Ons kind is te dik of wij zijn nog kinderen...

Ik zit het vijf minuten te kijken in de rust van AZ-GVV, een ventje dat te dik is. Ik blijf even hangen want dat zal allicht spannende televisie zijn.

Ik zie een ventje, Danny, die te dik is. Nou die hadden we vroeger ook in de klas, en dat is iets wat altijd wel zal blijven. En ja sommige kinderen zullen altijd gepest worden. Dat voorkomen we niet. Maar ventje Danny schrijft zelf naar RTL-obesitas-queen-Nicolette. En het ventje doet goed want ik vraag me af of moeder Miranda dat zou hebben gedaan.

Want mama Miranda, is een lieve vrouw maar kan haar sociale leven op Facebook niet los te laten. En jaar hoor, twee minuten later wordt gezegd dat ze de computer het huis uit moet doen en dat bevalt de moeder niet. Het is geen verslaving zeg. Het doet me denken aan mijzelf, toen ik een jaar of 10 was en dat ik minder op mijn splinternieuwe Nintendo acht-bit superdupercomputer moest spelen. Een jaar of 10 was ik toen inderdaad. Gelukkig krijgt moeder Miranda op de donder van opper moeder Nicolette.

In de 60ste minuut staat het nog steeds 1-1 en zap ik terug, ik zie moeder vrijwilligers werk doen in het bejaardenhuis, Danny sporten op allerlei attributen die hij nooit samen met andere vriendjes zou gaan doen. Gelukkig ziet vader het licht en doet het ventje op voetbal. Hij staat met zeker acht andere mannetjes op het veld en er wordt gescoord door Danny, ze springen op zijn rug! En na de training neemt hij zijn nieuwe vriendje mee naar huis om een suikervrij snoepje te eten en een abrikozen toetje te gaan maken. Lekker en gezond. Zegt anti-obesitas-tante die daar parmantig de Nintendo staat aan te kondigen. Ja dat is handig wanneer de moeder het lastig vindt om zichzelf onder controle te houden wat computeren, en of je dan wel naar buiten kan. Iedereen zal ervaren dat een Nintendo echt niet zo goed is als buiten sporten. Maarja dat is een stukje sponsering denk ik. Want waarom kun je niet gewoon de trappen op en af lopen, gewoon vijf keer minimaal. dat heb ik niemand horen zeggen. Dus vandaar een toevoeging nu.

Ik kan de finale niet uitkijken, want die verschrikkelijke weegschaal komt er aan te pas. Ik ben bang dat het toetje zijn zorgvuldig opgebouwde zelfvertrouwen weg zal verpesten. Want oh oh wat gebeurt er met arme Danny als moeder allerlei mensen weer toe zal gaan voegen, hij een halve kilo aankomt... Hopelijk blijft Danny voetballen. En anders fietsen. Of tennis. Of judo. Of wat dan ook. Sport in godsnaam. Behalve dan in Egypte hoor ik net...

Reageren?