Vandaag had ik een hilarisch moment bij een klant. Ik zat in de kast- en meneer wist niet dat ik homo was. Een timmerman van 95 kg en 2.01 meter kan toch geen homo zijn?

Vandaag had ik een leuke klus. Al weken had ik een agrariër in Polsbroek beloofd, om op zijn kantoortje in de boerderij een schuifwanden kast te maken. Ook op het boerenbedrijf staat de tijd niet stil, en de administratie en registratie verplichting van deze tijd vergt tegenwoordig meer tijd dan de koeien melken. Dus vandaag moest de kastenwand geplaatst gaan worden met planken voor de ordners. Even die mensen blij maken vandaag dus.

Op zichzelf was het een simpele klus. Rachels op de wand geboord, strippen met een ophang systeem opgeschroefd, de haken en planken er aan en de planken waren geheel gereed voor de ordners voor geleverde melk, in voorraad hebbende medicijnen, de ingekochte zaden voor de maïs, mest administratie en nog veel meer. Onder de koffie vanmorgen zat ik met meneer  (boer Janus genaamd)  te praten, en je wilt niet geloven wat je tegenwoordig verplicht aan informatie moet aanleveren, als je een boerenbedrijf hebt. Het is ongelooflijk. Ik ben blij dat ik alleen mijn bus en werkplaats heb, en dat is in mijn timmer vak genoeg.

Ik heb naast het innen van de rekeningen een aankomend huwelijk met Pieter én de zorg voor onze tweeling mijn handen al vol. Dat laatste gaat bij ons voor alles! Bedenk ik -verdorie in eens dat ik de b.t.w. aangifte nog moet maken vanavond. Niet vergeten dus!

Na de koffie ben ik de bovenrail gaan plaatsen om de deuren met grote runners (rollers) in te hangen. De schuifdeuren zélf had ik op de werkplaats thuis al klaar gemaakt. Dit was een kwestie van uit de bus halen, ophangen en afstellen. Vervolgens moest ik dan als laatste de ondergeleider nog plaatsen om te zorgen dat de deuren niet gaan wiebelen.

De klus liep zeer voorspoedig. Geheel zoals gepland voor vandaag. Ik was daar ook blij mee wat ik had Pieter beloofd in de middag nog even te helpen met een kastje om te zetten in zíjn werkplaats. En ook lekker geregeld vandaag - Lisa en Jeroen waren vanmiddag spelen bij één van hun drie Oma’s -de moeder van mijn verongelukte zwager, (zie; http://www.xead.nl/ik-wil-mij-even-voorstellen  )  dat is wel eens lastig uitleggen aan de buitenwereld dat  ónze tweeling drie oma’s hebben en hoe dat zo gekomen is. Het is ondanks wat er gebeurd is - een gezellig spul bij ons thuis.

Maar terug naar de kast. Net voor de middag had ik de deuren erin gehangen, en ik had een vak met planken vrijgehouden om nog in de kast te kunnen staan om eindstopjes te bevestigen. Die deuren kunnen dan tot een bepaald punt schuiven en met een rubbertje voorkom ik dan dat de delen hard tegen de kanten aanklappen. Zo gezegd zo gedaan. Ik kroop dus in de kast.

Mijn hamer om de rubber dopjes in de rails te tikken had ik op een huishoudtrapje gelegd welke nodig was geweest met het boren van de bovenrail. Nu ben ik niet echt van de kleine, dus die dopjes in de rail friemelen en dan onhandig op afstand de hamer om een hoekje pakken ging dus radicaal fout!

Op de één of ander manier zat ik op de verkeerde plek en in plaats van de hamer te pakken, duwtje ik dat akelige … trapje om.
Nu is een trapje wat omvalt niet zo erg, maar deze keer dus wel. Het trapje viel schuin langs de middelste deur, met het pootje vast in het hoogpolig tapijt en u raad het al, Janneman zat mooi opgesloten! Hoe ik het probeerde, voorzichtig, iets harder, nog iets harder, het trapje bleef schuin tegen de deur aanhangen. Ja en nu?

Jan de Timmerman zat dus opgesloten in de kast van boer Janus. Rustig Jan....... rust kan je redden! Gelukkig voelde ik in mijn linker broekzak, een ”lage” broekzak in een timmerwerkbroek mijn mobieltje zitten. Friemelend en bewegend als een slang had ik hem te pakken. Gelukkig maar. Het werd warm ook in die kast zeg, jawel daar kwamen de zweetdruppels ook al. Het schoot in mijn hoofd dat het nummer van boer Janus er nog in moest staan, mede omdat ik gisteren gebeld had, dat ik rond 8 uur in Polsbroek zou zijn.

Niet laten vallen die mobiel, dat is het énige waar je aandenkt in zo een situatie. Gelukkig het nummer gevonden, en jawel zijn mobiel ging ook over. Nu graag opnemen Janus! Gelukkig,  boer Janus nam op. Ik had maar twee zinnen nodig om uit te leggen dat ik in de kast zat opgesloten. Ik hoorde Janus al aankomen, bulderende van de lach, en het ergste in plaats van de trap weg te halen, ging hij eerst nog eens zijn vrouw verwittigen van de ontstane situatie. Jawel Vrouwe Janus kwam er ook aan. Afijn Jan kwam uit de kast, en ik maakte de opmerking als volgt, Nou Janus dat is de tweede keer in mijn leven dat ik uit de kast kom!

Tweede keer vroeg Janus, tweede keer……………heb je al meer vast gezeten dan? …………….Vrouwe Janus zag ik denken, ......en nog meer denken........stamelend vroeg ze, maar Jan jij gaat toch trouwen in december, je bent toch geen ,........ jij, jij............ stotterde ze, ……………je hebt toch ook een tweeling……………..

Eerst maar thee sprak ze.

Lieve mensen ,.......... niks mee, waren alleen even geschrokken en konden niet geloven dat een Timmerman van 2.01  meter, en 95 kg. homo kan zijn! Het werd een tweede bakje thee en ze komen op de bruiloft! 

Groet,

Jan

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.