Bijna iedereen heeft er tegenwoordig wel ��n, een Smartphone. Waarom ik niet mee doe aan deze 'trend'?

Ik heb er geen een. Ouderwets?

Ongeveer twee jaar geleden werden Blackberry's een hype. Iedereen had het erover en wilde er zo snel mogelijk een hebben. Je kon er mee Pingen en Whatsappen. Gratis berichten versturen naar andere mensen die ook een Blackberry hebben. Helemaal geweldig, zoals velen vertelden. Vervolgens kwamen er steeds meer telefoons waaronder Iphones, waarmee gepingd en gewhatsappt kon worden. ''Ik ben eigenlijk nog wel blij met deze telefoon'', zei ik vaak. Ik met mijn 'ouderwetse' en 'doodgewone' Samsung. En dat terwijl iedereen steeds meer in het Smartphone wereldje kwam.

Tegenwoordig heeft iedereen er een. Waar je ook bent, altijd zie je wel iemand met zijn Smartphone zitten. Mensen die uiteten gaan maar ondertussen op zijn/haar telefoon zitten. In de bus zit meer dan de helft met zijn/haar telefoon. Zelfs bij het uitgaan of in de bioscoop. Mensen kunnen niet meer zonder. Wanneer je deze zou aanspreken, zouden ze je waarschijnlijk niet eens horen. Deze mensen zitten helemaal in hun eigen wereld.

Zelf kom ik net terug van een half jaar stage in Curacao. Daar had iedereen een simpele telefoon met een Antilliaans sim-kaartje waar je een prepaid bedrag op kon zetten. Het enigste probleem was af en toe, dat iemand geen beltegoed had. Ik belde soms wat mensen om iets af te spreken, of stuurde simpel een SMSje. Wanneer ik niets terugkreeg ging ik er automatisch van uit dat diegene geen beltegoed had. Dat vond ik nooit erg, want vaak kwam ik diegene binnen een aantal dagen toch weer tegen. Wanneer dit niet zo was ging ik gezellig even langs bij deze persoon.

Toen ik terug kwam in Nederland, kwam ik weer in de Smartphone wereld. Ik moest gelijk weer naar school toe, waar ik in een projectgroep werd gezet. Projectleden stelden voor om een speciale groep via Whatssap aan te maken, waar in de vrije tijd over het project gesproken kon worden. Tijdens bijeenkomsten met de begeleider bekijkt hij tussendoor even op zijn Iphone of hij een email heeft van de opdrachtgever. Ik voelde me een beetje een buitenstaander tussen al die 'hypermoderne' mensen.

Ik heb er nog steeds geen een. Gelukkig.

Mijn Samsung heeft het tegenwoordig wel begeven, dus vandaar mijn nieuwe Nokia'tje. Waar je alleen mee kunt bellen en Smssen. Prepaid.Wanneer ik ergens de weg kwijt ben, vraag ik het wel persoonlijk aan iemand, in plaats van mijn GPS functie op mijn telefoon aan te zetten. Wie weet ontmoet ik op deze manier een leuk iemand.

En wanneer ik met iemand wil afspreken, dan stuur ik diegene een Smsje. Waar geen teksten in staat als de standaard ''hoe gaat het met je'', die meer dan de helft van de mensen stuurt zonder dat het antwoordt ze iets interesseert. Ik zou alleen belangrijke tekst schrijven in mijn Smsje. Via Whatsapp zou ik zeker een veel uitgebreider verhaal hebben getypt. Of dit toegevoegde waarde zou hebben gehad?

Volgens mij is het doel van deze nieuwe technologie om mensen dichter bij elkaar te brengen, via alle gratis chatprogramma's. Ik denk juist dat het tegenovergestelde de waarheid is. Mensen vinden hun telefoon belangrijker dan persoonlijk contact, spreken via de chat programma's vaker met elkaar dan in het echt.

Verder ben ik zelf helemaal niet ouderwets hoor. Ik hou bijvoorbeeld wel van social media websites als Facebook. Ik ga ongeveer iedere week uit, waar ik meestal veel mensen leer kennen. Ik hou van gezelligheid en spontane gesprekken. Wanneer iemand mijn telefoon ziet moet diegene vaak lachen. Ik lach dan altijd terug. Ik ben er trots op dat ik niet meedoe en ik hoop dat ik niet de enige ben die zo denkt!

Ik heb er nog steeds geen een. En dat blijft zo. p

Word fan