HUH? Zei ik dat nou echt ? Dat had ik waarschijnlijk beter niet kunnen doen bedenk ik me wanneer er een reus uit de auto komt stappen, maar laat ik bij het begin beginnen..

Het was toch mijn dag al niet.

Te laat opgestaan, twee puberende dochters en een man met een ochtendhumeur…….
Het begint meteen al goed. Dochters over en weer……….
- “Waar is de stijltang?”
- “Hoe moet ik dat weten?”
- “Jij hebt hem het laatst gebruikt!”
- “Nou echt niet!!”
- Blablabla…………………… dit gaat eindeloos door,

Na de stijltang zijn het de fietssleutels……….. want die lagen HIER !  -Ik weet het zeker- Mam dan heb jij die zeker opgeruimd…… vervolgens de fiets en bromfiets naar buiten wat ook al niet gemakkelijk is……..en dan zijn ze weg…….. rust !...........

Nou niet echt. De buurvrouw aan de deur. `

Luister eens, die kat van jullie die heeft nu al weer bij  mij in de tuin zitten kakken en ik heb daar zo vreselijk genoeg van. Kunnen jullie dat beest niet gewoon binnen houden? `
`Sorry buuv, hij heeft een kattenluik en we kunnen er niet de hele tijd naast blijven staan , ik heb er geen pasklare oplossing voor, ik zal mijn best doen maar kan niets beloven`zeg ik.
Ondertussen sta ik daar nog in mijn ochtendjas en wil zo graag die warme douche, dan even rustig aan tuttelen, beetje opmaken, nog een kopje koffie en dan op mijn gemak naar de tandarts voor mijn wortelkanaalbehandeling…….. Pffft wat een dag.

De buurvrouw gaat eindelijk weg en wanneer ik opgelucht, maar wel nog enigszins nakokend
de douchecabine instap maak ik me daar een abseiler.
Dochter 2 heeft overduidelijk crèmespoeling gebruikt en daarvan ligt er nog een behoorlijke hoeveelheid op de gladde bodem..                                                                                                                                                    Nu lig ik er ook.

Ik houd niet van vloeken maar doe het toch. Een forse blauwe plek rijker, afgedroogd en aangekleed ga ik op zoek naar mijn toilettas.
Weg natuurlijk! Foetsie !
Bij dochter 1 op de kamer komt ie weer boven water maar dan ligt mijn humeur werkelijk al volledig op zijn gat.
Opgemaakt en wel zie ik af van mijn kopje koffie want ik haat te laat komen en bij de tandarts is het niet gemakkelijk parkeren dus ik ga maar vast, tenminste dat denk ik want waar zijn de autosleutels ?………
Na wat heen en weer gebel met mijn man, die de sleutels nog in zijn zak heeft zitten, weet ik de reservesleutels te vinden en ga ik gehaast en zonder koffie maar mét een pesthumeur de deur uit

En dan gebeurt het

Vlakbij de tandartspraktijk

. Het is een crime hier te moeten parkeren maar ik zie zowaar een plekje. En wie komt daar de hoek om zeilen.? Iemand die hetzelfde plekje ziet als ik.

 Snel trek ik op en claim de plek alsof er goud in de grond zit.  Gelukt ! Trots op mijn snelle moves kijk ik naast mij en zie het raam van de net te late automobilist naar beneden zakken.
Hij kijkt me woest aan maar onnadenkend druk ik toch op één van de vele knopjes.

Ja hoor het achterraam gaat open. Wat ben ik ook een sukkel. Volgende knopje. Het raam is nog niet eens helemaal open of hij schreeuwt mij toe;
“Vuile kapsonestrut in je kapsonesbak. (zie mijn vorige artikel)  Oprotte ! of moet ik je der uit slaan?
Als een vulkaanuitbarsting komen al mijn frustraties van de dag naar buiten

.

“Ohw ja! Dan zal ik jou effe op je bek slaan “ hoor ik mezelf zeggen… Huh ? kwam dat echt uit mijn mond ?  

 Erger nog, ik sta al naast de auto………. Dom dom dom 

 

Hij stapt natuurlijk ook uit. Een aso reus type Tokkie  Hij loopt recht op me af en schreeuwt allerlei verwensingen

. Net op het moment dat ik verwacht dat die hele wortelkanaalbehandeling geen nut meer gaat hebben omdat de Aso mijn tanden en kiezen er op voorhand wel uit zal slaan, hoor ik iemand roepen.

Hee Jet !  klinkt het achter mij in zwaar Surinaams accent.  Nou heet ik geen Jet maar ik kijk
toch om.

. De Aso reus is ook even uit het veld geslagen.

De Surinaamse dame stapt lachend op mij af alsof we al jaren de dikste vriendinnen zijn
Terwijl ik nog natrillend, half wachtend op klappen mezelf af sta te vragen of ik misschien toch gek aan het worden ben, houdt de schreeuwer het voor gezien. Hij draait zich om, stapt in en scheurt weg………

“Ik ken u niet”, huil ik bijna.
“Nee, ik u ook niet “zegt ze, maar de situatie is opgelost niet waar? Ze lacht nog steeds.
Ik bedank haar minstens twintig keer, zou haar wel willen zoenen maar doe het niet.
Dan vervolgen we beiden onze wegen.

Zij op naar een nieuwe vredesmissie en ik naar mijn wortelkanaalbehandeling.
Nog nooit lag ik zo heerlijk in die tandartsstoel. Verdoofd en zeker anderhalf uur onder de pannen. Zo rustgevend………met mevrouw Tutu in mijn achterhoofd.

 

                                      
 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.