Ken je dat ook? Dat je iemand ziet die je meent te kennen van vroeger.... maar is hij of zij het nu wel of niet? Want het is vele jaren later......Ook in de trein kan jou zoiets overkomen, lees snel verder

 

Drassige weilanden en slaperige dorpjes onder donzige wolken glijden voorbij. Als kind wilde ik in de wolken happen. Naar luchtig geklopte slagrooom zouden ze smaken, daar was ik van overtuigd. Af en toe schittert de zon door de ramen, speelt over de vloer, danst over mijn wangen. Ik heb Sally bij me. Mijn hond die meteen onder de bank verdwijnt zodra de zon naar binnen valt. Ze jaagt het liefst vanuit een schuilplaats op lichtvlekken. Piept zachtjes van opwinding. Slaakt kreetjes van ergernis; licht laat zich niet vangen.

Het is rustig in deze coupe; er zit maar 1 reiziger die dezelfde richting op moet. Ik heb deze reis al vaker gemaakt. Naar de plek waar ik geboren ben en opgegroeid. Op dit traject zie ik regelmatig mensen in de trein die ik van vroeger meen te kennen. Zo ook nu weer. Er staat een vrouw in het halletje tussen de coupes; ze beheert het wagentje met dranken en etenswaren. Ze heeft zonet een gevulde koek afgerekend en is druk in gesprek met iemand die ik niet kan zien. Ik ken haar ergens van. Dat springerige haar, die vrijpostige donkere ogen. Haar handen druk in de weer tijdens het praten. Ze lijkt sprekend op een meisje dat ik ontmoette toen ik een jaar of negen was.

Connie heette ze. Ze stond in de tuin achter de kerk met een lollie in haar mond en vroeg zomaar of ik ook iets lekkers wilde. Haar jaszakken gevuld met snoep en een uitdagende blik in haar ogen. Ik koos een dropstengel die knarste tussen mijn tanden. Connie kwam blijkbaar regelrecht uit de zandbak. We bliezen zoete roze bellen van Bazooka kauwgom. Vergeleken de wisselende kleuren van toverballen en aten loeizout zwart op wit waardoor de tranen in onze ogen sprongen.

"Kom maor met naor mien huus", zei ze plotseling. Ze wilde haar nieuwe springtouw halen. We huppelden naar haar huis; de achterdeur stond open en de kleurige slierten van het vliegengordijn ritselden in de wind. Zou dezelfde Connie deze vrouw kunnen zijn? Die zo frank en vrij de wereld inkeek; nu gevangen in een donkerblauw uniform van de NS? Ik sluit even mijn ogen. De trein dendert onverbiddellijk verder het verleden in. Dan herinner ik me weer hoe het bij haar thuis toeging. Eigenlijk ben ik het nooit vergeten.

Een doordringende spekwalm sloeg me tegemoet. Op de groene bank lagen kussens in schreeuwerige kleuren en daarboven hing een schilderij van een jongetje met een traan op zijn wang. Twee vaalwitte dwergkezen zaten te knikkebollen in een grote rieten mand. "Dat zijn Koosje en Keesje", zei Connie trots. De moeder van Connie was kolossaal. Ze stond voor het fornuis en haar gezicht glom van het zweet boven spetterende pannen vol vlees. Terwijl ze even later de borden naar de tafel bracht deinde haar enorme buste op en neer in haar bloemetjesjurk. De radio jengelde onafgebroken zeurderige smartlappen. Eenmaal aan tafel zette de vader zijn tanden in een sappige karbonade waarna het vet over zijn kin droop. Hoewel ik een wildvreemde voor hem was vroeg hij met volle mond: "Wil je ook wat eten?"

Ik aarzelde even. Connie en ik wisselden een snelle blik. "We heb'n gien honger", zei Connie resoluut. Haar vader lachte zachtjes alsof hij wel wist dat we bergen snoep achter onze kiezen hadden. Het duurde niet lang of ik voelde me daar volkomen op mijn gemak.

Ik heb dorst. Mijn mond is droog en ik zou wel een Cola lusten. De vrouw die Connie zou kunnen zijn staat nog steeds te praten. Het ziet er nog niet naar uit dat ze mijn richting op komt. Het zou beter zijn over andere dingen na te denken. Belangrijke dingen. Of ik zal verhuizen naar het buitenland. Dat zal mijn moeder beslist niet leuk vinden. Ik probeer een hinderlijk schuldgevoel van me af te schudden en kijk om me heen.

Bij Connie thuis werd niet met mes en vork gegeten. Verwonderd zag ik hoe haar moeder een knapperige speklap tussen duim en wijsvinger hield en hapte met een wazige blik in haar ogen. Er werd gesmakt, geknord en gekloven. Uiteindelijk liet haar vader een boer en maakte het bovenste knoopje van zijn broek open die dankzij zijn bretels nog om zijn heupen bleef hangen. Hij peuterde uitgebreid tussen zijn tanden en stak daarna een Caballero op. Haar moeder verzamelde de overgebleven botten op haar bord en zette het neer voor de honden. Langzaam slofte haar vader naar de televisie waarbij een benepen geknetter uit zijn achterste weerklonk. Vervolgens vloekte hij binnensmonds; het beeldscherm vertoonde een winters landschap. Het sneeuwde onophoudelijk wat gepaard ging met een zacht geruis. Geen journaal die dag. Ondertussen lag Connies moeder als een gestrande walvis op de bank het avondmaal te verteren. Ze snurkte luid en zo nu en dan ontsnapte haar adem in zachte pufjes vanuit haar trillende lippen.

"We goan weer", zei Connie. Haar vader bromde iets onverstaanbaars en sloot zijn ogen. Connie mocht alles. Wat ik ervan begreep was dat het daar niet ging om hoe gehoorzaam je was, hoe knap of welbepraakt. Of hoe hoog je rapportcijfers waren. Maar waar ging het dan wel om?

Slechts een paar weken waren we vriendinnen. "Ze zijn zo anders ", besloot mijn moeder destijds. Mijn moeder leeft met de precisie van een spoorboekje. Ondraaglijke voorspelbaarheid. Houdt angstvallig de wijsvinger bij de regels; bang te ontsporen. Ik ben uit een een ander soort hout gesneden. Met onbekende stemming zigzag ik voort, omzeil de slaapverwekkende middenweg.

De kleine vrouw draait haar gezicht mijn richting op en tuurt de coupe in. Geen blik van herkenning bij het zien van mijn gezicht. In een oogwenk zie ik dat het moedervlekje boven haar rechterwenkbrauw er niet meer zit. Of heeft ze het laten verwijderen? Uiteindelijk verdwijnt ze met het karretje de tegenovergestelde richting uit. Ik zal nooit weten of het Connie was. Over een paar minuten moet ik uitstappen. Er is geen conducteur geweest en ik pak mijn koffer uit het bagagenet. De trein mindert vaart; met een uitgerekte zucht van verlossing komt hij tot stilstand. Toch heeft hij het doorgaans zo moeilijk niet; volgt slechts het spoor dat er reeds ligt.

Op het verlaten stationnetje een wee gevoel van beklemming in mijn maag. Het is er allemaal nog; aan de overkant het kleine postkantoor, rechts mijn oude kleuterschool. Onveranderlijk. Ik zou me hier thuis moeten voelen maar de navelstreng met mijn geboortegrond probeert zich los te wringen. Verdraaid sterk kabeltouw.Achter de fietsenstalling staat wat struikgewas. Sally draait rondjes en eindelijk kromt ze het achterlijf en ontlast zich van een dringende behoefte. Nog een kwartier te gaan naar mijn ouderlijk huis. De wind speelt door mijn haar. Vlammend rood geverfd gisteren. Ik haak een paar slierten achter mijn oor en recht mijn rug. Zo dadelijk zullen ontelbare ogen me volgen, verscholen achter kanten vitrages en uitgebloeide geraniums terwijl ik naar mijn moeder loop.

http://www.schrijfatelieralicia.nl

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.