Soms slaat het leven keihard toe. Kinderen kunnen wreed zijn, maar dit kun je niet voorzien, laat staan begrijpen...nog steeds niet.
Hij zit bij me in de klas, Boris.
Een etter van een joch, steekt iedereen met passers, houdt peper in zilverfolie onder mijn neus en bedreigt daarnaast alle andere kinderen met de meest vreselijke dingen, als hij wat geflikt heeft, moet de hele klas voor hem nablijven omdat niemand hem durft te verraden, zelfs de lerares, mw. Doornman, is bang voor hem, want die weet heus wel dat hij het gedaan heeft. Als ik al eens iets terug zeg, dan spuugt en slaat hij in mijn gezicht en dreigt hij mij op te wachten na school. Ik ben bang voor hem en thuis durf ik het niet te vertellen, hier kan niemand tegenop, ja, mijn vader wel, maar die is al 4 jaar dood. Ondanks dat ik bang voor hem ben, denk ik op een gegeven moment, dit pik ik niet meer.
We gaan op schoolkamp...
We zijn in Nunspeet en Boris staat voor onze tent, hij gooit een softbal naar binnen, recht in mijn gezicht, ik krijg hem tegen mijn lip die gelijk opzwelt en bloedt. Ik heb pijn en ben boos, ik ben opeens niet meer bang voor hem en zeg; ik wou dat je dood was… Hij lacht me uit en gaat door met het treiteren van andere kinderen, maar mij laat hij verder met rust. Zie je wel, gewoon niet bang zijn denk ik dapper.
Als we in een lange rij naar het zwembad lopen, ligt daar opeens Boris voor mijn voeten, en ik zeg; stel je niet zo aan, waar ik het lef vandaan haal weet ik niet, maar ik ben dus gewoon niet meer bang voor hem, Boris blijft echter liggen.
In het zwembad ontstaat opeens consternatie; er ligt een jongen in het water…op de bodem!
Bij het bad aangekomen, zie ik onze gymleraar, Dick de Graaf, een jongen beademen, het is Boris, er komt elke keer dat meester de Graaf op zijn borst pompt water uit zijn mond. Zijn bruine ogen staan glazig en staren naar de hemel, maar ik voel niets, gewoon helemaal niets.
Boris is verdronken, dood, mooi zijn we daar ook vanaf, denk ik nog vals…
Een paar dagen later wordt hij begraven en zie ik hoe zijn moeder huilt en schreeuwt, ik huil ook, voel me rot en gemeen en besef wat er is gebeurt.
Voel me schuldig...zou het door mij komen?
Als ik decennia later op weg ben naar het graf van mijn opa, met mijn zoontje –een pestkopje- aan de hand, zie ik daar opeens het graf van Boris en realiseer ik me weer hoe verschrikkelijk dit allemaal is geweest, voor hem, voor zijn ouders…hoe zou hij nu geweest zijn? Zou het nog goedgekomen zijn met hem als hij was blijven leven? En weer moet ik huilen, voel mij schuldig en heb verdriet om dit onrecht...
Delen
Laat een reactie achter
-0
verbijsterend62 schreef op 27 Sep 2011 om 17:59
Heftig en aangrijpend! En ook geweldig geschreven! de complimenten daarvoor!
-0
Ben schreef op 27 Sep 2011 om 18:59
Een plus. En geen schuldgevoel hoor. Zie mijn artikel:
http://www.xead.nl/kind-verdronken-tijdens-schoolzwemmen
-0
Karina schreef op 27 Sep 2011 om 19:27
lieve allemaal, dank voor jullie positieve reactie's. Ergens jammer dat zoiets ingrijpens je aanzet tot schrijven. En Ben, ik heb je verhaal gelezen..., vreselijk. Mijn schuldgevoel is natuurlijk niet meer zo heftig, maar ik heb nu zelf kinderen, waarvan twee behoorlijke kwajongens, pestkoppen om het maar zo te zeggen, dus nee, mijn gevoel van toen was kinderlijk, maar ik voel me er niet echt schuldig meer over.
-0
Gypsylady schreef op 27 Sep 2011 om 19:59
Ik ben vroeger ook zo vaak de pispaal geweest en het laat diepe sporen achter, ik vermijd bewust de reunie's, als er al zijn. Een echte hechte klas was het niet, meer een samen geraapt zooitje met van die opgeschoten kinderen van wat meer gesitueerde ouders. Van die lui die toen al met zijn 2 werkten, je kent ze wel. Mijn vader was een geboren binnen schipper maar kon later op de grote vaart meer gaan verdienen, gevolg dat we hem eens in de 6-9 maanden eens zagen voor een week of wat, dus dan ben je al vlug het buitenbeentje. 6 jaar ellende gekend op die school, gruwelijk! Doodswensen heb ik nooit gehad tegen over niemand ik zonderde me liever af. De eenling.
-0
Karina schreef op 27 Sep 2011 om 20:42
Het heeft je getekend Gypsylady, maar ik ben blij dat je er toch uitgekomen bent, althans, dat maak ik op uit jouw reactie, waarvoor mijn dank.
-0
Bea68 schreef op 11 Oct 2011 om 18:30
Heel goed en knap verwoord.
Heb mijn pesters vroeger ook wel eens de dood in gewenst.
Heb geen idee of ze allemaal nog leven, maar zou er niet wakker van liggen als ik anders zou horen.
zie mijn artikel over pesten.
blijf vooral deze dingen met ons delen.
-0
claire001 schreef op 01 Nov 2011 om 11:07
wat ging er in die jongen toch om om zo te pesten, soms moet je hier dieper naar zoeken en hebben ze vaak zelf problemen. Maar pesten is verschrikkelijk. Het kan je tekenen voor het leven. Je niet schuldig voelen dit is jou schuld niet. en dikke duim met dit artikel
Lid sinds 8 maanden
74 reacties geplaatst
59 artikelen beoordeeld
14 artikelen geschreven
Gerelateerde artikelen
Karina beveelt aan
- Geen duimpje! maar ook geen feedback?
- Geldproblemen en dat soort shit.
- Het leven naar een psychische diagnose
- Marcel en Sjoerd, gefeliciteerd!
- Mondkanker, je merkt het niet
- De binnenhuis kat
- Uit het leven gegrepen 8 "het slipje"
Jack-Hage-Sr schreef op 27 Sep 2011 om 16:21
Tja,.....veel stof tot nadenken hier! D