Om zijn studie enigszins te bekostigen en wat rond te komen, werkt hij, Tom, nachtdiensten. In het hotel. Een nachtportier is over het algemeen niet druk doende. In de nacht gebeurd het een enkele keer dat je nog een kamer verhuurt, maar dat is meer uitzondering dan regel. dat is het dan ook wel. Deze Maandag is saai. Er zijn niet veel gasten, en alleen de Snor zat er nog, en Josie. Zoals meestal.

Solitaire_969. Rare tekst om op zo’n bordje te laten zetten. Truckchauffeurs laten toch altijd van die naambordjes maken, waarop de trots prijkt van papa’s kroost? Wat doet dat ding trouwens hier? Het gebeurd zelden dat er een truck op de parkeerplaats staat. Solitaire_969. Raar. Mooi ding trouwens. Zwart. Een Peterbilt. Er is iets met dat ding. Het trekt me wel. Er vielen wat druppels. “Laat buiten maar zitten voor wat het is, ik ga naar binnen”. Josie was al vertrokken. Haar dienst zat er op. ,,Ik moet nog zo lang”. De Snor ging ook. ,,Nou, wat nu te doen, lekker tegen mezelf ouwehoeren?’. ,,Ik heb geen zin in studieboeken, daar ben ik even helemaal klaar mee”. ,,Dank je wel truckchauffeur, heb ik wat te doen". Solitaire. Lang leve de smartphone!

"Mijnheer de chauffeur kan me wat", dacht Tom, solitaire is even leuk, maar een uur lang gaat op den duur ook vervelen. Een doordringende piep verteld Tom dat er een berichtje binnenkwam op zijn telefoon. Van Josie. ,,Werk ze nog ff”. Het tovert een glimlach op zijn gelaat. ,,Ligt die griet nog steeds niet te pitten”. Tom ging toch nog eens naar buiten. Hij maakte een foto van de truck. Om te uploaden voor Hyves. Terug binnen keek Tom in zijn smartphone, of de foto’s gelukt waren. Staat er prachtig op, mompelde hij. Weer piepte het toestel. ,,Leef je nog”? een berichtje van Josie. Tom stuurde een berichtje terug. ,,Ga slapen joh”.

“Zo, heb ik toch wat te vertellen op Hyves”, dacht Tom, terwijl hij de gemaakte foto’s uploade vanaf zijn toestel. Hij reageerde op wat berichten van zijn vrienden, en keek op de klok. Twaalf uur. De nacht kruipt. Tussen de vele berichten stonden er maar liefst 7 van Josie. “dat zou der vriend leuk vinden”, bedacht Tom. Hij reageerde op een bericht terug. Tom keek of hij nog vriendschap- uitnodigingen open had staan. “Och, van Suus, die griet van de receptie, beetje sneu type”. Maar hij accepteerde de uitnodiging toch. Tussen de privé berichten stond ook een uitnodiging van Peterbilt_lover. Er stond een tekst bij de uitnodiging. “Strakke bak, van jou”? Tom accepteerde ook deze uitnodiging, maar reageerde verder niet op de vraag.

35 berichten in de inbox, “de meeste berichten zijn onzin”, mopperde Tom. Hij klikte ze allen weg, tot hij uitkwam bij een uitnodiging van Solitaire_969. Er stond verder geen bericht bij. “Wat krijgen we nou”, mompelde Tom. “Dit verzin je niet”. “Dit zal wel een streek zijn van Josie”. “Een slechte grap of zo”. Solitaire_969. Ze had vast de foto’s gezien van de truck. Tom kreeg het profiel van Solitaire_969 niet geopend. “Tja griet, dan de uitnodiging maar accepteren”. Tom’s vrienden aantal sprong van 320 naar 321. Maar ineens sloeg zijn toestel op zwart. “Pleuris ding”, zei Tom, “internet loopt weer vast”.

Hij pakte weer een bak koffie. Zijn telefoon moest weer opstarten. “Dat duurt wel even”. Hij zette zijn koffie neer, en zag daarna tot zijn verbazing, dat er drie nieuwe berichten waren binnen gekomen op zijn toestel. Een sms van Josie; “Tom, ik kan niet slapen. Ik ben alleen thuis, en ik moet steeds aan een week geleden denken”. Tom stuurde een sms terug.”Ik denk er ook nog vaak aan terug Josie, maar begrijp, ik ben gelukkig met Lonneke”. Tom opende het tweede berichtje. Die bleek ook van Josie te zijn. “Tom, wat moet jij met Peet als Hyves- vriend”? Tom reageerde. “Hoe heet Peter op Hyves dan”? Josie reageerde met “Peterbilt_lover”.

Tom werd er koud van. Tom stuurde een sms terug. “Josie, tot morgen. Ga slapen, we hebben het er morgen wel over”. Bij het openen van het derde berichtje werd Tom helemaal koud. Een sms bericht, van een afgeschermd nummer? “Dat kan niet”, mompelde Tom. “Bij een sms komt er altijd een telefoonnummer bij te staan”. Hij opende het sms’je, en las; “Greetings, Solitaire_969”. Tom vloekte. Wat is dat voor een mafkees? Wat is dit voor gedoe? Hoe komt die gek aan mijn nummer? Hij wiste het bericht, en logde weer in op Hyves. De Hyves pagina van Solitaire_969 was geheel zwart. Er stonden erg veel berichten op van verschillende mensen, die zich afvroegen wie Solitaire_969 wel niet was. Voordat Tom er erg in had, had hij zelf ook een dergelijk bericht geplaatst.

Binnen enkele minuten had Tom een bericht terug; “Choose a card”. “Vuile etter”, reageerde Tom terug, “Boer, en doe normaal mafkees”. Tom keek naar de klok. Twee uur. Hij keek naar buiten. Daar stond die prachtige truck. Solitaire_969. Dat kan toch geen toeval zijn? “Nou ja”, zei Tom, “laat maar”. Hij tuurde wat naar zijn mobieltje. Het viel hem op, dat zijn vrienden aantal weer op 320 stond. “Ach ja, het zal wel”. Plots hoorde Tom een deur dicht slaan. In vertwijfeling kreeg hij zich zelf toch zover, om naar de gang te gaan, waar het geluid vandaan kwam. Hij begon te lachen. “Shit man”, fluisterde Tom, “hoe kan ik dat nou vergeten lul”. Om half drie vallen de deuren automatisch van de vergrendeling.

Nog heimelijk lachend liep Tom terug naar de receptie. Daar lag op de balie een mobiele telefoon. Die lag er daarstraks toch niet? Tom keek naar buiten, en zag een schim buiten lopen. Aan het postuur te zien een man. Tom keek weer naar de telefoon. Hij drukte op een knop. “Wat krijgen we nou weer”? De telefoon was aan het bellen. Hij keek in het menu van het toestel. Het laatst gebelde nummer was van Manuela Bastiaansen. “Verrek”, zei Tom, “Dat toestel is van de Snor”!

Tom twijfelde. Zou hij Manuela bellen? De Snor zou niet blij zijn, wanneer hij zou horen, dat ik zijn dochter lastig zou vallen, midden in de nacht. “Toch doe ik het”, sliste Tom, en hij drukte op de groene knop. Hij ging over. Na een minuut of wat kreeg Tom de voicemail te horen. Niets. Geen gehoor. Tom probeerde het andermaal. Wederom geen gehoor. Tom legde uiteindelijk het toestel in de privé ruimte achter de receptie. “Die ouwe Snor is gek”, dacht Tom, “Hartstikke dement”.

Het waaide hard buiten. Het regende al de hele avond. Het hield maar niet op.