dit verhaal wilde ik eens delen om het helemaal uit mijn systeem te krijgen. Ik weet zeker dat er heel veel vrouwen dit meegemaakt hebben.

Mijn verhaal gaat over mijn eigen scheiding. Na 12 jaar getrouwd te zijn geweest met een Ghanese man wilde mijn man nu mijn ex tijd voor zichzelf en ging zoals hij zei even een moment ergens anders wonen. Hij schonk geen aandacht aan zijn zoontje die huilend aan zijn been hing en hem smeekte niet te gaan. Daar hij bij mij op visite kwam dacht ik dat het leuk zou zijn als ik eens met mijn zoon bij hem langs zou gaan. Daar kwam ik  erachter dat mijn ex een vriendin had en bij die dame in was gaan wonen. We waren al elf jaar bezig  geweest met zijn verblijfsvergunning en hij had net een half jaar zijn verblijfsvergunning toen hij bij mij weg ging. Dat ontdekte ik ook pas toen hij weg ging.

Je kunt mijn schok voorstellen dat hij mij vertelde hij wist niet wie hij moest kiezen mij of haar. Ik heb de keuze voor hem makkelijk gemaakt, hem haar laten kiezen en hem de scheiding aan laten vragen. Hij wilde dit eigenlijk niet, want hij wilde eigenlijk na die periode terug komen naar ons en niet bij haar blijven wonen. Dat was voor mij geen optie meer daar die jongedame al jaren op zijn kosten gestudeerd had,terwijl ik drie diensten werkte, voor mijn zoon zorgde  en het huishouden deed en alle rekeningen betaalde.(Achteraf gezien voel ik me,  dom en gebruikt).

Na de scheiding klaagde hij me aan dat hij mijn huis wilde, al het geld wilde verdelen, geen allimentatie wilde betalen, niks over zijn zoon. Mijn eis was verkoop me alles maar als ik mijn kindje maar bij me mag houden. Toen deze eis van geen allimentatie betalen werd afgewezen en hij toch moest betalen eiste hij dat ik een paspoort voor mijn zoon moest maken.  Daar hij 2 paspoorten heeft werd ik daar een beetje achterdochtig van en heb ik bezoekuren alleen in Nederland  aangevraagd, omdat hij in Duitsland woonde. Die bezoekuren werden niks daar meneer nooit op kwam dagen.Later klaagde hij mij aan dat ik hem zijn kind niet liet zien.

Nu hebben ik en mijn zoontje al een tijdje niks meer van hem vernomen het laatste dat we gehoord hebben is dat hij ergens in de buurt woont met zijn nieuwe Africaanse vrouw. Het kind is nu veel rustiger, gelukkiger en doet beter zijn best op school. Hij wil ook eigenlijk zijn vader niet meer zien, terwijl ik hem vertel het is je vader en hij houdt ook van jou. De rechter heeft besloten hij mag hem zelfs in het weekend hebben, maar hij komt het kind helemaal niet halen en laat ook niks meer van zich horen. Misschien is dit wel beter zo, want ik merk nu de echte rust in mijn kind.

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.