Boosheid en agressie zijn niet dezelfde emoties maar liggen wel heel dicht bij elkaar. Het lijkt zelfs of ze niet zonder elkaar kunnen. Agressie kan niet bestaan zonder boosheid. Boosheid hoeft niet altijd agressie tot gevolg te hebben.

 Maar ik denk dat als we onze emoties volledig zouden volgen, en boosheid de vrije loop zouden laten, er steeds een stuk agressie zou bovenkomen. Door het onderdrukken van onze boosheid, door boosheid in te dammen, blijft agressie vaak achterwege, krijgt die niet de kans voor de dag te komen. Bij het bewust worden van onszelf hoort dat we ons zelf durven observeren en onderscheid kunnen en durven maken tussen waarden en oordelen en het ontstaan daarvan.

 

Agressie is eigenlijk een gevoel dat ons dwingt tot de aanval over te gaan. Het is steeds het gevolg van onszelf bedreigd voelen en de wil die dreiging af te wenden. Dat bedreigt voelen heeft te maken met boosheid. Hier raken de twee emoties elkaar en soms lijken ze niet uit elkaar te houden en lijkt het moeilijk te bepalen welke de eerste van de twee was. Ze treden in ons gevoel gelijktijdig op.
In oorsprong is boosheid altijd het gevolg van een oordeel, zelfs van een veroordeling. We oordelen dat ons iets niet aanstaat, dat iets verkeerd of slecht is, dat we ons geraakt, gekwetst of bedreigd voelen, en schieten dan in onze boosheid. We voelen ons als het ware warm worden van binnen door dat de adrenaline in ons bloed gaat stromen en komen in verweer.

We zien dan de dingen niet meer neutraal, maar alleen vanuit ons eigen oordeel, en of dat oordeel volkomen anders is dan het oordeel van de ander, maakt ons eigenlijk niet meer uit. We zijn gewoon boos…. Als we wel bereid zouden zijn het oordeel van de ander aan te horen en ons eigen oordeel af te wegen aan de beleving van de werkelijkheid van de ander, dan zou boosheid wellicht aanzienlijk minder worden aangesproken. Onze boosheid zou zelfs geheel verdwijnen als we zelfs niet zouden oordelen.
Dat laatste is een utopie. We leven bij de gratie van oordelen, omdat we leven bij de gratie van dualiteit. Altijd zijn aan alles twee of meer kanten te ontdekken. Boosheid maakt dat we slechts een kant zien. Soms willen we ook niet anders. We willen een stuk duidelijkheid en ook slechts die ene kant ervaren om het echt te maken voor onszelf. Dat kan vaak heel belangrijk zijn. Het is op zich ook niet verkeerd. Wel mogen we ons bewust zijn dat boosheid ons beperkt in ons waarnemen. Die beperking leidt ertoe dat we slechts gedeeltelijk zien, dat we ziende blind zijn, dat we het geheel uit het oog verliezen. Natuurlijk is het zo dat we alles nooit in het geheel kunnen overzien en dat hoeft ook niet.

Wel is het fijn als we ons dat bewust kunnen zijn en onze boosheid en ook de reden waarom we boos zijn leren onderkennen, zodat we met onze boosheid leren omgaan. Het is een schaduwkant die we allemaal hebben en die we het liefst niet hebben. Het is een deel van ons zijn dat we willen veranderen en waar we steeds tegenaan lopen, omdat we weten dat juist dat deel van ons door de buitenwereld niet wordt gewaardeerd. Het is een onbekend deel van ons. We schamen ons er vaak voor, zijn vaak niet bereid er voor uit te komen en als we dat wel doen, zoeken we allerlei argumenten om onze boosheid reden van bestaan te geven, ons te rechtvaardigen. De reden daarvan is dat we zelf niet veroordeeld willen worden. Ook zien we dat mensen hun boosheid niet onder stoelen of banken steken en iedereen willen laten horen hoe boos ze zijn en waarom. In dat "waarom" zoeken zij dan vaak onbewust en soms zelf bewust bevestiging van hun boosheid. Het heeft er alle schijn van dat zij de reden van hun boosheid bevestigd willen zien, hun gelijk willen halen. Het verhaal dat zij dan houden is erop gericht "dat gelijk aan hun kant te krijgen". Er ontstaat dan een soort vraag om toestemming om boos te zijn, en zij laten dat afhangen van het oordeel van een ander. Daarmee wordt een soort rechtvaardige boosheid nagestreefd. Liefst vergeten we daarbij dat het een heel eigen emotie is, een sterk persoonsgebonden energie, Een energie die een uitingsvorm zoekt.

Als we op die manier met boosheid omgaan, kunnen we de boosheid lang in stand houden, en op het eerste gezicht geeft dat het idee dat we dan vaak heel sterk en krachtig zijn: "eenmaal boos, altijd boos" lijkt veel sterker dan het in werkelijkheid is. Het uit de weg gaan van de andere werkelijkheid van de ander, het geen oren hebben voor de ander, is bovendien een ontkenning van die ander, een kleineren en zelfs afwijzen. We hebben dan de neiging in die energie te blijven hangen. Het gebeurt immers heel vaak dat mensen jarenlang boos zijn op elkaar en niet eens meer weten waarom dat zo is.
Als je dan bv vraagt "wat is er ooit gebeurd, dat je nog steeds boos bent op je moeder?" Dan is het antwoord vaak heel verwarrend en weinig concreet. Dat er iets is, is duidelijk voelbaar. Veelal komt het er op neer dat bv die moeder op wie we boos zijn een bedreiging heeft gevormd voor ons eigenbeeld. We wilden onszelf zijn en voelden haar als een beperking daarin. We waren eigenlijk niet sterk genoeg om aan haar programma weerstand te bieden, waren daar nog niet aan toe, misschien hebben we zelfs haar programma tot dat van ons gemaakt. Haar goedbedoelde adviezen, raadgevingen, waren zo indringend dat we van mening waren er niet aan te kunnen ontkomen, we moesten er gehoor aan geven. En dat terwijl we eigenlijk iets heel anders wilden. Haar advies werd een "must". Er was maar een goede methode: die van je moeder. Moeders wil was wet. Dat onontkoombare was slechts te doorbreken door met alle geweld je eigen weg te kiezen en soms je op de meest brute manier tegen haar te verzetten. Alle boosheid die je kon verzamelen keerde zich tegen haar.

Heb jij je wel eens gerealiseerd dat die boosheid eigenlijk een boosheid is tegen jezelf? We zijn niet boos op haar (schijnbare) zekerheid, maar veel meer op onze eigen onzekerheid.
We zijn boos op onze eigen onmacht om voor onszelf te kiezen en zo te handelen als wij diep van binnen wilden. Die boosheid richten wij naar buiten: naar de moeder. Zijzelf weet van de prins geen kwaad. Zij heeft altijd het beste met ons voor. Natuurlijk zoekt zij ook de bevestiging dat zij het altijd goed heeft gedaan, en eigenlijk laat ze ons daardoor zien diep in haar hart onzeker te zijn. Steeds is het met boosheid zo dat die laat zien wat wij in onszelf afkeuren. De oorzaak van elke boosheid ligt in onszelf. Als we bereid zijn van deze stelling uit te gaan, kunnen we veel van onszelf leren. We kunnen dan veel schaduwkanten leren kennen en op weg gaan om die schaduwkanten te accepteren. Boosheid kan ons dan echt bij onszelf brengen.

De zoektocht in onszelf naar wat onze boosheid ons te vertellen heeft, is soms eenvoudig; we kunnen dan een stuk van onszelf ontdekken. Zoals in het geval van een vader die boos is op zijn zoon die verslaafd is aan drugs. De vader is boos, omdat hij eigenlijk zichzelf verslaafd vindt, niet aan drugs, maar aan zijn werk. Tevens is de vader boos op zichzelf omdat hij zijn zoon niet heeft kunnen geven waar deze zo’n behoefte aan had: aandacht en belangstelling. De zoon voelt zich in de steek gelaten en vlucht in de drugs. Helaas is de zoektocht in onszelf vaak ingewikkelder en hebben we er jaren voor nodig om erachter te komen wat we van onze boosheid te leren hebben. Vaak is agressie een uitweg voor boosheid. Als we boos zijn willen we dat uiten, en maar al te vaak willen we dat "kracht" bijzetten. Soms is het kapot gooien van een bord al duidelijk genoeg. De schade is dan beperkt. Helaas gaat het vaak veel verder en hebben we de behoefte de ander, tegen wie onze boosheid zicht richt, geestelijk of lichamelijk letsel toe te brengen. Dat heeft ook te maken met het feit dat we bang zijn voor die ander en voor de boosheid die we bij anderen oproepen als reactie op onze boosheid. De agressie die in ons boven komt kan voortkomen uit angst. Zij kan ons zelfs drijven naar een drang om te vernietigen. Soms keert die angst zich naar binnen en willen we onszelf iets aandoen, misschien zelfs onszelf vernietigen. Boosheid jegens onszelf kan heel sterke vormen aannemen.

Boosheid is niet een energie die we moeten bestrijden, want elke strijd roept om een reactie, die ook weer een strijd is. We moeten proberen ons ervan bewust te zijn dat boosheid een hele sterke energie is, die belangrijk is voor onze totale energiesysteem. De kracht van boosheid is een kracht die we heel goed kunnen gebruiken; de energie is buitengewoon sterk en creatief. We kunnen de energie dus creatief aanwenden; zij stelt ons in staat ons te uiten en haar om te zetten in het vormgeven van onze emoties. Door vorm te geven aan wat er in ons leeft, zijn we in staat meer emoties naar buiten te brengen en kunnen we leren dat soort energieën te accepteren en zo te komen tot zelfrealisatie en waardering van onszelf. Boosheid kan ons groot maken en hoeft dan niet te leiden tot ons klein en onmachtig voelen.
Een methode om met je boosheid om te gaan is alle boosheid van je af schrijven, zonder te letten op taalgebruik en stijl, en vervolgens dat verhaal te verbranden. Je kunt dat verbranden heel echt maken door er een soort ritueel van te maken. Ook is boosheid te uiten door te tekenen of te kleuren. Zo’n tekening hoeft geen voorstelling te zijn, en kleuren kunnen voortkomen uit een opwelling, zonder daarbij te denken.

Boosheid

Net als een onweersbui komt het ineens opzetten
Het begin voelt aan als het gerommel wat voor de bliksemflitsen vooraf gaat.
En dan is het er, het overspoelt heel mijn zijn,
Langzaam voel ik me afzakken in de totale duisternis ervan.
Ik laat me gaan, geef de strijd er tegen op,
En zie hoe de lichtflitsen doel proberen te bereiken.
Steeds dieper zak ik er in af
En voel hoe de duisternis me verder omsluit.
Langzaam beweeg ik me voort
En zie de gedachtes voorbijtrekken,
Nog verder zak ik af, totdat ik het diepste punt heb bereikt.
Alles wordt stil, en in deze stilte
Is een klein lichtje zichtbaar.
Als ik er naar kijk, zie ik dat ikzelf dat licht afgeef
En verwonderd blijf ik kijken en zie het groter en groter worden.
De wonden van  een eerdere strijd worden zichtbaar,
En ik zie hoe het licht uit mij de wonden heelt.
En stukje bij stukje lost de duisternis verder op.
Langzaam keer ik terug
En wordt weer bewust van mijn lichaam.
Boosheid maakt plaats voor verwondering
Wat was dit nu weer, vraagt mijn hoofd.
Geen antwoord, alleen een glimlach en een knipoog

copyright Nederland2011@Gerda Verstraeten

http://chayenna.jouwpagina.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.