Al enkele jaren sta ik met ontzettend veel plezier op het podium. Mijn dromen zijn uitgekomen, dit is het vak waar ik van houd en dat bij me past. Ik doe niets liever dan dit. Ik ben echter in een hele andere richting begonnen, namelijk op de LTS...

Na de LTS in Krommenie vertrok ik samen met mijn vrienden Mo & Karim voor de opleiding autotechniek in Zaandam. Van leren kwam niks terecht! Ik had twee linkerhanden en totaal geen interesse om monteur te worden, maar mijn vader vond het een goed idee voor als we ooit terug gingen naar Marokko. In Marokko zou ik mijn brood in een garage kunnen verdienen want al mijn ooms hebben een autogarage.

Mijn resultaten op school waren erg slecht, van de 10 vakken waren er 9 onvoldoende. Al na het eerste jaar wilde ik de LTS verlaten en aan een koksopleiding beginnen. Deze zou ik in Zaandam kunnen volgen maar een gesprek met de schooldecaan en mijn vader liep op niets uit. Mijn vader vroeg eens aan de decaan: 'Moet mijn zoon ook met varkensvlees werken?' 'Ja!', zei de decaan, 'dat kan niet' , zei mijn vader. Einde gesprek! Mo & Karim gingen een ander pad op. Ik ging naar het kort middelbaar onderwijs om mijn horeca diploma te halen. Wederom geen succes! Wat ik wel leuk vond, waren de toneellessen en omgaan met een camera in het buurthuis in Krommenie.

Mijn droom was om acteur te worden en in een film te spelen, maar ik had totaal geen idee hoe ik dat echt vorm zou moeten geven. Om niet, net al Mo & Karim het verkeerde pas op te gaan, ging ik voor een uitzendbureau werken. Ik heb allerlei baantjes gehad zoals stratenmaker en doppen draaien in een bedrijf dat cosmetische producten maakt. Ik heb zelfs in de haven gewerkt; hier moest ik om 3 uur ’s nachts schepen laden. Overal hield ik het een maand vol, tot ik op een dag bij een verpakbedrijf een advertentie las van de Hogeschool voor de kunsten in Utrecht. Zij zochten leerlingen met een etnische achtergrond voor een drama en toneelopleiding.

Ik besloot ze te bellen en mezelf op te geven voor de auditie week. Ik dacht dat ik in een andere wereld terecht was gekomen. We deden improvisatie oefeningen, kregen bewegingslessen, stem- en zanglessen, ballet, aikido en op de laatste dag moesten we met een paar leerlingen een kleine uitvoering doen. Ik werd aangenomen voor de opleiding die 4 jaar zou duren, daarna was je vrij een richting te kiezen: docent, drama, schrijfopleiding, decor en acteursopleiding. Ik zat met allemaal mensen in de klas die wisten wat ze wilden en bekend waren met theater en toneel. Zij konden de grote schrijvers als Shakespeare, Beckett, Brecht, Pinter, Tjechov, Griekse tragedies Commedia dell arte! En ik? Ik kende Eddie Murphy, Andre van Duin, Corry van Gorp en hield van rap muziek.

Het eerste jaar op de opleiding was ik verbaasd over de manier waarop ze op school met elkaar omgingen. Leraren noemde je bij hun voornaam, je zat vaak op de grond in de klas, het maakte niet uit wat je aanhad, je kon je gevoelens laten gaan en iedereen toonde zijn emoties. Ik kreeg een OV- jaarkaart en reisde van Krommenie elke dag naar Utrecht. Als ik geen zin had, bleef ik zitten in de trein tot eindpunt Maastricht. Het 1ste jaar moest ik overdoen, was niet voldoende aanwezig en vond het een beetje vaag allemaal, maar het 3e en 4e jaar kregen we les van gastregisseurs en deden we uitvoeringen van Shakespeare en andere toneelschrijvers. Bij mijn afstudeervoorstelling gebruikte ik een sok als handpop. We kregen 3 maanden de tijd om het voor te bereiden. Ik had tijdsdruk nodig en pas de laatste 2 weken ging ik er mee aan de slag.
Ik trok op school veel op met Jeffrey Spalburg, we hadden veel gemeen samen op het gebied van theater en muziek. We deden samen veel presentaties en maakte samen een aantal rap nummers onder de naam ‘Brothers of Showbizz’. Jeffrey was een veel gevraagde rapper, die bij verschillende bandjes mee deed. Samen hebben we de jeugdvoorstelling ‘Krekel en de Mier’ meer dan 300 keer door heel Nederland en België voor kinderen van 4 tot 7 jaar gespeeld. Na ‘Krekel en de Mier’ werden we gevraagd door het theatergezelschap Made in de Shade, daar speelde we een aantal voorstellingen voor jongeren vanaf 14 jaar. Een ontzettend kritisch publiek maar we kregen de aandacht en het was een groot succes. Jeffrey vertelde me over Nederlandse stand up comedians die onder leiding van Raoul Heertje stand up in Nederland introduceerde. Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar ging op een avond kijken in het Betty Asfalt Complex. Die avond speelden Hans Teeuwen, Eric van Sauers, Theo Maassen, Lenette van Dongen, Hans Sibbel en Raoul Heertje. Het was alsof ik het licht had gezien en dacht: ‘dit wil ik ook, deze vorm van theater spreekt me aan’.
Twee weken later deed ik mee aan de auditie van ‘Comedytrain’. Ik had wat verhalen bedacht en dacht wat zij kunnen, kan ik ook! Ik had door mijn toneelopleiding een beetje ervaring van de presentatie voor een publiek; iedereen aankijken en je verhaal duidelijk en overtuigend vertellen. Ik heb 10 minuten alleen maar staan improviseren en dat ging zo goed, de zaal ging uit zijn dak.
Toen ik mijn grappen wilde vertellen die ik had voorbereid hoorde ik de jury, Hans Sibbel en Raoul Heertje, zeggen: ‘Je hebt nog twee minuten’. Ik had totaal geen tijdsbesef en zei: ‘2 minuten, ik ben nog niet eens begonnen’. Na 2 minuten kwam Hans het podium op om me te vertellen dat het genoeg was want er waren ook nog andere deelnemers. Ik was kwaad en dacht dat ik het verpest had maar voor hun was het duidelijk, ik was aangenomen bij Comedytrain. Van 1994 tot 1998 speelde ik overal met Comedytrain mee. Ik heb hier heel veel geleerd en mezelf ontwikkeld als komediant maar nooit gedacht om een solovoorstelling te gaan maken.
Ik deed mee aan een musical en wist dat ik daarna opzoek moest naar ander werk. Ondertussen had ik een huis gekocht en vaste lasten die elke maand betaald moesten worden. Vaak speelde ik in het weekend in Toomler maar daarvan kon ik net de taxi naar Krommenie betalen.

Ik las een advertentie die mijn carrière zou veranderen: schrijf je in voor het Leids Cabaret Festival! Als ik me hier zou laten zien komen er vast wel schnabbels en optredens uit voort, dacht ik.
Nog steeds niet gedacht dat ik ooit een cabaret voorstelling zou gaan maken! Ik maakte van de grappen die ik al 4 jaar deed, een soort verhaal en kwam door de voorrondes heen. Ik zei bijna tegen niemand dat ik mee ging doen. Pas in de halve finale melde ik het tussen neus en lippen door aan vrienden en collega’s. Nu was ik zo ver gekomen dat ik ook wilde winnen! En dat gebeurde! Ik kreeg de publieksprijs en de jury prijs van het Leids Cabaret Festival 1998. Er volgde een enorme media aandacht. Ik stond in iedere krant, tijdschrift en werd in praatprogramma’s op tv uitgenodigd. Het allermooiste moment was toen ik naar huis reed. Ik zette de radio aan en hoorde op het ANP nieuws mijn naam als grote winnaar! Mijn antwoordapparaat stond vol met aanbiedingen om op te treden. Managers en boekingsbureaus wilden met mij praten. Ik kwam terecht bij Robert-Jan Grünfeld Theaterproducties. Hier maakte ik Veni Vidi Vici, Freefight en Most Wanted. Toen mijn shows op tv bij de VARA werden uitgezonden, kreeg ik er steeds meer fans bij. Er ontstond een ware hype. Kaarten waren uitverkocht en via de zwarthandel werden ze voor veel geld doorverkocht. Ook de zalen waar ik mocht spelen werden steeds groter. Mijn droom om in een uitverkocht Carré te spelen kwam uit en de shows op tv trokken miljoenen kijkers. Zelfs de herhalingen werden goed bekeken. Ondertussen speelde ik in diverse tv-series en films. De een wat succesvoller dan de ander. Ik begin me steeds meer te bemoeien over hoe ik mijn zaken graag geregeld wil hebben. Sinds 4 jaar heb ik alles in eigen hand. Van productie tot aan de DVD! Samen met mijn broertje Jamal die mijn zaken behartigt, doe ik nu iets dat ik het leukste vind. Iets waar ik alleen maar van heb kunnen dromen.

Bron: Najib Amhali, boekje THE BEST OF Najib Amhali, Biografie

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.