Een bezoek aan New York City in het voorjaar van 2010

New York City
Bruisend, levendig en vol contrasten

Op een dag in maart van het jaar 2010 bezocht ik met mijn vrouw de stad New York. Ons eerste doel was het Empire State Building. Als je vanaf de 86e verdieping neerkijkt op de oprijzende wolkenkrabbers geeft dat een gevoel van verbazing en opwinding. Bij tijd en wijlen scheerde er een helikopter langs op ooghoogte. Het weer was toen wisselvallig, met wolkenpartijen maar ook veel zon. De voorbijdrijvende wolken lieten sneeuwvlokken neerdwarrelen vanuit hun grijze onderbuik. En in de verte lag de rivier de Hudson te schitteren in de zon met aan de horizon de contouren van het Vrijheidsbeeld. Het leek ook een beetje op voetbal, de natuur gaf een voorzetje aan de techniek en daar knalde de bal in het doel, het doel van de verbazing. Ben je uitgekeken en verkleumd door de kou dan is het tijd voor de terugtocht. In een grote lift suisden we naar beneden en stroomden in drommen de trottoirs weer op. Op de hoek trok een man in een rode schort onze aandacht. Luidkeels vroeg hij om enkele coines voor de homeless people, de daklozen van New York. We stonden weer met beide benen op de grond.
Toen we daar liepen door de Avenues en straten ontrolde zich voor mijn geestesoog een beeld van de uitgestrekte steppes in Afrika. Als het droge seizoen is aangebroken en de hoeven van de grote grazers alleen maar stof opwerpen, dan ontstaat er op die steppes een voortdurende beweging van viervoeters, waar je ook maar kijkt. Zij zijn, gedreven door honger en dorst, op weg naar een gebied kilometers verderop, waar het gras weelderig groeit. Ook de straten van NY zijn gevuld, niet met viervoeters, maar met tweevoeters. Niet gedreven door honger en dorst, maar door de dorst naar nieuwe indrukken. Daarnaast is er de verkeersstroom van taxi’s, autobussen en personenauto’s. En niet te vergeten de huizenhoge flikkerende reclames, die voortdurend om aandacht vragen. Hier ben ik , hier ben ik alweer, kijk naar me. Door deze stad liepen we en overal stonden we met onze neus bovenop. We zagen werkers aan de weg, een bouwput, een bruidsreportage en we bezochten Manhattan Park. Ook daar is het druk met wandelaars, joggers en fietsers. En aan de rand ervan ligt het Museum of Art, met kunst van de 12e eeuw tot in het heden.
Voor wie straks ook NY gaat bezoeken, heb ik, als ervaringsdeskundige, nog een leuke tip. Maak gebruik van de bussen met een open dek. Ze zijn er helemaal voor de toerist en stoppen bij elke bezienswaardigheid. Maar dat is niet mijn enige argument. De gids in de bus geeft heel veel informatie over de geschiedenis, de gebouwen en hun bewoners doorspekt met humor. Kijk ook eens naar beneden naar de mensen op straat, adviseerde onze gids en roep ze eens aan met ‘shine baby, shine”. Je krijgt zeker een glimlach terug.
Elke dag is een dag vol nieuwe indrukken, dat zal duidelijke zijn. De avond in het hotel is dan erg welkom om tot rust te komen, alles nog eens op je te laten inwerken en te verwerken . Ons hotel lag aan de rand van een drukke wijk, niet ver van de subway. De shuttle van het hotel bracht ons er naar toe en haalde ons weer op. Met de zwarte chauffeur, met wie we wel eens een praatje aanknoopten, liep het gesprek altijd uit op Europa. Hij wilde Amsterdam nog een keer bezoeken en zijn vrouw Parijs. Dat zijn mooie steden beaamden wij dan.
Ook op de plek waar het hotel lag, was er sprake van een groot contrast. Aan de overkant van de drukke weg langs ons hotel lag een uiterst stille en weinig bezochte plek: Een kerkhof met de omvang van drie voetbalvelden. Dat contrast was niet storend, integendeel, onze slaap was diep en vredig.