.
Ik voelde me alleen en verloren.
Ooit verkeerde ik ook in zo'n situatie, nu niet meer, wat kan het snel gaan.
Ik schrijf nu mijn relaas bij de plaatselijke Mac Donalds, je kan hier ontbijten en ze hebben Wifi.
Ik denk dat ik vandaag hier maar blijf zitten.

Ten slotte nog een persoonlijke noot voor mevrouw Azijnpisser

“LIEVERD, IS HET GOED ZO?”

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.