Hoewel ik je gehaat heb, en je mij moedeloos maakte, wil ik je nu toch graag bedanken...

een burn-out, dat is iets voor uitgebluste 65+ers toch?

Dat was het idee wat ik altijd had van een burn-out, Mensen wat zat ik fout zeg! Ik was 24 toen deze sluipmoordenaar mijn leven binnen kwam.

Ik was druk bezig met mijn studie, daarnaast werkte ik, en zorgde ik voor de mensen om mij heen, Een zus met een chronische aandoening, Ik help je wel! Een moeder die een operatie moet doorstaan? Ik help wel, en ik zal voor je zorgen, oh wacht, ik moet ook nog leren voor mijn examens, en verslagen maken, en daarnaast ook nog extra werken, En ho even er is ook nog iemand die van mij houdt en tijd met mij wil doorbrengen, Maar ik ben pas 24 dus ik kan dat best allemaal aan! of toch niet....

Het begon heel sluipend, Ik was wat vaker meer dan gemiddeld moe, en ik sliep wat slechter, oke eigenlijk sliep ik heel slecht, Ik voelde mij futloos en had totaal geen energie meer om ook nog leuke dingen te doen, Ik had het immers al zo druk! Toen begon ik s'nachts ook nog hartkloppingen te krijgen, daar raakte ik van in paniek en dan sliep ik nog minder, en als je het 03.00 ziet worden en je weet dat om 5.15 de wekker gaat, is rustig in slaap vallen er ook niet meer bij, Maar ik redde het iedere keer weer en kwam de dag door, en de week en de maand, Mijn laatste examen moest ik herkansen, Nog maar een tandje erbij dan, In die tijd begon mijn vriend depressieve klachten te vertonen, en HOP zorgzaam als ik ben, was ik er van overtuigd dat ik dat probleem ook wel kon tackelen, En dat lukte uiteindelijk ook, maar niet alleen en zeker niet zonder strijd.
Toen was het zover, Ik was geslaagd, Hoera! Nu zou het allemaal wel wat rustiger worden, want ik hoefde immers niet meer te studeren..
Ik besloot een weekje vakantie te nemen om even lekker bij te komen en uit te rusten.

Het vreemde was dat ik in die week helemaal niet opknapte, en dat mijn vermoeidheid ook niet minder werd, Ik werd chagrijnig en zelfs enigzins labiel en de hartkloppingen werden ook steeds erger, Na aandringen van mijn vriend besloot ik een bezoek aan de huisarts te brengen, Het eerste wat die vroeg was of ik last had van stress, Nou dokter nu gaat het wel maar ik heb een behoorlijke stressvolle periode achter de rug! Ik kreeg tabletten voor de hartkloppingen en dat was het dan.

Nog diezelfde week overkwam mij iets waar ik tot dan alleen maar over gehoord had, Ik kreeg hartkloppingen, ging zweten, moest heel erg huilen en ik wilde vluchten, alleen maar keihard wegrennen, weg van alles en iedereen, laat mij maar alleen, en raak mij vooral niet aan! Ik had mijn eerste paniekaanval gehad, en helaas zouden er nog heel veel volgen!

Het leek mij een goed idee om toch nog even langs de huisarts te gaan, want eerlijk gezegd vond ik die paniekaanvallen doodeng, Het leek soms wel of ik dood zou gaan. Nu nam de huisarts mij wel serieus, HIj gaf mij een verwijzing voor een psycholoog, en ik kreeg pillen mee voor de angst, En als die tijd werkte ik gewoon vrolijk door, Met mij is alles prima, Ik heb het gewoon een beetje druk gehad.
Het was op een dinsdagmorgen, Ik moest om 06.30 beginnen en ik had de hele nacht niet geslapen, Ik had weer eens enorme hoofdpijn, en toen mijn collega vroeg hoe het ging, liepen de tranen over mijn wangen, Ik kon alleen maar huilen, Ik wist het echt niet meer, Binnen het uur was ik ziek gemeld, en was er vervanging geregeld, Ik ben naar huis gegaan, en huilend tegen mijn moeder aan gekropen, wat was er met mij aan de hand??
Het besef dat er echt iets mis was, kwam op een avond dat ik een kop koffie ging drinken bij mijn zus, Onderweg kom ik 2 super drukke kruispunten tegen en zonder ook maar 1x te kijken rij ik ze zo op, Ik hoef niemand uit te leggen, dat ik bijna een auto heb gekust. Ik had gewoon totaal geen aandacht voor de wereld om mij heen, Het interesseerde mij ook gewoon totaal niet!

Gelukkig kon ik al snel bij de psycholoog terecht, en na het 1e gesprek was ik volgens haar een klassiek geval van een burn-out! De volgende vraag was of ik nog wel aan het werk was? Nee op dit moment zit ik in de ziektewet, omdat ik zo afwezig ben, Ik werk met kleine kinderen die mijn totale aandacht nodig hebben, en nu werken is onverantwoord.

Thuis gekomen ben ik gaan zoeken en lezen over een burn-out, en bizar genoeg herkende ik inderdaad heel veel dingen, maar mijn leeftijd zat mij dwars, Ik was pas 24! De eerstvolgende keer zei ik tegen mijn psycholoog dat ik dat een opmerkelijk detail vond, Waarop zei mij vertelde dat een burn-out niet leeftijdsgerelateerd is, maar karakter gerelateerd, Een burn-out komt het meeste voor mij mensen die altijd voor anderen klaar staan, Altijd dat extra stapje zetten, en vooral mensen die geen NEE kunnen zeggen,
Ja dat klonk wel als mij.
Ik kreeg het advies om mij te concentreren om leuke dingen, Ik moest LEUKE dingen gaan doen, Oke.... maar wat vind ik nu eigenlijk leuk om te doen? Ik kon toen echt niks bedenken, Ik zat het liefste de hele dag op de bank, met of zonder tv, dat maakte me niet uit, maar bewegen, alsjeblieft niet!!
In de maanden erna ontdekte ik gelukkig wel meer dingen die ik leuk vond, Ook dingen die ik tot dan nooit gedaan had, Tekenen, schilderen, oude meubels opknappen, als ik maar met mijn handen bezig was.
De eerste maanden heb ik geleden onder de paniekaanvallen, en niet alleen ik, ook mijn directe omgeving heeft het er zwaar mee gehad, Een moeder die haar dochter hoort zeggen dat het leven niet meer hoeft, dat ze een waardeloos mens is, en een partner die zijn vriendin hoort zeggen dat hij maar weg moet gaan, dat ze het uit maakt omdat hij beter verdient. Ik wilde dat helemaal niet, maar ik wilde ook niet dat hij mij als een blok aan zijn been zou gaan ervaren, Kleine anticlimax!, Ik leef nog, en we zijn nog steeds samen.

Allerliefste Burn-out

Sinds vorig jaar wandel jij mee in mijn leven, Ik heb je gehaat en vervloekt, Je hebt mij radeloos gemaakt, en meegetrokken naar de hel van moedeloosheid, Het was donker en koud om mij heen, Als er een glimlach van mij verwacht werd, trok jij mijn mondhoek wel omhoog, om mij een paar uur laten ongenadig af te straffen met een paniekaanval door overprikkeling.
Ik heb mij verzet tegen jou, met alles wat ik in mij had, En toen kwam er een periode van gelatenheid, een periode waarin jij alle ruimte had om mij af te breken, Samen met jou ben ik tot de bodem gegaan, en jij had mij daar het liefste gehouden, maar ik kon het niet, er was daar boven, en wereld waar ik liever was, waar mensen zijn waar ik van hou! En toen ben ik gaan klimmen, stukje voor stukje, met jou steeds aan mijn benen, en als jij je kans zag op een slechte dag van mij, sleurde je mij weer een paar meter terug de diepte in,en dan begon het weer van voor af aan, Maar waar jij niet op gerekend had was mijn strijdlust en mijn hulptroepen, er waren mensen die mij een touw toe hebben geworpen om mij aan op te trekken, en stukje bij beetje kwam ik steeds hoger!
En nu? Nu sta ik op de rand van jouw put, nog wankel en af en toe onzeker, maar jij krijgt mij niet meer terug, Ik heb geleerd om NEE te zeggen, en geleerd dat ik niet voor anderen kan en hoef te denken, Ik heb geleerd mijn grenzen te trekken en die als een pitbull te bewaken, Zoals gezegd heb ik je gehaat, maar nu na een maandenlange strijd met jou, kan ik zeggen dat jij mij sterker hebt gemaakt, en nu ik bijna 25 ben heb ik de kracht om mijn leven weer aan te kijken, Je hebt mij vrienden gekost en uiteindelijk mijn baan, maar de Desiree die er nu staat, heeft echte vrienden om zich heen, en kan de wereld weer aan, Ik ben sterker dan ooit, dus ik denk dat het tijd is om je spullen te pakken, want hoewel ik soms nog wankel en onzeker ben, kom ik niet meer in de krochten van jouw hel terecht! Nooit meer!!!!

Vaarwel allerliefste Vijand!

© Desiree

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.