Toen het tot me doordrong dat ik echt ging scheiden, wilde ik heel graag even weg. Weg uit ONS huis weg bij mijn toen nog man. Samen met de kinderen vertrok ik voor wat ik hoopte een rustgevend weekend.

Ons weekend

Ons weekend is een verhaal op zich.

Wij vertrokken op zaterdagochtend rond een uur of 10 richting Lelystad naar mijn broer en zijn gezin, vrolijk uitgezwaaid door papa.

2 vrolijke kwetterende kinderen achterin de auto zich nog van geen kwaad bewust er was hun nog niets verteld, 1 verdwaasde moeder met zonnenbril op voor in de auto.

Eigenlijk was het niet vertrouwd op de weg, ik reed soms 100 soms 80. Zong met de kinderen Ernst en Bobbie liedjes maar huilde in mijn hoofd.

Wat een chaos.

Mijn broer had heel toevallig net de caravan bij huis staan dus dat werd even ons huisje. Dat vond ik erg fijn toch ook even een klein plekje voor mezelf.

Mijn broer en schoonzus hebben ook 3 kinderen in dezelfde leeftijdsklasse, dus het was meteen een dolle boel. De kinderen hadden het prima naar hun zin en ik kon even babbelen met mijn schoonzus. Met dien verstande dat we steeds weer een vrolijk gezicht moesten trekken als er een kind in onze buurt kwam.

We hebben het praten dus maar opgeschort en zijn samen met de kinderen leuke gekke dingen gaan doen.

We zouden ’s-Avonds wel praten.

De kinderen lagen op bed en ik stond net in de keuken om te praten en toen…………………………………

Begon het te stormen

Er kwam een windhoos, het onweerde het ging ongeloofelijk tekeer. Ik moest naar mijn kinderen toe in de caravan die zouden vast wakker worden en bang zijn.

Ik rende met mijn broer naar de caravan, we kregen de deur bijna niet open door de wind. Ze zaten samen te kijken naar de deur. Mijn dochter zei met grote ogen: ik wist dat je eraan kwam mama.

Ik deed mijn pyama aan en zei dat ik nergens meer heen ging mijn broer ging weer naar het huis. We gaan lekker samen slapen er kan ons hier niets gebeuren. Maar toen de caravan door de wind ging schudden was ook ik bang, ik kon me niet groot houden voor de kinderen. Ik pakte mijn zoontje op die nog wel half in slaap was. Kom we gaan naar het huis. Het was maar een klein stukje maar het hoosde en waaide en het donderde! We renden naar deur.

De deur zat op slot en…………. ik had de sleutel in de caravan laten liggen. Ik zette de kinderen in een hoekje en wilde terugrennen maar gaf in de tussentijd een klap op het raam.

Dat hoorde gelukkig mijn broer en schoonzus, ze rende naar ons toe en lieten ons binnen.

We konden weer lachen, we voelden ons weer veilig, wat een avontuur.

De banken werden aan elkaar geschoven, dekens gehaald, de kinderen weer gerustgesteld en eindelijk konden we lekker gaan slapen.

De volgende dag

De volgende dag was ik uitgeput, ik wilde zo graag naar huis, het voelde als heinwee……………maar thuis voelde niet meer als thuis! Ik voelde me behoorlijk ontheemd.

De kinderen wilde graag blijven want het Nederlands elftal stond in de finale. Heel Nederland zinderde van spanning om de voetbal. Maar ik……………………………..het maakte me eigenlijk niet uit ik wilde niet eens meer kijken. Had het gevoel dat er toch eigenlijk wel belangrijkere dingen op de wereld afspelen. Maar stiekem hoopte ik toch op een feestje! Dat feestje was zo welkom…………

We hingen de slingers op, deden oranje kleren aan, maakte lekkere hapjes

Helaas ook dat werd een domper. Verslagen zaten de kinderen op de bank in hun oranje tenues. Mijn neefjes met de tranen in de ogen, mijn zoontje boos ………………………………en moeders nogmaals verslagen.

 

Weer naar huis

Op maandag gingen we weer naar huis, papa was aan het werk, dus voor mij was dat wel even rustig weer thuis komen, geen directe confrontatie. Op de terugweg werden we weer geteisterd door het weer. De storm leek ons wel te achtervolgen en prettig rijden vond ik het niet. De kinderen zaten doodstil en bang achter in de auto. Overal zagen we weer flitsen en we voelde de wind rond de auto.

Ik concentreerde me op de weg en toch gingen ook mijn gedachte tekeer. Ik zou vanaf nu wel vaker in dit soort situaties belanden. We deden eigenlijk alles met ons vieren en ik reed dan niet vaak. Ik zou weer een zelfstandige vrouw moeten worden.

Gelukkig haalde de storm ons pas echt in toen wij onze straat in reden. We moesten dus alweer naar een deur rennen.

Het was al met al geen rustgevend weekend geweest, ik kwam uitgeput terug. Maar ik had ook wel degelijk gezien dat ik samen met de kinderen leuke, gekke, spannende dingen kon beleven. Dat ik  de storm had doorstaan, voor ze kon zorgen in bar weer, hopend dat de zon weer voor ons zou gaan schijnen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.