Hier het tweede deel van mijn artikel over mijn ervaringen met de stad Montreal

 

Dit is het tweede deel. Lees het eerste deel hier:  http://www.xead.nl/montreal-voor-ons-een-geweldige-stad

 

Montreal, een geweldige stad voor ons

 

Anders

Zoals ik in het eerste deel had al verteld ben ik twee zomers bij mijn vriend in Montreal geweest. We missen allebei Montreal best wel. Het is er toch heel anders als Nederland. Het is daar zowiezo veel gemakkelijker om contact te maken met mensen. Als je bijvoorbeeld geregeld bij hetzelfde restaurant eet of geregeld in dezelfde pub komt maken de mensen die er werken al snel een gezellig praatje met je. Ook zijn we daar één keer naar de kerk geweest, en na de dienst kwamen er twee andere mensen kennis met ons maken en de volgende week hadden we al een gezellig etentje met ze.

Ook zijn de verkeersregels er anders. De voetgangers staan daar praktisch op de eerste plaats. Alle automobilisten zijn voorzichtig met voetgangers. Als je hier net iets te langzaam bent met oversteken en het licht springt op rood wordt je al snel van de sokken gereden. Mijn vriend heeft veertien jaar geleden zijn been op twee plaatsen gebroken en zijn enkel verbrijzeld en af en toe heeft hij daar nog behoorlijk last van, en dan kan hij dus niet al te snel lopen. Regelmatig hebben we nu dus al aanvaringen met automobilisten gehad omdat ze hem bijna aanreden. Mijn vriend stond daar behoorlijk van te kijken want dit had hij zelfs nog nooit in New York meegemaakt.

 

Biodome

Toen ik de eerste zomer bij mijn vriend was hebben we een tripje gemaakt naar de Biodome. Dit is een dierentuin met ontzettend veel verschillende dieren en ook een groot aquarium. Wat mijn vriend en ik erg mooi vonden was dat je de bevers aan het werk kon zien met het bouwen van een dam. Je kon ze van onderen bekijken en ook van boven. We hebben geprobeerd hier foto’s van te maken, maar dit lukte niet goed omdat ze ontzettend snel waren. 

Ook hadden ze bij de Biodome ontzettend veel verschillende mooie vissen, en wat wij vooral leuk vonden: de pinguings.

 

The Grande Bibliotheque

Waar mijn vriend en ik ook geregeld te vinden waren was de bibliotheek in Montreal. Het is een ontzettende grote bibliotheek en het lidmaatschap is gratis voor alle bewoners van Montreal. Er zijn ontzettend veel boeken, CD’s en DVD’s te krijgen welke je ook allemaal gratis kan lenen.

In de bibliotheek staan ontzettend veel tafels en stoelen, en ook veel heerlijke luie stoelen, waar je lekker op je gemak kunt werken en lezen. En veel mensen in Montreal maken hier dus ook gebruik van. Voor mijn vriend was het al een gewoonte om zo nu en dan hier in de bibliotheek wat te werken en ik ging dus gewoon met hem mee, en ging dan wat aan mijn stripverhaal ‘Pilaf in Space’ werken. Op een middag zaten we daar weer samen te werken toen er ineens een vrouw op mijn afstapte. Ik zat net een aantal tekeningen in te kleuren in mijn stripboek toen ze ineens behoorlijk hard tegen mij in het Frans tekeer ging. Ik keek meteen naar mijn vriend want ik snapte er natuurlijk niets van. Mijn vriend zei dat wij geen Frans spraken en toen ging de vrouw in het Engels verder. Ze bleek te denken dat ik nog een kind was en in een boek van de bibliotheek aan het kleuren was. Mijn vriend legde haar meteen uit dat het mijn eigen werk was. De vrouw liep toen meteen behoorlijk gegeneerd weg.

 

Lachine

Mijn vriend en ik maakten geregeld een tripje naar Lachine. Lachine is een buitenwijk van Montreal, hoewel het vroeger een apartje stadje was. Het is een stuk rustiger als de binnenstad van Montreal en veel mensen gaan er naartoe om even van de natuur en het water, de Lachine Canal, te genieten. Er zijn dan ook veel boten, kano’s en waterfietsen te huur. Wij vonden het heerlijk om hier gewoon op een bankje te zitten en wat naar de boten te kijken.

 

 

Op de set

Zoals jullie al in mijn vorige artikels hebben kunnen lezen is mijn vriend acteur en ik kreeg de eer een hele nacht aanwezig te zijn op de set. We kregen erg kort van te voren te horen waar we precies moesten zijn dus de heenweg was behoorlijk haasten. Het trailerpark bevond zich bij een kerk. Daar kreeg iedereen rond 18.00 uur wat te eten en de acteurs konden zich daar omkleden en ze werden in de make-up trailer opgemaakt. Na het eten werden we naar de set gebracht. Deze vond plaats aan een rivier met aan de kant een ontzettend groot huis. De kelder van het huis mocht gebruikt worden door de acteurs en de crew als ze even niets te doen hadden. De hele nacht werd gewerkt aan één scène, zo gaat dat zou eenmaal met films. Alles wordt opgenomen vanaf verschillenden kanten, en steeds wordt de verlichting wat anders bijgesteld, en ook aan het geluid wordt steeds gewerkt. Ze nemen de scène zovaak mogelijk op zodat ze zoveel mogelijk beeldmateriaal hebben om van te kiezen. Bijna de hele nacht was er een buffet aanwezig met allerlei lekkere hapjes. Ik heb hier en daar waar ik kon wat meegeholpen, en veelal gekeken naar hoe alles precies in zijn werk ging. Af en toe ben ik naar binnen gegaan om een poosje aan mijn strip ‘Pilaf in Space’ te werken.

Zo tegen 6 uur ’s ochtend besloot de regisseur dat hij genoeg beeldmateriaal had en iedereen kon naar huis. Ik vond het een ontzettend leuke ervaring. Alle acteurs en de mensen van de crew waren ontzettend aardig. En ik had mazzel dat ik erbij mocht zijn want meestal laten ze dit niet toe.

 

Het appartement van mijn vriend

In Montreal is er een behoorlijk verschil tussen arm en rijk. Er zijn ontzettende grote huizen te vinden met een groot zwembad in de achtertuin, maar er lopen ook behoorlijk veel daklozen rond. Mijn vriend had een appartement die niet echt groot was, maar ook niet echt piepklein. Het uitzicht was niet echt geweldig, we keken uit op de brandtrappen en de muren van de andere appartementen. Maar toch voelde we ons erg thuis in het appartement. In Montreal hebben alle huizen en appartementen een hor voor alle ramen. Mijn vriend vond het erg raar dat ik dit hier niet had, en dat veel huizen dit hier niet hebben.

 

 

Op een avond zaten wij een film te kijken in de slaapkamer. Het was ontzettend warm dus mijn vriend had de airconditioning aangedaan die altijd een behoorlijk lawaai maakt. Na zo’n 20 minuutjes film te hebben gekeken besloot mijn vriend wat popcorn te maken en ik ging even naar de badkamer om een plasje plegen. Toen ik in de badkamer klaar was wilde ik de deur van de badkamer weer opendoen maar kwam erachter dat er geen beweging inzat. De deur wilde wel van het slot maar met hoeveel gewicht ik ook tegen de deur duwde, hij ging niet open. Metten dacht ik dat mijn vriend gewoon een geintje uithaalde en zijn voet tegen de deur hield. Na een aantal keer wrikken besloot ik gewoon een poosje te wachten want als ik niets meer deed zou zijn lol op den duur wel overgaan. Maar toen ik het naar een tijdje weer probeerde zat er nog steeds geen bewging aan de deur. Ik vond het nu wel vreemd want het was helemaal niets voor mijn vriend om zo’n geintje zo lang vol te houden. Meestal doet tie dit maar een paar seconden. OP den duur zette ik echt al mijn gewicht in de strijd en nam een flinke aanloop voordat ik tegen de deur aanknalde maar nog steeds geen beweging. Ik zei tegen mijn vriend dat het nu leuk genoeg was geweest, maar er kwam geen respons.

Ik zat nu al zo’n dik 20 minuten vast in de badkamer en besloot nu mijn vriend maar even terug te pakken. Ik klom via de rand van de badkuip uit het kleine badkamerraampje en liep via de brandtrappen naar het raam van de slaapkamer. Mijn idee was nu via het slaapkamerraam weer naar binnen te klimmen en dan naar de badkamer te lopen waar mijn vriend nog steeds met zijn voet tegen de deur zou staan. ‘Wat zou hij opkijken!” Dacht ik bij mezelf. Het lopen op de brandtrappen was niet echt prettig aan mijn blote voeten, want de hele brandtrap bestond uit ijzeren roosters. Eenmaal bij het slaapkamerraam aangekomen keek ik hoe ik naar binnen moest komen, aangezien de hor voor het raam zat. Ik kwam erachter dat er in de hor geen beweging zat. Ik probeerde een aantal keer te wrikken maar ik kreeg het niet open. Toen werd ineens het raam open geschoven en twee hele grote geschrokken ogen keken mij aan. Mijn vriend stond al klaar de zoveelste inbreker flink te laten schrikken. Toen kwam hij erachter dat ik het was en zei: “What did you do?”.
Ik begon meteen te lachen, want ik dacht dat hij mij voor de gek hield. Maar hij bleek nergens vanaf te weten. Het bleek dat de badkamerdeur door de luchtvochtigheid was gaan uitzetten en daardoor was de deur muurvast gaan zitten. Mijn vriend had niets gehoord van al het gebonk en geschreeuw door de lawaaierige airconditioning. Hij wist niet beter als dat ik gewoon rustig mijn ding deed in de badkamer en was zich vervolgens rot geschrokken van geritsel en een schaduw bij het slaapkamerraam en dacht dat er weer een inbreker probeerde binnen te komen. Beiden moeten we nog steeds erg lachen als we hieraan denken.

 

Monkland Avenue

De gezellige straat waar mijn vriend woonde. De dagelijkse bootschappen werden gekocht bij Provigo, een supermarkt. Daar hoeven wij hier in Nederland niet jaloers op te zijn, want hier in Montreal is alles best duur bij de supermakten. De prijzen van bijvoorbeeld Coca Cola verschillen iedere dag. De ene dag betaal je er een dollar voor, de volgende dag ineens 2 dollar. Ook huurde we geregeld DVD’s bij een videotheek aan Monkland Avenue. Dit was hier wel redelijk goedkoop. Dan hebben ze aan Monkland Avenue nog een aantal gezellige restaurants en pubs, zoals Ye Old Orchard, waar we af en toe aten. Ook deden we daar een keer mee aan een Pubquiz, waarmee we de tweede prijs haalden. Eén van de vragen ging over de constante van Planck, waar ik als één van de weinige het antwoord op wist.
Verder heeft Monkland Avenue een Ben and Jerry’s ijssalon, deze bevond zich onderin het appartementen gebouw van mijn vriend en in het trappenhuis rook je altijd de geur van heerlijke brownies en dergelijken. Hoewel mijn vriend en ik dol zijn op Ben and Jerry’s, wij aten het niet vaak want het is behoorlijk duur.

 

 

Tot slot

De twee zomers die ik zo bij mijn vriend in Montreal heb beleefd waren alllebei een enorme geweldige ervaring voor mij. Ik heb mijn hele leven, vooral door mijn autisme, behoorlijk geïsoleerd geleefd en dit was toch heel anders. Nu hebben we het natuurlijk ook leuk hier in Nederland zo samen, maar zoals ik in mijn vorige artikel over Montreal al heb geschreven, we gaan waarschijnlijk in de toekomst wel weer terug naar Montreal.

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.