Mijn column - 8 maart 2011 onderwerp: vrouwenemancipatie

MONA LISA

 

Ik ben Tina. Al veertien jaar verbaas ik me over de wereld om me heen. En de laatste drie jaar verwoord ik deze verbazing in mijn columns.

Vandaag is het 8 maart: internationale vrouwendag. De dag waarop in 1908 vrouwen voor het eerst hun rechten opeisten, de dag waarop de vrouwenemancipatie begon. Sindsdien hebben steeds meer vrouwen de wereld beïnvloed, ook op terreinen die vroeger alleen voor mannen toegankelijk waren. Neem bijvoorbeeld de beeldende kunst. Er waren vast veel schilderessen en hun kunst was zeker de bewondering even waard als die van mannelijke kunstenaars. Maar waar zijn ze gebleven? Op welke stoffige zolders liggen hun vergeten doeken? Van al hun namen zijn er slechts weinig bekend. De Mexicaanse schilderes Frida Kahlo natuurlijk, met haar vrolijke kleuren. En na een speurtocht op het internet ontdekte ik nog portretten en landschappen van Vanessa Bell en de vooruitstrevende Paula Modersohn - Becker. Verder nog enkele vrouwennamen, voor de rest alleen maar mannen.
Maar voor Italiaanse onderzoekers was het nog niet genoeg dat de kunstgeschiedenis gedomineerd wordt door mannen. Zelfs met het feit dat het beroemdste schilderij op de wereld geschilderd is door Leonardo da Vinci, een man, namen ze geen genoegen. Het model van het schilderij was immers een vrouw: Mona Lisa.

Blijkbaar konden ze het niet verdragen dat het onderwerp van dit wereldberoemde kunstwerk geen man was. Dus wat deden deze onderzoekers? Ze kwamen tot de conclusie dat de Mona Lisa gebaseerd is op een man, de leerling en minnaar van Da Vinci: Caprotti da Orena. De gelaatstrekken van Mona Lisa en Caprotti zouden sterk overeen komen. Zelfs zouden er in het oog van Mona Lisa een kleine "L" en "S" te zien zijn, wat zou staan voor Leonardo en Salai (de bijnaam die de schilder aan Caprotti gaf).
Beste Italiaanse onderzoekers, ik moet jullie vandaag, op de internationale vrouwendag, teleurstellen. Mona Lisa was een vrouw. Jullie kunnen zo veel lettertjes en geheime boodschappen vinden in het schilderij als jullie willen, maar dat verandert er niks aan. Ze leeft al lang niet meer, dus ombouwen is ook geen optie.

En waarom ben ik zo overtuigd van mijn gelijk? Kijk naar haar glimlach. Alleen een vrouw kan zo ingetogen en toch zo veelzeggend glimlachen. Terwijl mannen de fysieke buitenwereld veroverden, zich als bazen opstelden en musea vol propten met hun kunst, waren vrouwen gefocust naar binnen, bezig met een geestelijke ontdekkingsreis en schilderen voor hun plezier.
Mona Lisa's glimlach is absoluut geen lach van een man voldaan van zijn macht. Het is een tevreden lach van een vrouw die zichzelf, de wereld en het mysterie van het bestaan kent. Een vrouw die niet onder de indruk is van de zelf verklaarde superioriteit van mannen, maar die hen hun tijdelijke hoogtepunt in de wereldgeschiedenis gunt en daarbij mysterieus glimlacht. Ze weet dat de verandering dichtbij is.

We zijn er nog lang niet, maar vandaag, 8 maart 2011, zijn we toch weer een stap dichterbij.

http://columnbattle.jimdo.com
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.