10 Aug 2010, staat in ons hart en hoofd gegraveerd.

Dinsdag 10 Aug, 2010

Het begin van een normale dag.
Wist ik veel dat terwijl ik lekker pauze aan het houden was dat 25 km verder op mijn huis in lichte laaien stond?!

Mijn telefoon ging, een zeek geschokte en huilende man
Je moet nu naar huis komen,
Je moet nu naar huis komen
ons huis staat in brand
Hoorde ik dat nou goed?
De woorden bleven zich herhalen in mijn hoofd
Ik kon het niet begrijpen
Ik kon het niet bevatten
Trillend rende ik naar mijn auto
De weg naar huis leek zo lang
Eindeloze vragen gierden door mijn hoofd
Het was mijn flat, zou het dan echt mijn huis zijn?
Dat kan toch niet, dat zie je toch alleen maar op tv
of leest het in de krant!
Zoveel mensen, zoveel commotie
Wat is er allemaal gebeurt?
Waar is mijn man?
Die wordt goed verzorgt door het ambulance personeel
Ambulance? Is die verbrand?
Nee hij heeft veel geluk gehad en maakt het goed
maar moet wel even voor controle naar het ziekenhuis
 

Hoe erg is het thuis?
Bereid je voor op het ergste
wat is het ergste?
Waar zijn mijn poezen?
zodra ze daar meer over wisten gingen ze bellen
een voor een werden ze gevonden
dit kon toch niet....
een was nog niet gevonden maar we moesten er niet teveel hoop op zetten

Daar stonden we dan voor de flat
we liepen naar boven en de
ooit rode nu zwarte voordeur ging open
We wist niet wat we zagen,
Compleet verbijsterd en zonder woorden
liepen we naar binnen
Dit was toch niet ons huis, nee dit kon echt niet
overal as en alles was zwart
Onze dochter haar knuffel stond op de gang kast

pik zwart maar hij was er nog
Onze wereld viel ineen
lopend door alle kamers
compleet verbaast
zijn wij in een droom? of beter een nachtmerrie terechtgekomen?
geschokt keken we rond
Alles was zwart, kapot of gesmolten
Wat is er nog intact?
Wat kunnen we meenemen?
Niks alles wordt nietig verklaard
Alles?!  Alles?!
Ook alles van de kinderen?
Onze moed zakte nu helemaal in onze schoenen
Hoe vertellen we hun dit?
Wat moeten we zegen?
Ons zoontje van 10 maanden zal het voelen maar niet weten
Onze dochter van bijna 3 zal het voelen, weten maar nooit begrijpen


Zonder thuis, met lege handen stonden we daar
vanochtend hadden we nog alles en nu niks?
met een gevoel van leegte, en onbegrip en
nog totaal in schok
wat moeten we nu, waar gaan we nu heen?
Hoe moeten we slapen?
Hoe moet het nu verder?

26 uur na de brand ging mijn telefoon weer
wel voor de duizendste keer
Wat willen ze weten, wat willen ze vragen
het was mijn buurvrouw
ze hebben een van onze poezen gevonden LEVEND!
Tranen met tuiten van geluk
een van hen was er nog, wie zal het zijn?
hoe zal ze eruit zien?
Heel erg verbrand maar nog spring levend
het was Mistery!!! Ongelofelijk. ze leefde, ze was er nog!
 

 

In alle gevallen zijn wij alle ongedeerd en dat is het meest belangrijke
met veel hulp van familie en vrienden zijn we door deze nachtmerrie heen gekomen
Ben blij dat anderhalf jaar naar dato dat ik het van me af kan schijven...


 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.