Twee perfecte kinderen hebben wij. Althans, in onze ogen. Maar onze tandarts ontdekte toch wat oneffenheidjes. Eerst bij mijn oudste zoon. Er bleek iets mis met de stand van zijn kaak. Het was ons nog niet opgevallen, maar een tandarts heeft ervoor geleerd dus die zal het weten. Een verwijzing naar de orthodontist volgde ...

De orthodontist bleek gehuisvest in een prachtig, uiterst futuristisch gebouw. Het interieur toonde gelijkenissen met een enorm ruimteschip. Middenin dat ruimteschip bevond zich een grote zaal met, zo leek het, zwevende ligstoelen. Daarin lagen de ‘aliens’ met over hen heengebogen de ‘bemanning’ in witte pakken (veelal jonge meisjes met staartjes of opgestoken haar). Voor de meekomers die slechts voor het vervoer dienden waren er moderne buisvormige klapstoeltjes in de muur verwerkt langs de kant van de zaal waarop gewacht kon worden.

Er moest inderdaad een beugel komen. Na röntgenfoto’s, happerijen, veel gepas, gemeet en geld was de beugel klaar. Het was een beugel die je in-en-uit kon doen. Als je ging eten, sporten of koolzuurhoudende frisdranken dronk moest hij uit, verder moest je hem inhouden.
Eenmaal klaar was het toch even slikken. Als de beugel in de mond van mijn zoon verdween veranderde hij min of meer in een marsmannetje met dito stemgeluid. Maar mijn oudste zoon, volmaakt als hij is, droeg de last zonder gezeur, deed de beugel uit als hij uit moest en hield hem in als hij in moest en poetste hem trouw. De stand van zijn kaak werd per controle beter en trots hoorde ik de orthodontist en zijn bemanningsleden aan over de vorderingen die mijn zoon maakte en hoe goed hij bezig was. Dat soort dingen horen ouders graag. Ik vond het een aardige orthodontist en ook de meisjes vond ik uiterst vriendelijk.
Na zo’n negen maanden stond de kaak weer zoals hij staan moest en klaar was kees.

Toen was mijn jongste aan de beurt. Bij hem werd door onze tandarts hetzelfde euvel aangetroffen. Erfelijk misschien? Voor zover wij weten heeft echter verder niemand in de familie een dergelijke kaakafwijking. Maar je weet het niet, het is immers niet te zien ... Dus wederom de gang richting orthodontist ingezet.
Nou heb ik twee zoons wier karakters erg uiteenlopen. Beiden perfect zoals ik al zei, maar ieder op zijn eigen manier. Ik had inmiddels ervaring wat betreft het soort beugel mijn jongste kreeg (dezelfde als mijn oudste) en probeerde niet toe te geven aan de twijfels die mij bekropen betreffende het gebruik ervan bij hem.
Na dezelfde happerij-toestanden en smak geld was ook zijn beugel klaar. Eenmaal thuis weigerde hij vrijwel meteen hem in te doen. En die strijd bleef.

Bij de eerste controle, ik had plaatsgenomen op de buisvormige klapstoeltjes langs de kant, verdiepte een blond meisje met staart zich in de mond van mijn zoon. Ze keek streng en wenkte dat ik moest komen. Dit keer geen vriendelijk meisje.
Wat bleek? Hij poetste niet goed. Voor mij geen verrassing. Daar waar mijn oudste altijd grondig poetst met zijn elektrische tandenborstel laat mijn jongste zíjn elektrische tandenborstel voor wat ie is en geeft de voorkeur aan een gewone borstel. Die wordt een paar keer door zijn mond heen en weer bewogen en klaar is het poetsen. Naar zijn mening. Dit zag ik al gebeuren toen ik het poetsen aan hemzelf over moest laten want je kunt het als moeder niet eeuwig blijven doen. Commentaar van onze kant op zijn poetsgedrag werd op dezelfde manier weggewapperd als waarop hij zijn tanden poetste.
Dus ik twijfelde of ik verrast moest kijken of mij moest verontschuldigen voor mijn onverantwoorde gedrag als ouder dat ik daar niet op toezag. Ik besloot neutraal te kijken. Knikte en humde wat bij haar preek en nam daarna weer plaats op het buisvormige strafbankje langs de kant. Bij háár kinderen zou zoiets zeer zeker niet gebeuren, verried haar blik. ‘Jíj hebt nog geen kinderen’, dacht ik opstandig terug, maar iets in mij zei dat het bij haar kinderen inderdaad niet zou gebeuren en ik raakte hierdoor lichtelijk geirriteerd.

Het bleef een gevecht met mijn jongste. De beugel ging wel mee naar school maar bracht de dag in zijn rugtas door, wist ik. Thuis was er altijd wel een smoes waarom hij niet in kon. Sporten, buiten voetballen, eten, drinken, blaren, beugel zat te strak, beugel zat te los, enzovoorts. Naast de strijd om de beugel botste het op meerdere vlakken tussen onze autoriteit en zijn lak daaraan.

Die beugel kwam ook mij op een gegeven moment de neus uit. ‘Dan maar alleen ’s nachts in’ dacht ik laf. ‘Als ze het daarginds niet merken, heb ik daar vrede mee.’
De eerste controles bleek er waarachtig vooruitgang in de stand van zijn kaak en zowel mijn zoon als ik hielden wijselijk onze mond. Maar deze vooruitgang ging steeds langzamer en ook de orthodontist begon ons de les te lezen. Wij moesten er wél op toezien dat hij hem inhield, de verantwoording ligt immers bij de ouders. Ik begon hem steeds minder aardig te vinden. Ook de meisjes gedroegen zich in mijn beleving steeds stroever. ‘Als het hún kind was, dan hadden ze het wel geweten. Die ouders van tegenwoordig…’ dacht ik dat ze dachten. ‘Stelletje snotneuzen’ dacht ik gewetensussend terug. Steeds meer hekel kreeg ik aan dat ruimteschip en al helemaal aan die buisvormige klapstoeltjes.

Voorzichtig informeerde ik naar de gevolgen voor mijn zoon’s toekomst als hij deze zonder beugel tegemoet zou treden. Die was volgens de orthodontist niet rooskleurig, maar toen mij duidelijk werd dat er geen ernstige kaakmisvormingen of overige verminkingen aan gebit of gezicht in het verschiet lagen, nam ik de weg van de minste weerstand en besloot met dat ding te stoppen. Ik was het hele gedonder rondom die beugel zat. Een slechte zaak. Ik beken. Het gaf wel een stuk rust in huis.

Onze tandarts ging met pensioen en een jonge, dynamische tandarts nam zijn plaats in. Over de beugel en de stand van de kaak van mijn jongste had ik hem nog niet gehoord dus op een gegeven moment vroeg ik hem, als een soort ‘second opinion’, hoe hij erover dacht dat mijn zoon beugelloos door het leven ging. Hij had waarschijnlijk niet alle dossiers goed doorgelezen van zijn voorganger want hij bleek niet op de hoogte van het beugelverhaal. Dat van die kaak was hem blijkbaar ook nog niet opgevallen, want hij keek verrast toen ik het hem vertelde. En tja, stamelde hij toen in een soort loyaliteit schietend richting zijn vorige collega, hij dacht niet zozeer dat het verdere consequenties zou hebben maarre…

Tja …

Reageren?