Na een aantal jaren op de pitauto, werd het voor mij weer tijd om iets anders te doen bij de politie. Mijn adjudant vond mij geschikt voor de afdeling Bijzondere Wetten. Maar ik zag mij nog niet de hele dag achter een bureau zitten. Dan was ik wel boekhouder geworden. De ruiterij leek me ook wel wat, maar inmiddels had ik al wel gezien hoe groot een paard was. Nee, ik solliciteerde naar de Motordienst. In hart en nieren was ik toch een verkeersagent. En, jawel, ze wilden me graag hebben. Vraag niet hoe dat kan maar profiteer ervan.

Rij examen CBR
Nadat ik mij had gemeld bij de wachtcommandant, werd ik in een nieuw jasje, het motoruniform, gehesen. Met nog een aantal collega's liet men ons leren schakelen. Dat ging niet zoals op een bromfiets maar dat deed je met je voet. Enfin daar had men op gerekend en er stond een oldtimer motor met zijspan. Dan viel je in ieder geval niet om. Als je dit onder de knie had kwam je op de motor, met alleen een scherm, zie hiervoor de foto. (met dank aan politievoertuigen.nl)
Intern werd je klaar gestoomd voor het CBR examen. We reden altijd in uniform. Dat was niet zoals nu gebeurd. Nee wij hadden geen leren kleding. Je reed in je rijbroek met rijlaarzen. Niks geen beschermde kleding. Je kreeg een helm, zoals je kunt zien op de bovenste foto. Het was gewoon zaak dat je geen brokken maakte. Alles was verder van plastic en dat gebuikte je tijdens de regen. En dat er regen viel en kou en veel bochten in de weg, dat merkte ik al snel. De eerste keer buiten de stad rijden ging mij veel te snel. We reden opeens wel 100 km/h. En, dat had ik weer, ik moest een plas doen. Nu had ik het zelf in de hand en reed de eerste de beste tankstation op. Van te voren hadden we al wel afgesproken, dat we zouden wachten als er iemand werd gemist. De mentor zou dan de route terug rijden. Toen hij bij het tankstation kwam aangereden, kwam ik juist van het toilet. Je begrijpt dat de bijnaam al snel was geboren; de seikert. (Amsterdamse humor)

V.R.O. intern

Iedereen slaagde bij het CBR. Men wist dat de politie alle rijders intern gingen opleiden. Dus weer een reden voor gebak. De opleiding die daarna volgde, ging door geheel Nederland. Ik wist niet dat er zoveel haarspeld bochten waren. Vraag me niet waar, want oog voor de natuur had je nog niet. Maar na 3 weken kon je de hele wereld aan en speelde je met de motor. Tijd om de kuipmotor te gaan rijden, zoals je kunt zien op de bovenste foto. Vervolgens was je geslaagd en kwam je op de groep.

Onderuit op het Rokin
Het dienstdoen op de surveillance motor was een geweldige ervaring. Wat bleek al snel, je kreeg bijna geen weerwoord. En dat was ik niet van de Amsterdammer gewend. Ik straalde zeker toch nog gezag uit. Maar dat kreeg al snel een deukje. Mijn spoedmelding was een aanrijding met, op het Rokin ter hoogte van het Muntplein. Mogelijk een beknelling onder de tram. Vanaf het Centraal Station was ik er zo. Maar toch niet helemaal. Op de Dam haalde ik met blaauw-blaauw en sirene een tram in. Het had die dag een beetje geregend maar de tramrails waren nog wel vochtig. En ja hoor, de seikerd ging onderuit met zijn hele hebben en houwen. Een geluk bij een ongeluk was, dat de politiemotor op de verkeersheuvel klapte en ik rolde er mooi langs. Daar lag ik dan met mijn goeie gedrag.
En toen heb ik voor het eerst ervaren hoe bezorgd een Amsterdammer dan kan zijn. Het maakte op dat moment niet uit of ik een smeris cq witte muis was; immers lag daar een gewonde motormuis. Gelukkig heb ik er alleen maar blauwe plekken aan over gehouden en toen het publiek zag dat ik weer ging staan, kwam de echte Amsterdammer weer naar boven: " Kolere, jij hebt fftjes mazzel gehad".
Voorlopig deed ik dienst op de bak van de zijspan, zoals je kunt zien op de onderste foto. Er zaten handgrepen op zodat er niets kon gebeuren. Je was toen wel heel snel bij een overtreder.

Een motoragent doet het met de laarzen aan

Word fan