Hondenpsychologie, hoe werkt dat in het geval van een klein hondje dat als pup vaak opgetild wordt.

Hoe is het nou met jou?

Hoe het met me is werd me net gevraagd. Nou daar kan ik kort over zijn.
Ik heb spierpijn in mijn hele bovenlichaam.
Hoe dat komt? Heel eenvoudig.

Men neme...

Men neme een Rottweiler van ruim 50 kilo en een klein verwend wit met bruin mormel.
Ja, een mormel. Een andere naam kan ik er niet aan geven. Al is het eigenlijk wel altijd zo dat de hond is zoals deze opgevoed is. En ook in dit geval klopt dat weer.
Een veelgemaakte fout bij het opvoeden van de kleinere rassen is het optillen van de pup wanneer een andere hond hen nadert. Daarmee maak je het kleine hondje namelijk erg groot en gaat het zich ook zo voelen.
Vaak resulteert dat in aanvallend gedrag wanneer het hondje ouder wordt.

Oh ja?

Het mormel waar ik het net over had heeft dit gedrag dus ook. Je hoeft maar in de buurt te komen of het kreng begint te blaffen en aanvallend gedrag te vertonen. Zo erg dat ik soms bang ben dat zijn ogen uit zijn kassen zullen ploppen als hij zo doorgaat.

Ik zal niet zeggend at mijn eigen hond foutloos opgevoed is. Maar ik heb he wel opgevoed als zijnde een hond en dus een lagere in rang binnen ons gezin. Of zoals een hond het ziet, binnen onze roedel.

Wat gebeurde er...

Gisteren was ik dus op de terugweg van de avondwandeling. We waren bij het strandje en daar heeft Barko, zo heet mijn lobbes, zich helemaal uit kunnen leven met zo'n stuk of acht andere honden. Allemaal grotere rassen die samen los lopen. In en uit het water wordt er dan gerend, door het zand gerold en naar tennisballen gezocht. Je weet maar nooit of iemand iets achter gelaten heeft.
Op ongeveer achthonderd meter van ons huis kwam mormel met zijn baasje over het bruggetje aangewandeld. Gelukkig voor de baas is het een klein hondje anders had deze hem dwars over het pad getrokken. Altijd staat de lijn helemaal strak naar voren gespannen.
Zo gauw als deze mijn hond aan zag komen kwam het aanvallende gedrag naar boven. Blaffen, opspringen, grommen en bijtneigingen. Omdat dit elke keer zo gaat wil Barko daar aan meedoen. Alleen is deze wat groter en zwaarder.

En toen?

Bij de eerste sprong voorwaarts heb ik een ruk aan de lijn gegeven waardoor hij achter me terecht kwam. En daar ging het fout. Hij draaide achter me langs en viel langs de andere kant uit. Mijn arm draaide achter mijn rug langs, ik wankelde en ja hoor, daar ging Trui. Op haar rug op het pad. Mijn hoofd kwam niet geheel onzacht op het harde pad terecht maar de lijn zat nog in mijn hand.

Auw!!

Opgekrabbeld heb ik Barko een flinke uitbrander gegeven en hem het commando down gegeven. Hij merkte dat het mis was en ging plat op zijn buik liggen.
De man was ondertussen doorgelopen en wat ik hem zag doen maakte me razend.
Hij ging op zijn hurken zitten en tilde het kleine mormel met zijn voorpootjes van de grond. Zodoende kwamen gezicht van de man en kop van het hondje op gelijke hoogte. Het maakt dan niet uit wat je zegt (een hond verstaat geen Nederlands, of welke mensentaal dan ook). Met deze lichaamstaal zeg je dat je de hond op hetzelfde niveau binnen de roedel plaatst als jijzelf. Oftewel het overwicht van de leider is weg en je "vertelt" de hond dat hij de leiding mag nemen.

Hondenpsyclologie

Ik heb geprobeerd dit aan deze man zijn verstand te brengen. Blijkbaar heeft hij net zo veel hersens en dito gedrag als het mormel. Blazend en tierend liep hij verder, daarbij woorden noemend die ik hier niet zal herhalen. Ik wil nog langer blijven schrijven.

Eindresultaat

Het eindresultaat: ik loop met spierpijn in de rondte van de val. En nee, dat voelt niet fijn. Maar wees gerust, ik overleef dit wel.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.