De ontwikkelingsfase die we als kind doorlopen bepaalt in grote maten ons manier van handelen als volwassenen

De jong volwassen in je 17 tot 21 jaar
Hoe goed kun je je redden in je leven? Weet je hoe je je eigen was moet doen, je boekhouding bij moet houden, een band moet verwisselen, of een volledige maaltijd moet bereiden? Kun je op tijd opstaan, kom je op tijd op je werk? Kun je in je eigen levens onderhoud voorzien, en je eigen rekeningen betalen. Moet iemand anders soms bijspringen? Ben je tevreden in je relatie of zit je vast in een rollen patroon die je niet bevalt? Al deze zaken hebben te maken met wat je uit je jeugd naar je huidige leven als volwassene hebt meegenomen; het zijn gedragspatronen die in de laatste jaren van die periode hun beslag hebben gekregen.

Toen je tussen de 17 en de 21 was begonnen mensen je als een volwassene te behandelen. Belangrijke dingen op deze leeftijd waren: verantwoordelijkheid leren dragen en je tijd leren indelen. Je begon op een volwasser manier met anderen om te gaan. Je ging verder studeren, je trouwde, je ging een baan zoeken en op je eigen wonen - je moest leren hoe je je eigen geld kon verdienen en hoe je voor jezelf moest zorgen. Je begon er achter te komen wat je in je leven wilde, wat je doelen waren, en je maakte plannen om die doelen te verwezenlijken. Zo had het immers moeten gaan! Voor veel mensen liep het anders. Sommige gingen wel het huis uit maar bleven afhankelijk van hun ouders - voor goede raad en financiële steun. Sommige probeerde wel op eigen benen te staan, maar waren niet in staat hun leven in goede banen te leiden - ze maakte enorme schulden, verloren hun baan en konden de huur niet meer betalen. Sommige proberen de werkelijkheid te ontsnappen door zich te verliezen in alcohol , drugs en andere zaken, waardoor ze in deze tijd niets konden leren. Sommige maakten, al slaagde ze wel wel in hun studies met succes af te ronden, lange jaren van intense eenzaamheid en wanhoop door. Voor sommige was de last en de discipline van het studeren te zwaar, waardoor ze voortijdig moesten afhaken. Anderen konden niet verder studeren omdat er geen geld voor was. ze de motivatie misten of hun ouders wilden dat ze iets anders gingen doen.

Weer anderen sloegen de fase van het alleen wonen gewoon over en staten van de structuur van het ouderlijke huis rechtsreeks over op het structuur van het huwelijk en een echtgenoot of echtgenote. Of je de stap naar volwassenheid nu wel of niet gemaakt hebt, in beidde gevallen speelde wat je thuis zag en meemaakte in deze ontwikkelingsfase een grote rol. Als meisje wordt je het meest beïnvloed door je moeder, als jongen het meest door je vader. Van die ouder leer je namelijk hoe je een volwassen moet zijn. Vaders leren hun zoons hoe ze mannen moeten worden, en moeders leren hun dochters hoe ze vrouwen moeten worden. Het was daarom belangrijk dat je in die ouder eigenschappen kon zien die jij ook wilde hebben. Als je niet veel bewondering of respect voor die ouder had, was de identificatie met hem of haar een stuk problematischer. Als zijn of haar karaktertrekken je niet aantrokken maar weerzin opwekten, gewelddadig of gewoonweg ouderwets waren, voelde je je waarschijnlijk verward en vol tegenstrijdige gevoelens. Misschien dat je nu nog moeite doet om er voor te zorgen dat je in geen enkel opzicht op je vader of moeder lijkt.

De voorbeelden die je van de maatschappij kreeg hadden ook hun invloed. We leren in deze maatschappij niet hoe we volwassen moeten worden en onze verantwoordelijkheden moeten dragen. We worden via media en de reclame voortdurend bestookt met ideeën en beelden hoe we zouden moeten zijn. We worden geprogrammeerd: wat we moeten kopen, hoe we eruit moeten zien, welke materiële goederen noodzakelijk zijn om succes te kunnen behalen. In tegenstelling tot de generatie voor ons worden we niet aangemoedigd voor materiële goederen te sparen, integendeel - "Leef nu en betaal later"is het devies. Door het plastic geld zijn de waarden van onze maatschappij veranderd. Dat heeft geleid tot het ontstaan van een generatie die in veel gevallen niet meer in staat is bevrediging van behoeften uit te stellen, die gelooft dat "meer"beter is en dat "nu"het allerbelangrijkste is. Naarmate de wereld als gevolg van de moderne communicatie middelen kleiner wordt en het duidelijk wordt dat armoede en sociale erosie echt bestaat, wordt deze houding zelfs steeds vaker gemeengoed. de mate waarin we bestendigheid en stabiliteit ontbraken in de tijd dat jij je moest voorbereiden op je volwassenheid correspondeert met de mate waarin je nu moeite hebt met het dragen van verantwoordelijkheden voor jezelf.
Je hebt er niets aan de maatschappij of je ouders de schuld te geven van je onvolwassenheid. de bedoeling van het beschrijven van de negatieve uitwerking die je ouders of de maatschappij op je hebben gehad, is dat je met behulp daarvan achter de oorsprong van je huidige problemen kan komen zodat je er zelf iets aan kan doen. Wat leerde je van de maatschappij over volwassen zijn? Was het moeilijk om van huis weg te gaan? Had je het gevoel dat je ouders er positief tegenover stonden dat je op eigen benen ging staan en dat ze graag zagen dat je een fatsoenlijke volwassenen werd? Hoe reageerde de verschillende gezinsleden op jouw verhuizing? Misschien was dit niet allen voor jou maar voor iedereen bij jou thuis, met name je ouders, een moeilijke stap.

Omdat ze niet met hun eigen gemengde gevoelens over het loslaten van hun kinderen kunnen omgaan. kunnen ouders soms onbewust de pogingen van het kind om het huis uit te gaan saboteren. Of ze duwen, omdat ze niet met de onvermijdelijke pijn van zo'n afscheid om kunnen gaan, hun kind ironisch genoeg juist te vroeg het nest uit. Iedere keer dat er een kind het huis uitgaat, betekent dat voor het gezin een ingrijpende verandering, een verandering waar ieder gezinslid op zijn of haar manier door beïnvloed wordt. Hoe deze overgang verloopt hangt af van iedere specifieke gevoelens en behoeften die van je ouders, die van je broers en zussen en die van jou zelf.

Wat je nodig had om deze stap met succes te kunne zetten, waren ouders die ervoor zorgde dat je leerde hoe je verantwoordelijkheid moest dragen, die je hielpen met plannen te maken voor je toekomst en die je steunde, bij je zelfgenomen beslissingen. Wat je ook nodig had was dat ze naar je luisterden zonder te oordelen en dat ze alleen antwoord gaven als jij erom vroeg. Wat je nodig had van de maatschappij was een gestructureerde overgang naar de volwassenheid, een soort overgangsritueel van kind - zijn naar volwassenheid, zoals vele beschavingen dat kennen. Onze maatschappij kent zo'n ritueel niet maar als je voor je op eigen benen kwam te staan een dergelijk ondersteuning, een dergelijke structuur, wel gehad zou hebben. zou je waarschijnlijk veel beter voorbereid zijn geweest op een volwassen manier van leven
Helaas krijgen maar weinig mensen die steun van huis of van de maatschappij. Voor nog minder mensen wordt een officieel overgangsceremonie gehouden, zodat deze periode voor veel mensen een bron van problemen is. Een aantal van die problemen is seksgebonden. In deze maatschappij werden vrouwen als kind in het algemeen thuis veel minder goed op een zelfstandige bestaan voorbreid dan mannen. de meeste werden opgeleid voor het huishouden wen aangemoedigd een goede echtgenoot te vinden. Sommige meisjes werden wel aangespoord om verder te studeren, maar slechts zelden met de gedachten dat ze daarna een eigen bestaan op zouden moesten bouwen. In feite werd het tot kort als normaal beschouwd als vrouwen bang waren om op eigen benen te staan. Hoewel daar tegenwoordig over het algemeen anders tegenaan wordt gekeken wordt, zijn er nog genoeg redenen waarom vrouwen zich bang voelen in hun eentje. Ze lopen in deze maatschappij ontegenzeggelijk meer risico's dan mannen. de slachtoffers van verkrachting en geweld in en om het huis zijn in de meeste gevallen vrouwen. Er is veel moed voor nodig om in te gaan tegen de verwachtingen die de maatschappij en onze ouders van ons hebben

Voor mannen loopt de overgang naar volwassenheid meestal gemakkelijker maar ook zij komen er niet altijd zonder kleerscheuren vanaf. mannen krijgen niet de kans met hun angst voor op eigen benen te staan om te gaan. er wordt van hun verwacht dat ze de wereld ingaan en werken, ook al zijn ze daar emotioneel helemaal niet voor toegerust - maar er wordt hun ook geleerd een goede vrouw te zoeken die zorg zal dragen voor de vervulling van zijn fundamentele behoeften.
Mannen leren vaak dat angstgevoelens niet acceptabel zijn en dat eigenlijk geldt voor alle gevoelens. Het gevolg is dat mannen zelden leren hoe ze met hun gevoelens om moeten gaan. Ze zoeken vrouwen die dat voor hun kunnen doen. gelukkig zijn niet alle mannen zo opgevoed, maar het grootste deel jammer genoeg wel. Vrouwen leerden daarentegen wel hoe ze verantwoordelijkheid moeten dragen op emotioneel gebied, maar niet hoe ze in hun beroep voor zichzelf op moesten komen. Ze leerden hoe ze moesten koken en schoonmaken, hoe ze moesten huilen en bang moesten zijn. Slechts weinige van ons leerde voor zichzelf te denken, hun eigen geld te verdienen en in hun eentje de buitenwereld te overleven.
Jouw ervaringen zullen misschien niet zo extreem zijn geweest als hier beschreven wordt, maar de mate waarin jij bent opgevoed met bepaalde uit je sekse voortvloeiende beperkingen zijn wel op invloed op hoe je nu in je eigen levensonderhoud kunt voorzien en een emotioneel bevredigend leven kunt leiden. Bij het onderzoeken van je jongvolwassene wordt je bewust welke waarden je van thuis uit en van de maatschappij hebt meegekregen en hoe goed je emotioneel en financieel voor jezelf kan zorgen.

Mogelijke problemen uit deze ontwikkelingsfase
* telkens ontslagen worden
* de neiging met de andere sekse om te gaan op een manier die beide beperkt
* Rekeningen niet betalen, als wanbetaler te boek staan
* Voortdurend ruzie met huisgenoten of partner over huishoudelijke taken
* frustratie over beroepsmatige status.

Onze andere aspecten

Tijdens het werken met mijn eigen innerlijke kinderen leerde ik ook anderen aspecten kennen.
Deze leerde ik kennen op dezelfde manier als mijn innerlijke kinderen die bij dit leven hoorde, het verschil zat hem alleen in hun verhalen. Deze gingen niet over dit leven nu, maar over "andere" levens, die zich afspelen op andere bewustzijnsniveaus, andere dimensies. Vaak heb ik me dan ook de vraag gesteld, wat voor betekenis heeft het om ook door de pijn en verdriet uit die tijd te gaan? Wat voor waarde heeft het om ook deze aspecten van ons "zijn" te kennen.

Waren het wel daadwerkelijk andere levens, of verwerkte ik op die manier de blokkades uit dit leven. Lange tijd had ook ik hier mijn twijfels over, tot ik op het punt kwam dat ik besefte veel meer te zijn dan alleen de persoon die ik nu ben. Dat we in werkelijkheid Multi - dimensionale wezens zijn en bestaan in vele dimensies, zowel in fysiek als non fysieke vorm
Doordat we hier op aarde in tijd en ruimte denken, zien we die levens als iets wat heel lang geleden is geweest, maar eigenlijk spelen ze zich op hetzelfde moment af, in andere bewustzijn stadia’s, of zoals we het ook noemen, andere dimensies. Juist door ons eigen bewustzijn te veranderen, dit kan door middel van meditatie, visualisatie, ademhalingstechnieken, zijn we ook in staat om contact te maken met die andere aspecten. Op deze manier kunnen we in het nu blokkades die er toen zijn ontstaan opgeven, waardoor we steeds meer bewust worden van onze oorspronkelijke afkomst.

Maar niet alleen worden blokkades duidelijk, ook op vele andere terreinen kan de informatie van andere aspecten zinvol zijn. Talenten, inzichten, gave's, alles wordt gedeeld. Ik heb nooit gedichten of verhaaltjes kunnen schrijven, sinds een jaar schrijf ik in het Engels zonder ooit les te hebben genomen. En ja de grammatica is nog steeds belabberd, doordat er geschreven wordt zoals het in me opkomt, maar de vele vrienden die ik heb hebben geen probleem met het begrijpen met wat ik schrijf / bedoel.
Vele mensen worden de laatste jaren al bewust van deze aspecten, vaak zien we ze als entiteiten en zijn we er bang voor, anderen zien ze als gidsen en beschermengelen en vertrouwen meer op hen, dan op zichzelf. Ook luistert men nog steeds liever naar de boodschappen die anderen vertellen, dan dat men in zichzelf onderzoekt, wat en wie ze nu zijn, wat hun eigen behoeftes zijn, en wat men nu echt graag wilt. Emoties worden nog vaak wegstopt en als lastig ervaren, terwijl het de prachtigste werktuigen zijn, om tot onze kern te komen.

Door steeds buiten ons zelf dingen te blijven zoeken, raken we in verwarring, vervreemde we steeds meer van ons werkelijke Zijn , en daardoor voelen we de pijn, de eenzaamheid, het verdriet. Deze kunnen alleen opgelost worden als we ook deze aspecten accepteren en er contact mee maken. Niet alleen komen hiermee alleen traumatische ervaringen naar boven, maar wordt men ook bewust van healing technieken uit andere "tijden". We leren weer meer contact te maken met de natuur, en de natuurlijke wijze om ons zelf te helen.

Het Goddelijke kind
Na het leren kennen van mijn innerlijke kinderen en andere aspecten werd het stil in en rond me, totdat er op een dag een kind verscheen in zo’n mooi licht dat ik mijn adem inhield.
Zij vertelde me dat zij mijn oorspronkelijke ziel was. Verstandelijk kon ik dit niet accepteren, want ik kon toch nooit zo mooi zijn zoals zij zich liet zien. Toen ze enkele maanden later ook nog vertelde dat ze GOD was, dacht ik helemaal dat ik te maken kreeg met hoogmoedwaanzin en probeerde het stemmetje dan ook te negeren. Maar het kleine meisje liet zich niet door mijn denkwijze uit de weg slaan.
Door het werken met meisje ben ik gaan begrijpen dat zij staat voor alles wat ik ooit geweest ben, en wat ik in werkelijkheid ben. En waar mijn oorsprong is begonnen. Hoe we van eenheid terecht zijn gekomen in afgescheidenheid, en waardoor ieder mens het verlangen in zich heeft om terug te keren naar die eenheid. De een noemt het de bron, de ander de hemel weer een ander noemt het gewoon thuis. Ook ben ik hierdoor gaan beseffen dat er geen terugkeer zal zijn, daar we steeds weer verder en verder gaan. Het is de stuwing van onze eigen ziel die steeds weer nieuwe en anderen dingen van zichzelf wilt ontdekken.
Buiten meisje heb ik ook nog een ander deel in mezelf ontdekt, haar naam is Karina, en zij vertegenwoordigd mijn toekomstige ik. Via automatisch schrift geeft ze me vaak veranderen aan die er staan te gebeuren in wat ik ervaar als mijn toekomst. Ook is zij degene die me vaak beelden laat zien van de innerlijke kinderen en andere aspecten bij anderen.
Dit alles gaat niet zo gemakkelijk als ik het hier opschrijf, want ik voel me nog steeds gewoon mens, met al zijn ups en downs, en mijn emoties en denkwijze zijn nog steeds vaak in strijd met het innerlijke weten. Logisch ook als je je bedenkt dat we altijd vertrouwd hebben op onze fysieke gewaarwording, en we dagelijks geconfronteerd worden met allerlei zaken die totaal niets te maken hebben met onze werkelijke zijn.
Want hoe kan je dat combineren, met alle berichten van moord, oorlogen, misbruik.
Hoe valt het te combineren, met de pijn, het verdriet en de ellende waar vele nog dagelijks doorheen gaan. Het valt ook niet te combineren zolang we allen alles met ons verstand bekijken. Omdat we hierdoor vergelijkingen maken met het beperkte bewustzijn wat er in onze hersenen zit opgeslagen. Door nu contact te maken met onze eigen innerlijke wereld, ga je op een andere manier ook tegen deze dingen aankijken, door te ontdekken wie je werkelijk bent, ben ook jij in staat om die wereld te scheppen, die eenheid te ervaren waar we al die levens naar op zoek zijn geweest